ورقہ 398

7464
جے کر پہلے روز ایہناں دا حکم قبول کریندوں
اتنے مسلمان نہ کُسدے بانہہ میری چادیندوں
7465
پھیر کہے شاہزادہ آپوں قلم وگی تقدیروں
نال قضاء رضائے باجھوں چارہ نہ تدبیروں
7466
کجھ جواب نہ آیا ہاشم لازم رہیا چُپیتا
اکسے گلے نال شزادے بند جوابوں کیتا
7467
جاں شاہزادہ باغ ارم تھیں ہاشم بنھ منگایا
سنگلادیپ اندر گھت سنگل درُگے وچ وگایا
7468
اس دن کیوں دم مار نہ سکیا سیف ملوک سپاہی
اج ہاشم پر غالب آیا شاہ ملی جد شاہی
7469
ہاشم شاہ نوں کرنی آئی اس اگے محتاجی
جان خلاصی تاہییں ہووے بنے ایہناں دا پاجی
7470
نفس شیطان بندے پر غالب جاں جاں غائب نظروں
نظر حضور کرم دی پہتا تاں بچیا ہر مکروں
7471
مہریں آوے کول بہاوے جس دن شاہ شہاں دا
سرتے ہتھ رکھے رب بھاوے دشمن بھی بھوکھاندا
7472
شر شیطانی لشکر مارے بند کاٹے روحانی
یار ملا محمدبخشا پھیر دئےے سلطانی
7473
شاہ شاہپال شہزادے تائیں دتا بہت دلاسا
پھٹ اوہدے پر مرہم لائیوس لا مطلب دی آسا
7474
لاء امید وصل دی بدھیوس گھاء الّے پر پٹی
زر دانش دی پرکھی مل کے سُخناں دی گھسوٹی
7475
سیف ملوکے نوں فرماندا اے ہشیار شزادہ
باپ تیرے دا راج سلامت تیری عمر زیادہ
7476
سچ اسانوں دس پیارے نال زبانے مٹھی
ایس ملک دی نام نشانی باجھ سُنی بِن ڈٹھی
7477
حرص ہوا تیرے دل اٹھی ایسی ودھ شماروں
ماں پیو راج حکومت سٹ کے نکل پیوں گھر باروں
7478
کیکر ایہ قضیہّ بنیا بات تعجب دسےّ
اوس ملک ول ٹریوں جس دی واء نہ لبھدی کسے
7479
سیف ملوک کہیا سُن قبلہ توں افسر سلطاناں
لطف عدالت نیکی تیری روشن وچ جہاناں
7480
سجن دشمن ہتھ تساڈا ہر دم سر تے جانن
دائم ہووے اساڈے اتے مہر تیری دا چانن
7481
کد کسے تھیں مٹدی شاہا متھے دی لکھوائی
حق میرے وچ اینویں آہی لکھی قلم خدائی
7482
جو اس کیتا سوئیو ہویا وس میرے کے آہی
لَا تَتَحَرَّک ذَرَّہ حضرت باجھوں حکم الہی
7483
امر اوہدے بن ککھ نہ ہِلدا لکھ کرے کوئی زورے
آپ دئے توفیق چلن دی سبھو اس دے ٹورے

لفظالی:
بانہہ میری چادیندوں = مینوں اوہناں دے حوالے کر دیندوں ، چارہ= اُپائ، لازم= لاجم ۔ شرمندہ، درگے = انھیرے غار انھے کھوہ، کرنی آئی= کرنی پئی، پاجی =نیچ ۔کمی کمین، غائب نظروں = حضوری وچوں غیر حاضر اے ، رب بھاوے = جے اللہ چاہے، بھو = ڈر ۔ خوف، سر تے ہتھ رکھنا = سر پرستی کرنا ، بند کاٹے روحانی = روحانی بندہ شیطانی جُوڑ وڈھ دیندا اے ایہدے مگروں اسیں یار ملا دیندے ہاں تے پھیر بادشاہی عطا کردینے ہاں ، الاّگھائ=کچا زخم ، مل کے = گھسا کے، افسر = تاج ، لطف = مہربانی ، روشن = جانی پچھانی ۔ مشہور ، متھے دی لکھوائی= پیشانی پر نوشتہئ تقدیر، حق میرے وچ = میرے متعلق میرے بارے ، حضرت = میرے حضور۔ یا حضرت ( ذرۃً دے نال ای حضرت پڑھیا جاوے) لا تتحرک ذرۃ= رک تفصیلاں ، امر = حکم ، ٹورے=چال،