ورقہ 409

7674
سیف ملوک پیا جد نظریں عجب جمال پری نوں
غش پئی کجھ ہوش نہ رہیوس تابش نال پری نوں
7675
اس مستی وچ کہندی آہی نال زبانے حالی
حمد ثنا ربے نوں لائق کرم کُنندہ والی
7676
دولت دوہاں جہاناں والی رب مینوں اج دتی
کھلے در مراد میری دے مار غماں نوں بِھتیّ
7677
سُدھ ہویا اج برج ستارا گئی نحوست راسوں
جاگے بھاگ سعادت والے فضل ہویا رب پاسَوں
7678
درد فراق آزار پرانا دور ہویا ہُن جانوں
لتھا تاپ ملاپ سجن دا آپ ہویا گھر سانوں
7679
یاراں نال بہاراں آیاں کیتے شکر ہزاراں
جھُلیّ واؤ مراد خوشی دی بھور ملے گلزاراں
7680
جا گدیاں ایہ نعمت کتھوں مت میں سُتی ہوواں
جاں جاگاں تاں یار نہ لبھے تلیاں ملدی روواں
7681
وانگ زلیخا نت اُڈیکاں رو رو ڈیکاں ماراں
گھر بیٹھی نوں یوسف مصری آ ملیا سروراں
7682
جان پئی تن مرُدے تائیں ملیا یار یگانہ
لکھ خیرایت صدقے دیندی پڑھدی نفل دوگانہ
7683
جاں خوشبو سجن دے والوں مغزاندر ونج پہتی
آئی ہوش ٹکانے مُڑکے ویکھ ہوئی خوش بہتی
7684
سُکیّ بیل جوانی جوبن ہری نویں سِر ہوئی
انگل پکڑ محلیں کھڑیا کول نہ رکھیا کوئی
7685
سینے لاء ملے دِل دِل نوں مُنہ ملے سن مُونہاں
ہار حمیل گئے ہٹ پچھے چھپدے لوڑن لُوہاں
7686
سکدے دل دلاں نوں ملدے جس دم کر کر دھائی
وچ حجاب نہ بھاوے تن دا زیور کس دی جائی
7687
خارلگن تدہار حمیلاں ملن نہ دیندے چھاتی
نتھ بُلاق پیاروں چُبھن چاہیے رمز پچھاتی
7688
بانہہ سر ہاندی دھرن نہ دیندے چھلےّ کن دُکھاندے
لائے سان پیاّ دی خاطر ملیاں نہیں سُکھاندے
7689
بھاون نہیں وچھوڑے اندر نہ رجدے گل لگیاں
قصہ دس ونجیں گا کتھے اس رستے اُٹھ وگیاں
7690
جس دم کنت پری نوں ملیا مرہم لگائی پھٹے
لعل جواہر ہیرے موتیں سر صدقے کر سٹے
7691
صدقے ہون جتھے دل جانی ذکر اوتھے کے زردا
پُجدے ہتھ محمدبخشا کد عاشق گھٹ کردا
7692
عاشق تے معشوق پیارے رل بیٹھے اک جائی
دُکھ ونڈن تے حال حقیقت پچھن سبھ وہائی

لفظالی:
تابش = جلوہ ۔ چمک ، نال زبانے حالی= اپنی حالت دی زبان نال، کرم کنندہ= کرم کرن والا، بھِتی ّ = کھڑکی ۔ چھوٹا دروازہ، سِدھ ہونا= خوش قسمتی لئی موافق ہونا، بُرج ستارا= ہر بندے دا کسے اک ستارے نال تعلق اے اوہ ستارا ہن اسمان دے کیہڑے بارھویں حصے( برج) وچ اے تے کنے چر نوں فلانے برج وچ اپڑے گا نجومی اجیہے حساب لا سکدے نیں کہ ہن بد قسمتی مکن والی اے یا چنگے دن آون ای والے نیں ، ہزاراں = بُلبلان نے ، رچدے=پوری طرحاں موافق آوندے ، مت = کتے انج نہ ہووے کہ ، سر واراں = جان قربان کراں، یگانہ = نویکلا ۔ منفرد، دوگانہ= شکرانے دے دو نفل ،لُوہاں لوڑن = دھوئیں دا غبارلبھدے پھرن، سِکدے = ملن لئی ترسدے ۔ اڈیکنہار۔ ریجھوان، وچ حجاب۔۔۔۔۔۔= اکلوانجے پردے وچ محبوب دی بجائے اپنے تن دا زیور وی دل نوں چنگانہیں لگدا، خار= کنڈے ، پیاروں = چمُی لین لگیاں ، لائے سن= پہنے آہن،سُکھاندے نہیں = طبیعت نوں موافق نہیں ، بلاق= دوہاں ناساں دے سانجھے پردے نوں وِنّھ کے پائی گئی پتلی رِنگ جہدے وچ اک موتی وی لمکدا اے،