ورقہ 21

سُن یعقوب رُنا بھر اکھی فرزندا توں جاوِیں
دِل میرے وچ نہیں تسلّی خبر نہیں کد آویں
ہر دم تیرے حاضر ہوندیاں دل نُوں صبر نہ آوے
کیونکر تیرے وچ وِچھوڑے سارا روز وِہاوے
سختی جنگل تُدھ نہ معلم نازاں دے وچ پلیوں
مینوں چھوڑ اِکلا حُجرے توں یوسف تُر چلیوں
توں چلّیوں تے میرے پلّیوں چلّی نقد تسلّی
جاں ہُن صاحب سختی گھلّی میں راضی ہو جھلّی
ملناں کدی نصیبے ہوسی اے فرزند پیارے
میں منظور کیتی تیں مرضی اے اَنور سیّارے
جے نہ تیری مرضی ہوندی گھلدا نہ کدائِیں
اج جُدائیاں سر تے آئِیاں وقت مقّدر تائِیں
جا سویرے نال بھراواں اِذن دِتا میں تینوں
میں مُشتاق تیرا ہر ویلے نہ وِساریں مینوں
سُن یوسف وچ دِل دے راضی شوق جنگل جی چایا
بھائِیاں دے دل خوشیاں ہوئِیاں جو چاہیا سو پایا
رات کٹی دِن اگلا چڑھیا بھائی کرن تیاری
یوسف دے دل فرحت بھاری باپ کریندا زاری
یوسف دے حق ہتھ اُٹھا کے کردا باپ دُعائیں
میں یوسف دی جان الٰہی سونپی تیرے تائیں
جیوندیاں جی میرے تائیں ایہہ فرزند مِلائیں
رج مِلن دِیاں آساں دھرِیاں دھرِیاں دُھر اپڑائیں
دل میرے وچ بھاریاں چاہاں چاہاں دید کرائیں
تے میں اُسدیاں شاناں ویکھاں ویکھاں قدر وِکھائیں
وچ وچھوڑے ایس پسردے جان میری مت جاوے
نور اکھیں دا یوسف مینوں مِلے کدی گل لاوے
اوسّے وقت نہلا پِدر نے سِر دے وال سوارے
کنگھی واہ چڑھائِیاں زُلفاں جان دھری ہر تارے
تارو تار جُدائی کُوکے فرق فراق پُکارے
تے والاں دے ول ول دے ول ول ول دِل گھلیارے
کر کر تر خوشبویوں زُلفاں لُٹ گھتی تاتارے
شاناں نال زُلف دیاں شاناں چڑھیاں شوق ہُلارے
پیشانی تھیں نور ندی دی لہر چھڈے لشکارے
عین بعین دو نین ستارے چمک دوہاں جگ تارے
ابرو ابر بہار کرم دے چاڑھی گھٹ پرکارے
مِژگاں دی ہر نوک ترِکھی ویندی روک نظارے
اکھیں دے وچ سُرمہ بھریا پیئو نے نال پیارے
ویکھدیاں دِیاں دھیریاں اُتے دھار دھری تلوارے
واہ چمکارے وچ رُخسارے جان جِگر بلہارے
لعل لباں دِیاں لالِیاں اُتے لعل بدخشاں وارے