ورقہ 399

7484
نال قضا رضائے باجھوں چارہ عذر نہ چلدا
عُجب نہیں کجھ شاہنشاہا ایس اساڈی گل دا
7485
سُن گلاں شاہپالے تائیں بہت پسندی آیاں
عقل ہدایت سمجھ حلیمی سچے سخن صفایاں
7486
پھر شاہپال کہیا سُن بیٹا سچا کر کھاں مینوں
قلزم دے سلطانے اگے بہت صلاحیا تینوں
7487
تدھ تھیں سخن عقل دے پُچھاں جے توں راس سناویں
منن سچ سلاہنا میرا ہر اک دے دل بھاویں
7488
سیف ملوک کہیا یا حضرت دسو جو فرمانا
جے کوئی سخن بندے تھیں پچھو عین عنایت جاناں
7489
شاہپالے نے پُچھیا بیٹا دس دُوئے چھڈ جھیڑے
ہر زندے پرندے تائیں چیز کیہڑی ہے نیڑے
7490
سیف ملوکے دسیا حضرت نیڑے موت ایہناں نوں
اچن چیت لئے اک پل وچ دتیوس جان جِنھاں نوں
7491
پھیر پُچھے کے چیز دوراڈی دیواں تے انساناں
جے سوڈھونڈن نہ مڑ لبھے ایہ بھی دس جوانا
7492
کہیؤس گذری عمر بندے دی نیر لنگھے دریاؤں
دن دن دور ونجن ایہ دوئے مڑ دے کسے نہ داؤں
7493
پچھیوس کیہڑی چیز پیاری ساری خلق جہانی
دسیوس عمر جوانی والی نالے ہے زندگانی
7494
پھیر پچھیوس جو نفس دھڑاں دا ناہیں جان رکھاندا
کون شخص اوہ دس اسانوں عقل تیرا ازماندا
7495
دسیوس شاہنشاہا اوہ ہے صادق صبح نورانی
نالے طُوبیٰ رُکھ بہشتی رکھدا ایہ نشانی
7496
سبھ بہشتیں اس دا سایہ ہر دروازے ڈالی
ایڈ فراخی بخشی اس نوں آپ خداوند والی
7497
پھر پچھیوس جے دنیا اُتے اس دی کے نشانی
دسیوس سوُرج جوت حسن دی ہر ہر تھاں مکانی
7498
پھر پچھیوس جے دنیا اندر بہت زندے یا موئے
دسیوس موئے جتنے شاہا زندے کتھوں ہوئے
7499
جو دنیا تے پیدا ہویا ہر کوئی موت زراعت
مُردے کہن بہت اس گل توں کرو قیاس جماعت
7500
پھر پچھیوس آبادی بہتی یا بہتی ویرانی؟
ایہ آبادی بے بنیادی دسیوس رمز حقانی
7501
پھر پچھیوس جے عالم اُتے مرد بہوں یا ناراں
دسئیوس مرداں نالوں ناراں بہت بے انت شماراں
7502
جو ناریں دے تابع ہوئے سو بھی ناریں گنیےئ
کد ناریں دی نال صلاحے مرداں دے پڑ جِنیےئ

لفظالی:
قضا= ربی فیصلے ، رضا = ربی فیصلے تے راضی ہو کے من لین دا عمل، عُجب = غرور ۔ فخر، راس= صحےح ۔ سدھے ، سلاہنا = سراہنا ۔ تعریف کرنا، عین عنائت=بالکل مہربانی ، اچن چیت= اچن چیتا جدھی کوئی نشانی تے چیتا دل دماغ وچ نہ ہووے، نیر= پانی، داؤں = ترکیب ۔ فریب، نفس= فرد ۔ ذات ۔ساہ، دھڑاں = جسماں سریراں ، جان= روح، صبح صادق نورانی= سورج دی آمد والی سچی صبح، طُوبیٰ = خوشبو دار پاکیزہ رُکھ جہدیاں ٹہنیاں ہر جنتی دے مکان تائیں اپڑن گیاں تے ایہدے تے چھاں کرن گیاں ایہدے توں وَن سونے میوے اُترن گے ۔ ٹ ک ق م سورۃ رعد: 29بحوالہ تفسیر مواہب الرحمان حدیث مروی حضرت ابو سعید خدری ۔ حضرت انس سے صحیحین میں مروی، والی = مالک، جوت= لاٹ، موت زراعت= مخلوق موت دی کھیتی اے، جماعت = سارے لوگ، ناراں= عورتاں ، جنی= جن دا کردار ادا کرن والے بہادر لوک ۔ عورت اپنے سکے ساکاں ( اپنے مرد۔ داماد۔ پُتر)۔ نوں کدے پِڑ وچ اپنی صلاح نال نہیں نکلن دیندی سگوں ڈکدی اے،