ورقہ 428

8031
اتنے خون نہیں لکھ سکدی قلم ہراسے ماری
کاغذ اُتے جاء نہ رہندی ملّن جاندی ساری
8032
ترے دہاڑے پچھوں پہتا لشکر باغ ارم دا
جاء سلام کیتا رل سبھناں عاصم ثانی جم دا
8033
عاصم اگے عرض کیتو نیں بعد اداب پُچانوں
شاہپالے تے سیف ملوکے کہی سلام تسانوں
8034
جھل سلام ہویا خوش عاصم کردا شکر الٰہی
جیوندیاں رب خبر پُچائی جان لباں پر آہی
8035
لشکر باغ ارم دا سارا حکم حضوروں پاکے
تھاں بتھاں مقامی ہوئے بیٹھے صفاں بناکے
8036
صاعد نوں گل لا لا رویا عاصم شاہ دکھیارا
سینے نالوں لاہ نہ سکدا جانی وانگ پیارا
8037
صاعد مڑ مڑ قدمیں ڈگے درداں بھریا کُوکے
عاصم شاہ تکیندا اس ول وانگر سیف ملوکے
8038
صاعد دے سر منہ سینے تے شاہ عاصم ہتھ پھیرے
کُچھڑ وچوں مول نہ کڈھے سڑیا نال ہُسیڑے
8039
صاعد ادھکا ہو ہو جاوے پھڑ پھڑ قدم چمیندا
نال پیار دئیے سر صدقے سر توں ہتھ گُھُمیندا
8040
اوڑک خاصاں عرض گزاری شاہ جی کرو سہارا
روون دے دن کھڑے ربے نے ہویا فضل نیارا
8041
صاعد نوں فرماؤ رخصت مائی بابل تائیں
مل کے ٹھنڈ کلیجے پاوے دیون تساں دعائیں
8042
پھر صاعد نوں ہوئی اجازت ونج ملے گھرداراں
ماء پیؤ بھیناں بھایاں تائیں ہور اشناواں یاراں
8043
لے اجازت ہو سلامی صاعد گھر نوں آیا
ماسی پھُپھیّ مائیاں بھیناں سبھ ول سیس نوایا
8044
دوئے پیر پیؤ دے پھڑ کے ملدا اُپر متھے
بابل سینے لا کے رُناّ برم دوہاندے لتھے
8045
صالح ابن حمیدے تائیں ملیا پُت پیارا
پڑھ شکرانے ونڈ خزانے ول ہویا دُکھیارا
8046
ماواں بھیناں سرمنہ چمن پھپھیاں ہتھ گھُماون
جیوں دیوے پرڈھہن پتنگے تیویں بھج بھج آون
8047
خویش قبیلہ سارا ملیا رو رو کے گل لگدے
سُن سُن یار اشناء محبتی آئے وہندے وگدے
8048
گھرداراں نوں مل کے صاعد نال پیو دے آیا
بیٹھا آن کچہری اندر شاہ ول سیس نوایا
8049
طرف مہماناں نظر گزاری شاہنشاہ مصر دے
کِیتا حکم مہمانی آوے کھاون لوک سفر دے

لفظالی:
ہراسا= ڈبھا۔ڈر۔ خوف، جا= جگہ، ملّن= کاغذتے لکھائی لئی بنی لکیر۔ ، جانی = جان، سلام جھلنا= سلام قبول کرنا ۔ سلام دا جواب دینا،تھاں بتھاں=تھاؤں تھائیں ۔ اپنے درجے سیتی، ہُسیڑا= وچھوڑے د ی اداسی ۔ غم ، ادھکا = نیم جاں ۔ادھمویا، ہتھ گُھمیندا = صدقے واری جاندا، خاصاں=خاص درباری، سہارا=صبر۔ برداشت، کھڑے = لے گیا۔ مکا دتے، گھردار= جیہڑے سیلانی نہ ہوون ۔ گھر گھاٹ والے، برم= وچھوڑے دا سل ۔ سوج، ول =بھلا چنگا۔ تندرست ، ہتھ گھماون = صدقے واری جاون، ڈھیہن = ڈِگن، خویش= اپنے عزیز ۔ خونی رشتے دار ، وگدے وہندے آئے= اپنے کم کار چھڈ کے، مہمانی = مہمان لئی پکا اچیچا کھانا، ضیافت۔ مجمانی،