ورقہ 436

8164
ہتھ گھمائے سینے لائے کر کر گریہ زاری
سر پیراں تک چُم نہ رجدی ماں وچھوڑے ماری
8165
لکھ لکھ شکر اَلحمد چتارے ٹھنڈ پئی وچ چھاتی
صدقے صدقے ہو ہو جاوے لدھی جان کھڑاتی
8166
سے سر صدقے سرتوں سٹے جُثے ساس سنبھالے
سڑی کھجور ہوئی مڑ تازی ساون ہتھ دسالے
8167
بچے دا سر جھولی دھرکے سَر منہ متھا چُمےّ
والوں وال نکھیڑے حرصوں مڑ مڑ جاوے گھُمے
8168
پندراں برساں پچھوں ملیا بیٹا بابل مائی
سینے سڑے فراقوں آہے رحمت رب وسائی
8169
گھِن اجازت مائی کولوں پھیر آیا دربارے
صالح ابن حمیدے تائیں ملیا نال پیارے
8170
ہور امیر وزیر شہزادے راجے راء سپاہی
ملے شزادے نال تمامی جیو جیو تشنہ آہی
8171
صاعد صالح تے شہزادہ شاہ عاصم رل بیٹھے
سر کردے امراء حضوری جاء اپنی مل بیٹھے
8172
بیٹے تھیں شاہ عاصم پُچھدا بچہ دس وہانی
سیف ملوک سناون لگا ساری درد کہانی
8173
شاہ شاہپال سیانپ کیتی اسیں ایتھوں اُٹھ جائیے
مہماناں دے ڈیرے کارن جائیں خوب بنائیے
8174
بہت مدت دے وچھڑے ہوئے اج ملے ایہ سکےّ
گلاں کردے نہ شرماون ہون اسودے تھکےّ
8175
اس ویلے اغیاراں وانگن اسیں ہوواں گے دِسدے
ہوراں کان اٹھایا لوڑے ملن پیارے جس دے
8176
اُٹھ شاہپال گیا گھر اپنے کرن تیار مہمانی
سیف ملوک حقیقت پھولی جیوں گزری زندگانی
8177
سُن عاصم تے صالح تائیں اگ لگی ہر والوں
ڈھائیں دے دے رون پیارے ہون بے حالے حالوں
8178
جیؤں جیؤں سنن قضیے اس دے تیوں تیوں کردے زاری
سیف ملوک حکایت اپنی آکھ سنائی ساری
8179
رات پئی اس قصےّ اندر اجے تمام نہ ہویا
مکھ پر کالے کیس کھلارے شاہ مشرق دا سویا
8180
لے کے فوج امیر چنگیرا چن مبارک چڑھیا
با آرام ہوئی سبھ خلقت ہر کوئی اندر وڑیا
8181
شاہپالے دے گھر دی بیگم شاہ پری دی مائی
حسن جمال آہا اس ناواں دس کسے ہن پائی
8182
پریاں نال اُڈاراں آیاں شاہ پری دی ماتاں
شاہزادے دی مائی کارن تحفے لے سوغاتاں

لفظالی:
ہتھ گمائے = صدقے واری جاوے، بلاواں لوے، چتارے =دل وچ خیال کرے، لدھی جان کھڑاتی= گواچی ہوئی روح لبھ گئی اے، سٹے= نچھاور کرے ، ساون ہتھ دسالے= ساون دے مہینے نے اپناکرتب وکھالیا اے، جیو جیوتشنہ آہی= ہر دل تریہایا سی، حرصوں = محبت پاروں ، گھُمے= قربان جاوے، سرکردے = اختیار والے درباری امیر، وہانی= گذری بیتی زندگی دے واقعات، بنائیے= سجائیے، سکے= رشتے دار ۔ قریبی، کالے کیس= کالے وال ۔ انھیرا ، گھِن کے = لے کے، مہمانی= ضیافت دا کھانا،ہر والوں = ہر اک وال نوں ، ہوراں کان اُٹھایا لوڑے= جہدے مٹھے پیارے مل جاون پھیر اوہ اپنے محبوب دی محفل وچوں غیراں نوں اُٹھا دیندا اے ، شاہ مشرق دا سویا= سورج ڈُب گیا، کان= نوں ، آسودہ = باآرام،ہر والوں =ہر اک وال نوں ، اڈاراں= ڈاراں ،