ورقہ 474

8861
نہ رنجور منجی پر ڈٹھا بدن ترانوں ہریا
ہُسڑ پلے نال نہ پُو ہنجے نہ سر جھولی دھریا
8862
تتی نے اس وقت نہ لائی کنڈ اوہدی سنگ چھاتی
بھار میرے پر سٹ نہ بیٹھا آخر دم حیاتی
8863
جاں تختوں لہہ تختے چڑھیا نوشہ کنت تتی دا
ہنجوں پانی نال نہاندی تکدا انت تتی دا
8864
جس دم کفن لوایا اس نوں درزی سِیڑ شتابی
رتو نیر اُچھل جگر دا کیتا نہیں گلابی
8865
جس دم چاء ٹرے سن اس نوں آہیں ڈھائیں بھرکے
روندی پِٹدی نال نہ گیوس بانہہ سرے پر دھرکے
8866
جاں سامی دے ڈبے وڑیا دُر یتیم بدن دا
ہتھیں آپ نہ کیتا تتی بستر صاف سجن دا
8867
ہائے افسوس افسوس جہانا! ایس زیان بُرے دا
لگا داغ کلیجے اُتے اس نقصان بُرے دا
8868
ایہ دُکھ ورم نہ جاسی مُولے توڑے میں مرگیؤس
جاندی واری نال نہ کھڑیوس وہن ہجر دے پیؤس
8869
ہائے ہائے سیف ملوک پیارے حال نہ ویکھیں میرا
کے کجھ ظلم تیرے بِن تُرٹے دسدا جگ ہنیرا
8870
چلدی واری یاد نہ کیتوئی ٹریوں پا وچھوڑا
نہ منہ ڈِٹھا نہ سنگ گیوس بھرم فسوس نہ تھوڑا
8871
سجنا! ایہہ سجنوٹ نہ آہی یاراں نال نہ یاری
یاد کیتے بن گیوں اکلا مینوں دے سر بھاری
8872
ترٹی لِت کلیجے ایسی کدے نہ باہر نکلسی
جب لگ ہڈی ماس تتی دا مٹی وچ نہ گلسی
8873
ایسی جا گیؤں تُر شاہا جتھوں کوئی نہ مڑدا
گُجھےّ روگ کنوں دل میرا کچرک رہسی چُڑھدا
8874
درد قصائی اندر وڑیا لے کے تیز کٹاری
کپ کلیجہ پُرزے کیتوس سیخ بھُنی وچ ناری
8875
پئی کڑاہ ندی دی مچھی تیلیں پاء تلیندی
خاروخار ہویا سبھ گوشت کچرک اگ جھلیندی
8876
اک اُڈیا اک پھاہی پھاتھا حکمت کاریگر دی
چکوے چکوی پیا وچھوڑا طاقت نہیں صبر دی
8877
اندر باہر بھانبڑ بلیا کِتے نہ دِسےّ سردی
ساعت گھڑی محمدبخشا ثانی روز حشر دی
8878
جت ول ویکھاں درد النبے دُھؤاں دھار غباری
کتے آرام نہ نظری آوے سڑدی دنیا ساری
8879
کتھے راج سہاگ تتی دا لوہُٹھی جس کواری
سُنجی سیج محمدبخشا ہر دم کھاون ہاری

لفظالی:
رنجور= بیمار۔ ماندہ، ترانوں ہر یا بدن= اوہ سریر جہدی قوت مدافعت اُکا گھٹ گئی ہووے، ہُسڑ = پسینہ، نوشہ= لاڑا ، کنت = خاوند ، انت= آخری حال، لوایا = پہنایا۔ پوایا، سیڑنا=سیونا، نہ گیوس= میں نہ گئی ساں، سامی = قبر دے سدھے ڈوہنگھ نالوں اک پاسے ہٹویں بھِیڑی چُر جس وچ مردے نوں لٹایا جاندا اے ، دُر ِیتیم = نویکلا موتی ۔ بے مثل موتی، ، بستر= قبر دا تھلے والا حصہ ، زِبان = نقصان ، وہن ہجر دے پیوس = میں جدائی دے وگدے پانی وچ ٹھلھ پئی ہاں ، نہ سنگ گئیوس = نہ ای میں اوہدے نال گئی ساں، بھرم فسوس نہ تھوڑا = مینوں ایس گل دا بہت ای پچھتاوا جھورا لگا اے، سجنوٹ= سجنا پا ۔ دوستی دا حق، لِت=چھلتر ۔ پھانس ، ناری= اگ، سیخ = کباب لگی سیخ، بھانبڑ = الاؤ، ثانی = کسے اصل ورگی دوجی ، جت ول = جس پاسے ، لوہٹھی=لُوہ دتی، سُنجی = اکلی ۔ بے رونق۔ سُونی، چکوا چکوی= سرخاب پنچھی دا نر تے مادہ سارا دن اکٹھے رہندے نیں رات نوں ندی دے دوہاں کنڈھیاں تے وکھرے وکھرے رُکھ تے بہ کے اک دوجے نوں سددے رہندے نیں ،کھاون ہاری= جان دا خوف پیدا کرنا والی،