ورقہ 472

8823
سبھ مراداں حاصل ہویاں سُکھ سُہاگ ہنڈاون
پر دشمن اسمان محمد خوش انسان نہ بھاون
8824
جاں اس دا ہتھ پُہچے بھائی پاوے انت جدائی
سیف ملوک اُداسی ہویا دنیا دلوں ہٹائی
8825
ایہ پروانہ موت لیاندا فانی جگوں تغیرئی
دارالبقاء اندر چل شاہا کر کے ویس فقیری
8826
واگاں موڑ امیداں ولوں کھچ لے پَیر رکابی
جگ جیون دے گھوڑے اُتوں اُتّر ہیٹھ شتابی
8827
سیف ملوک سنیہا سُن کے بہت دلوں خوش ہویا
اس پاسوں منہ کج لیو نیں اس پاسے ول ڈھویا
8828
بیٹے نوں سد تخت بہائیوس پند وصیت دے کے
آپ جہانوں رخصت ہویا خرچ عشق دا لے کے
8829
جاں اوہ گھڑی نزع دی آئی کہیوس پری نہ آئی
نال اوہدے مل رخصت ہوئیے ہوئے نہ بے وفائی
8830
کیتی عرض وزیراں شاہا اوہ محبوب پیاری
حالت ویکھ فراق تیرے تھیں کرسی گریہ زاری
8831
بیدل ہوسی دلبر تیری تک کے سفر تیاری
دلبر نوں دلگیر تکن تھیں لگسی درد قہاری
8832
اکھیں اگے ویکھ نہ تُردا اس دے وین سیاپے
جے کجھ رب اوہدے سر لکھی پئی کٹے گی آپے
8833
عزرائیل فرشتہ آیا لے کے حکم جنابی
پڑھیا شاہ عشق دا کلمہ دتی جان شتابی
8834
اُڈیا بھور اسمانے چڑھیا آئیوس بوء بہشتی
گیا ملاح محمدبخشا چھوڑ شکستی کِشتی
8835
ہُد ہُد چھُٹ گیا اس قیدوں چِھک لگی سرکاری
شہر سباء نوں ہویا روانہ کر کے تیز اُڈاری
8836
باس بسنت بہاروں آئیوس چھڈ جنگل دی واسی
پنجر سٹ چمن ول اُڈی بلبل جند اُداسی
8837
منزل گور شہانی کر کے کیتا دفن شزادہ
ماتم ڈھاہو واہ کچہری ہویا شور زیادہ
8838
نکل گیا تراہ پری دا ترٹا تران بدن تھیں
غیبوں سانگ کلیجے لگی گئی دو سلّو من تھیں
8839
پچھئیوس کیسا شور ککارا جس میری جِند مُٹھی
ہئے ہئے لوکا نظر نہ آئی کس چھُری میں کُٹھی
8840
کس آفت نے پھُرنا پھڑیا باز تتر جیؤں پھڑدا
ناگ نہ ڈٹھا میں کِن ڈنگی زہر کلیجے وڑدا
8841
لوکاں سچ سنایا بی بی کوچ کیتا اج شاہاں
تخت اتوں لہہ تختے بیٹھے دنیا چھوڑ پچھاہاں

لفظالی:
سکھ سُہاگ ہنڈوان= شادی شدہ زندگی دا آنند مانن، نہ بھاون= چنگے نہیں لگدے ، مُنہ کج لینا= پردہ پوش ہو جانا، اُداسی=وطن توں بے زاری۔ ترکِ وطن دی تیاری، تغیری=تبادلے پاروں نقل مکانی ، ویس = بانا۔ لباس، فقیری ویس = کفن الفی وغیرہ، خرچ= راہ دا خرچہ، نزع = دم نکلن دا ویلا موت تے حیات دی کشمکش، ترُدا= جانداہوئے، شکستی= ٹُٹی بھجی ، بھور = روح ، بو= خوشبو ، ہُد ہُد= ٹ ک ق م سورۃ النمل :٢٠،چِھک لگی سرکاری= ٹ ک تفصیلاں ، باس = خوشبو، پنجر= پنجر ا، بُلبل جند اداسی= سیفل دی رُوح ، ڈھا ہو واہ= ڈھا ہو ونجر پورے زور نال ڈھائیں مارن دا شور ، تراہ نکل جانا= یک لخت خوفزدہ ہو جانا، سانگ = وگاہتا مارن والا نیزہ، لوکا= لوکو ۔شہر دینے خلقتے ، کُٹھی = قتل کیتی گئی ہاں ، پھُرنا = کلیجہ ۔ ہس دی ہڈی دا ٹویا، میں کِن ڈنگی= مینوں کس سپ نے ڈنگیا اے، تختے= مردے نوں نہاون والے پھٹے