ورقہ 490

9154
سیر کرو خوشبوئیں مانو پھُل مباح تسانوں
شاخاں رُکھ تروڑو ناہیں بھلی صلاح تسانوں
9155
شاخاں لفظ اتے رُکھ معنے کرو زیان نہ دوہاں
منت کر کے کہے مصنف پیش نہیں کجھ روہاں
9156
چھوڑ نکمیّ گل محمد چترائیوں ہٹ رہو کھاں
منہ شرمندہ نال گناہاں ہادی دے در ڈھؤ کھاں
9157
کے کھٹیا کے وٹیا اگے نہ کجھ ہتھ نہ پلےّ
بُوہا منگ کریم سچے دا رکھ جھولی کجھ گھلے
9158
ہور کسے کجھ عمل ہوئے گا بدعملی ہتھ میرے
ہے مسکین نواز خدایا کرم نیارے تیرے
9159
جگ توں باہرے پاپ کمائے لاء فقردے جامے
توں سچا میں جھوٹھا ربّا کیا لیکھا کیا نامے
9160
فضل کریں تاں ڈھوئی سائنیا! عدلوں نہ چھٹکارے
کرم تیرے دی ہِکھی اُتے پاپ کمائے بھارے
9161
جو کیتا سو بھُلیاں کیتا سر پر مےں تقصیری
بد بختاں دے کم کمائے کر کے ویس فقیری
9162
توں سبھ عیب چھپائی رکھے پردہ مول نہ چایا
عزّت رزق بدن وچ میرے کجھ نقصان نہ پایا
9163
نعمت بہت دتی تدھ ایتھے باہر لطف حسابوں
اوسے لطف ہِلایا مینوں لگی آس جنابوں
9164
جس گھر منگتے آدر ہووے دان بہوں ہتھ آوے
جاں لا چار پوے کوئی اس نوں پھیر اوسے در دھاوے
9165
میرا بھی تدھ آدر کیتا دِتے دان گھنیرے
اگوں بھی ہر اوکھے ویلے آس رکھاں در تیرے
9166
سر تے پنڈ گناہاں والی قدر میرے تھیں بھاری
خونی ندی اجل دی اگے نہ میں تُلانہ تاری
9167
نہ اشنائی نال ملاحاں پلےّ نہیں مزوری
کون لنگھائے پار بندے نوں جانا کم ضروری
9168
عملاں والے لنگھ لنگھ جاندے کون چڑھاوے مینوں
پار چڑھاں جے رحمت تیری ہتھ پھڑاوے مینوں
9169
ہکنا عشق پیالے پیتے ہکنا زُہد عبادت
ہکناں کھُوہ تلاء مسیتاں ہکنا دان سخاوت
9170
میں عیباں وچ عمر کھڑائی کر کر کاغذ کالے
پھر امید نہ تروڑی رباّ ویکھ کرم دے چالے
9171
ہر اک دی میں آس تروڑی جو آسا کر آیا
پھر بھی آس تیرے در مینوں ہر گز نہ شرمایا
9172
راہ پدھا نو ٹکن مکانے رات پوے گھر جس دے
سخی ہوئے تاں پُچھے یارو خرچ پلے کس کس دے؟

لفظالی:
ماننا= To enjoy، مباح= جائز۔ روا، زیان= نقصان، روہاں = غُصے در ڈھونا= بوہے نیڑے لے جانا، ہادی دا در= مراد روضئہ رسول ، کے کھٹیا= کیہڑی نیک کمائی کیتی اُو=کے وٹیا جنس ویچ کے کیہڑی نقدی وٹ کے اگے گھلی اُو ، رکھ جھولی= دامن پھیلا ، ہے = اے، جگ توں باہر ے= دنیاوی روش توں وکھرے، لیکھا = حساب کتاب ، نامے = اعمال نامے، ڈھوئی = نیڑے آون دی اجازت ، ہکھی = آس ۔ امید، سر پر= واقعی ۔لازمی طورتے، تقصیری= گناہ گار، کم کمائے= کرم کمائے۔ فعل کیتے، ویس = بانا۔ لباس، لطف = کرم ۔ مہربانی، ہلایا= عادت پا دتی اے ، آدر= عزت ، دان=خیر خیرات ، لاچار= مجبوری،گھنیرے= چوکھے ، قدر =حیثیت۔ جھلن دی شکتی ، تُلا= پارلنگہن لئی لکڑاں ککھ کانے بنھ کے بنایا گھروگا بیڑا، تاری=ترن دا فن ، ہتھ پھڑاوے= دستگیری کرے، کھوہ تلامسیتاں =فیض د ے اسباب،راہ پدھانو= راہی مسافر،