ورقہ 24

تے پیراہن موتیاں جڑیا تن اُسدے پہنایا
تا یوسف نوں ملی تسلّی صبر دِلے وچ آیا
ستر گھل فرشتے رب نے یوسف پاس بٹھائے
تا یوسف وچ کھوہے تنہا دہشت خوف نہ کھائے
تد نوں ایس کھوہے دے گِردے آ اُترے کروانی
مالک ابنِ ذغر وچ ایہناں صاحب بازر گانی
وچ کنعان ایہا خود بیٹھا خوابے نظری آیا
ٹُٹ سُورج لہہ چرخوں اُسدی وچ استین سمایا
کڈھ استینوں باہر سٹیا کھڑا رہیا اِس اگے
ابر آیا اک سر سورج دے موتی برسن لگے
چُن چُن مالک موتیاں تائیں بھارے ڈھیر لگائے
بھر صندوق ہویا دل راضی چشم کھلی پچھتائے
پاس مُعبّر حال سُنایا اُس تعبیر سُنائی
اک غلام تیرے ہتھ آوے کنعانوں اے بھائی
برکت اُس دی دنیا دولت سبھ تیرے ہتھ آوے
آخر تینوں وچ بہشتے اللہ پاک پُچاوے
دنیا دین اسی دی برکت تینوں ملے تمامی
نام تیرا وچ دنیا رہس آخر تیک گرامی
مالک نوں سُن خواب حقیقت وجے شوق نشانے
ہو اسوار مصر تھیں چلیا آ وڑیا کنعانے
ڈُھونڈ کرے وچ خانیاں گلیاں لبھے پتہ غلاموں
شوق طلب وچ باجھ قراروں دل خالی آراموں
تاں آواز کہے اس ہاتف ڈٹھا شوق جداہاں
اجے ایہی کر صبر پیارے برساں تیک پنجاہاں
سُن آواز گیا مُڑ اوویں شوق رہیا اوہ تازہ
تاں اس عادت پکڑی دائم ایہہ ہمیش اندازہ
ہر برسے دو واری مصروں شام ولایت جاوے
جاوندیاں مُڑ آوندیاں بھی وچ کنعان آوے
وچ کنعان لبھے دن کائی جاں کجھ پتہ نہ پاوے
لاٹاں بلدیاں شوق دِلے دا مُڑ ول مصر لیجاوے
ہُن ایہی لے مال تجارت شاموں تُریا آیا
طرف وطن ول مصر سدھانا بھُل گیا سو راہا
وچ جنگل اِس کُھوہے گردے کیتُس آن اُتارا
ایہہ کھوہا نَوں کوہ کنعانوں جس وچ یوسف پیارا
کھوہے تھیں اس نُوری شعلے ڈِٹھے جان رواناں
لاٹاں نور بلے اِس کھوہوں جاوے ول اسماناں