ورقہ 418

7845
دوہیں جہانیں ماپے میرے سر پر تسیں ہمیشاں
کون تساں بن ایہ غمخواری کرے اساں درویشاں
7846
مائی تے شاہپالے تائیں ایہ جواب یگانہ
بہتا خوش پسندے آیا شابش کہن جوانا!
7847
شاہزادے نوں نویں سرے تے بہت پسند لیائے
آکھن لگے اے فرزندا توں سچ سخن سنائے
7848
پر دل ساڈا چاہندا اینویں بڈھا بابل تیرا
درداں دُکھاں نال ہوویگا جیوں سیخے منہ بیرا
7849
ماء فراق تیرے دی ساڑی ہوسی درد رنجانی
شادی تیری ویکھن دوئے پوے اگےّ پر پانی
7850
نالے سین دہاڑیں سانوں طعنہ مول نہ مارن
تساں اسانوں یاد نہ کیتا وچ خوشی دے کارن
7851
شاہزادہ فرماندا اگوں سن توں صاحب میرا
جے کُجھ حق بندے دے اندر کہندا شاہ اُچیرا
7852
عین صواب اساڈے ونڈے محض لطف تے رحمت
ہر غم میرا کھڑیا لوڑو دور کرو سبھ زحمت
7853
بابل ول لکھاں میںعرضی پرچے ویکھ نشانی
نالے نال گھلاں اُس پاسے صاعد دل دا جانی
7854
خیری دا خط میرا پہنچے نالے یار ہمراہی
مصر شہر وچ خوشیاں ہوون وسےّ فضل الٰہی
7855
ویکھن سات اعتبار لیاون اُٹھ تُرن اس پاسے
یا محرم یا لکھے باجھوں رہسن وچ وسواسے
7856
شاہپالے فرمایا بیٹا لِکھ پیؤ ول عرضی
رکھ تسلی سوئیو کرسان جیوں کر تیری مرضی
7857
سیف ملوک شہزادہ بیٹھا لے کاغذ مسوانی
ہتھ وچ کانی سینے کانی سخن سدھےّ جیوں کانی
7858
ڈل ڈل رت اکھیں وچ آئی وگ ٹُرے پر نالے
کاغذ اتے نظر نہ لگدی قلم چھنڈے پرنالے
7859
نیناں اگے پانی آیا اس تھیں نظر نہ ٹکدی
کنبن ہتھ اندر دے جوشوں تاہیں قلم دھڑکدی

سُکھیں وسدے سیف الملوک دا درد رنجانے پیو نوں خط لکھنا

7860
وّل صفت ثناء ربے دی شکر الحمد لکھائیے
کرم اوہدے دی حد نہ کائی رحمت انت نہ پائیے
7861
دُور کرے سبھ زحمت جس دم مہریں آوے سائیں
لاکھ مناں دی دھوء پلیتی پاک کرے کل جائیں

لفظالی:
درویش= مالکی توں وانجیا مالکی نوں ٹھُڈا مار کے توکل تے جیون بیتاون والا ، یگانہ = نویکلا۔منفرد، بیرا= چھوٹی بوٹی، درد رنجانی= دُکھاں درداںد ی ماری ہوئی، سین = کُڑم ، دہاڑیں = کل نوں ، صاحب= مالک ، کہنداشاہ اچیرا= تہاڈی عالی ذات، عین صواب= بالکل ٹھیک ، اساڈے ونڈے= میری سوچ سیتی ، محض لطف= نری مہربانی، غم کھڑیا لوڑو= دُکھ مٹانا چاہندے او، عرضی = درخواست، پرچے= بہل ورچ جائے گا، وسےّ = خدا ولوں نازل ہووے، مسوانی= کالا لِکھن والی دوات، کانی= (١) قلم (٢)تیر (٣) سر کنڈے دا چھوٹا کانا، ڈل ڈل= جھیل ڈل وانگوں ، قلم چھنڈے پرنالے=نالے قلم اپنے پرچھنڈرہی اے جدوں قلم دا منہ ٹٹ کے وادھو لکیراں بناون لگ پئے تاں آکھدے نیں ، دھڑکدی= تِھڑکدی، انت= آخری سِرا۔ انتہا، کل جائیں= ساریاں تھاواں،