ورقہ 419

7862
سُکےّ وہن کریندا جاری کھیت سُہاون نہراں
گرم بزار مچاوے رونق اُجڑیاں مُڑ شہراں
7863
روگی بدن درست کریندا دے انہیاّں رُشنایاں
گئے گوا تے پُت پیارے وت ملاوے مایاں
7864
دہ مارے سے باغ ہزاری باراں نال سنوارے
سِکدے روح محمدبخشا میلے یار پیارے
7865
اے بابل توں قبلہ کعبہ دل تے جان میری دا
دائم اسم شریف تساڈا ورد زبان میری دا
7866
در تیرے دی خاک اسانوں سُرمہ عین نورانی
تخت تیرا کوہ طور تے چہرہ چشمہ فیض ربانی
7867
ظِل اللہ وجود تساڈا چھتر میرے سر سایہ
قدم تیرے دی دھوڑ مبارک چاہاں تاج بنایا
7868
سیف ملوک تیرا اک بیٹا فرزنداں وچ نیواں
نفر غلام کمینہ بندہ شاہ توں صدقہ تھیواں
7869
بے مقدار نچیزا عاجز اوگنہار نکارا
سورج تیرے دا اک ذرہ کردا عرض بے چارہ
7870
قبلہ گاہ حقیقی کولوں جاں میں رخصت ہویا
لاکھ مصیبت سختی ڈِٹھی رج رج ہنجوں رویا
7871
جے اوہ حال سناواں سارا دفتر بندا بھارا
بابل دے دُکھ ہوون دونے اگے ہی دُکھیارا
7872
اج میرے سر رحمت وُٹھی ٹھنڈ پئی وچ پِتےّ
نال دُعا توجہ تیری سبھ مطلب رب دتے
7873
محض طفیل تساڈی میں پر ہویا فضل حضوروں
مدد قبلہ گاہ دی کولوں لتھے رنج رنجوروں
7874
میں وچ کجھ نہ آہی شیخی نہ قوّت ہشیاری
ہر آفت تھیں راکھی ہوئی ہمت خاص تمھاری
7875
تساں نگاہ میرے ول رکھی دتیاں نیک دعائیں
تاں ایہ سفر عشق دے سادھے گاہے دیو بلائیں
7876
جس مطلب نوں تریا ہیساں اوہ مطلب ہن پایا
ڈٹھا روپ انوپ پری دا باغ ارم وچ آیا
7877
شاہ شاہپال پری دے بابل بہت محبت کیتی
ساک دھیؤ دا دینا کیتوس نال دلے دی نیتی
7878
عزّت بہت کرے وڈیائی مہر گھنی حق میرے
ہتھیں چھاواں کرن بندے نوں سب محابے تیرے
7879
شاہ شاہپال جمال تیرے دی رکھدا چاہ گھنیری
قدم مبارک رنجہ کرئیو آس پُگے تد میری
7880
نال اقبال تساڈے ہوئی بندے دی کُڑمائی
آپ آؤ تاں کاج سوہاؤ ڈھل نہیں مُڑکائی

لفظالی:
وہن = ندی نالے ، رُشنایاں = روشنیاں ، وت = دوبارہ ۔ پھر، دَہ= پھلدار رُکھاں دا روگ جیہڑا ککر پین نال لگدااے،ہزاری باغ= ہزار رُکھاں دا باغ ، باراں = بارشاں ، سِکدے=ملن لئی تڑفدے،ظل اللہ= اللہ دا پرچھانواں جہدے تے اللہ دا سایہ قائم ہووے، قبلہ گاہ حقیقی کولوں= والد صاحب تہاڈے کولوں، دفتر= رجسٹر۔ ریکارڈ۔ کتاب، وُٹھی= ورہی ، پتے = جگر ۔ کلیجے، رنجوروں = بیمارتوں ، ہمت = ارادہ۔ دُعا، سادھے = مکمل کیتے۔ سر انجام دتے، گاہے= پیراں تھلے لتاڑے، انوپ = بے نظیر ، روپ = حسن ، دینا کیتوس= دین دا وعدہ کیتا سو، محابے= لحاظ ۔ دھیان ۔ راکھی، جمال= دیدار ، قدم مبارک رنجہ کرئیو = تشریف آوری کی تکلیف برداشت فرمائیں ، پکے = پوری ہووے، اقبال = خوش بختی دادنوں دن ودھنا، ڈِھل= دیر،