ورقہ 410

7693
سیف ملوک دھیان کریندا واہ واہ سچیا سایاں
میرے جیہے غریب بندے نوں تدھ دتیاں وڈیایاں
7694
شاہ پری ہتھ لگسی مینوں کسے نہ سُجھدی آہی
اج میرے تھیں ساہ نہ وِسدی ہویا کرم الٰہی
7695
جے میں لکھ زباناں ہوون لکھ لکھ شُکر گزاراں
لکھوں اک احسان نہ مکدا توڑے سو سرواراں
7696
جس دی دس نہ پوندی آہی وچ زمیاں اسماناں
نہ کوئی تھاں ٹکانا آہا معلَم وچ جہاناں
7697
جیندی واؤ نہ لبھدی آہی ہر گز خواب خیالوں
اج وصال میسر ہویا اوس بدیع جمالوں
7698
میں عاجز پر ربّ تُرٹھا پائیوس بوند کرم دی
لوں لوں اندر خوشی سمائی بوء نہ لبھدی غم دی
7699
دوتی دشمن کوئی نہ رہیا نہ کوئی دوکھی ویری
بیٹھا سیج سجن دی اُتے عیش کراں اج خیری
7700
دلبر یار میرے وس ہویا میں اس دا اوہ میرا
غیر نہ کول محمدبخشا اک اساڈا ڈیرا
7701
مت میں جنت وڑیا ہوواں چھڈ کے دنیا فانی
ایہ مجازی صورت اندر ہوئے لقاء حقانی
7702
جے کجھ ہے سو واہ وا واہ وا پُنّیاں سبھ مراداں
رب غریب نواز محمد منّ لیاں فریاداں
7703
دوئے رل کے کرن دعائیں رب غریب نوازا
اج اساں پر رحمت والا کھلا ہے دروازہ
7704
کھُلاّ ویکھ اسیں بھکھیاری منگن تھیں کد رہندے
اگلی مدّت تیرا دِتاّ رہے وچھوڑا سہندے
7705
آپے اج ملاپ دتوئی رحمت دے درباروں
بعد اس تھیں رکھ کرم کریما یار وچھوڑ نہ یاروں
7706
کر ایسا سربندھ اساڈا رہیے سدا اکٹھے
کاج سُہا محتاج نہ ہوئیے آن تیرے در ڈھہٹھے
7707
وت جدائی بھاء نہ پائیں لذت دس وصل دی
میل اساڈا میل شتابی پال امید فضل دی
7708
دین ویاہ خوشی کر گھر دے پیش نہ پوے اُدھالا
عاشق دا تدُھ باجھ خدایا کون کرے اُپرالا
7709
پئی دعا قبول حضوروں مہر ہوئی اس ول دی
شاہپالے دے دل وچ پائیوس حرص ہوا اس گل دی
7710
جاں اوہ تخت اُتے ونج بیٹھا لگی کول کچہری
پریاں دیو اکٹھے ہوئے کیا قافی کیا شہری
7711
گلوں گل ہلاندے ہوئے شہزادے ول آئے
صفتاں کر کر رجدے ناہیں سبھو کہن گھمائے

لفظالی:
دھیان کرنا= اکھاں میٹ کے دلی توجہ کرنا Meditation، کسے نہ سُجھدی آہی= کسے دے تصور وچ وی نہیں سی آ سکدی، ساہ نہ وِسدی = اک دم لئی وی میں وچھوڑا نہیں جھل سکدی، دُوتی= بد اندیش ۔ برائی سوچن والا، خیری= خیر خیریت نال ، مت = کتے انج تے نہیں کہ، لقا حقانی ہوئے = حق دامجازی صورت وچ سامنے بہ کے نظارہ ہو رہیا ہووے، پُنیاں = پوریاں ہویاں ، بھکھیاری = بھکاری ۔ مانگت۔ منگتے، بھائ= بھاگاں وچ، اُپرالا=امدادی جتن ۔ اپائ، ول دی= طرفوں ، قافی= کوہ قاف دے پہاڑی باشندے، گھُمائے= صدقے جائیے،ترُٹھّا= دلوں خوش ہویا ،