ورقہ 476

8899
لد گئے دلدار دلے دے پھیر نہیںمُڑ آئے
پھُل دا بھار نہ جھلیا آہا رب پہاڑ سہائے
8900
جاں قبروں کجھ خبر نہ لبھے صبر قرار نہ رہندا
ونج گھراں وچ ڈھونڈے جائیں جِتھے شاہ سی بہندا
8901
دونی بھڑک لگی اگ سینے خالی ویکھ ٹکانے
سُنجے تخت سُنجے گاؤ تکےے سُنجے پلنگ سرہانے
8902
کدے گھریں منہ پلےّ پاندی رتو نیر چلاوے
کدے قبر پر جاء شتابی لیندی گور کلاوے
8903
آئی باجھ نہ مردی جیوے بِن پیتے بن کھادے
درد فراق محمدبخشا دن دن ہوندا وادھے
8904
نہ اوہ رنگ نہ دنگ حُسن دی بدن کرُنگ ہویاسی
تروڑے ہار سنگارنینہ چھوڑے انگ ملنگ ہویا سی
8905
کھاون پیون یاد نہ رہیوس ہویاں زہر خوراکاں
دل دا شہر اجاڑ کریندی سٹے پاڑپوشاکاں
8906
منہ پر خاک سرے پر گھٹا گھٹ دسدا وچ نیناں
گھٹ وچ درد مقامی ہویا آکھے کدے نہ وینا
8907
پانی اَنّ نہ چھکے مُولے اکھیں پلک نہ لاوے
روندے نین نبینے ہوئے نظریں کجھ نہ آوے
8908
سُجّیاں اکھیں لوہو سِجیاں لاسن گیاں لاسوں
سٹریا نور ہنجھوں دھو کھڑیا ہڈ وچھنے ماسوں
8909
چین آرام گئے لد سارے گل کلام نہ بھاوے
انھّی موُرا رہے حیرانی دین وجھاپ الاوے
8910
دیدے دلبر ویکھن کارن بِن دلبر کیوں رکھاں
جہینیں اکھیں یار نہ دسے بھٹھ پیاں اوہ اکھاں
8911
اکے تے ایہ منوّر دیدے روشن سان دیداروں
جاں چھپیا دیدار محمد بس تمام سنساروں
8912
اَٹھے پہر ہویا کم اس دا روون دھون آہیں
پِٹ کُرٹے وچ محمد گذری اک چھماہیں
8913
اک دن پھیر قبر دے اُتے درداں گھیر لیاندی
چہرہ پاک ملے وچ خاکو کونج جویں کرلاندی
8914
دن دن بھار ہجر دا ودھدا زور تحمل گھٹیا
جے چاہے تاں توڑ پُچائے راہ نہ جاندا سٹیا
8915
اوہ پری سی اُڈن والی اُڈدی جے چِت چاندی
اوہ ناری ایہ خاکی بندہ خاک ہویاں چھڈ جاندی
8916
دلبر آپ جنہاندا ہویا پھیر نہیں سَٹ جاندا
دوہاں جہاناں وچ محمد خوب پریت پکاندا
8917
بابے نانک بانی اندر بات کہی یک رنگی
وس ہویا مڑ جاندا ناہیں رِیت سجن دی چنگی

لفظالی:
لد گئے= ڈیرا ُچک کے چلے گئے، سہائے= جھلائے ۔ برداشت کرائے، جائیں = تھاواں تے ، سُنجے= بے رونق ۔ اکلےّ، دلدار= دل د ا خیال رکھن والامحبوب، گھریں = گھر وچ ، منہ پلے پانا= دو عورتاں اک دوجے دے سامنے بہ کے مُنہ تے دوپٹے دا پلا ڈھلا چھڈ کے وین پاندیاں نیں اپنے پچھلے دُکھ وی تازے کر دیاں نیں ، گھٹ= دل، آئی ۔۔۔۔۔۔ = صرف موت نہیں آئی انج زندگی دا کوئی حظ سواد نہیں رہ گیا، ونگ= کچ دی چوڑی جو سہاگ دی نشانی اے کنت دی موت دی خبر سن کے سوانی ونگاں بھن سٹدی اے، سنگار نینہ= سنگار دی محبت۔ اپنا حسن ویکھن دا چائ، انگ ملنگ ہونا= سریر ولوّں درویشانہ لاپروائی کرنا، مقامی=ڈیرادار۔ Native، کدے نہ وینا= کبھی نہیں جاؤں گا، سِجیاں = ترہویاں گلیاں ہویاں ، انھی مورا=اصلوں انھی، لاسن گیاں لاسوں=اکھاں گڈ پاروں چپکن لگ پیا ں، وین = ماتمی دُکھ بھرے بول ، وجھاپ= وچھوڑے دے گیت ، الاوے= اُچی اُچی بولے ، چھماہی= چھ مہینے ، بھٹھ پیاں = بھاڑمیں جاویں ، پِٹ کُرٹا= ماتم وچ جنونی حرکتاں اپنے سریر نوں دُکھ دین دے جنونی طریقے ، خاکو = خاک ۔ مٹی،دنگ=شوخی ۔ جھگڑا الوپن، رنگ= رونق میلا،بابے نانک= ٹ ک تفصیلاں ،یک رنگی= توحیدی رنگ دی،