ورقہ 26

دیس چھٹے پردیسیں چلیوں سفر دُراڈے آئے
لمے پینڈے دُور وطن دے تیں ول قصد لیائے
چھوڑ وطن چل ویکھ کویہیاں پردیساں دیاں واواں
اِکناں نوں وچ تیریاں درداں چھوڑ گیاں جن ماواں
اُجڑیاں نوں چل وساؤ وسدیاں گھت اُجاڑا
اج کنعان نبی دے گھر تے ٹُٹ پیا سو دھاڑا
اج وچھڑے سو ملن دُراڈے ڈھونڈ دیاں ول دھاؤ
ہیں توں نور اکھیں دا جس دا اِس نوں اج چھڈ جاؤ
چھوڑ پدر تُر چلیوں یوسف سن سبھ بھیناں بھائیاں
گُزرن لگے وقت جیہناں دے تیریاں وچ جدائیاں
وچھڑیاں نے روندیاں رہناں ملنے نوں اک واری
وچ پردیس نویں دُکھ والیاں کرنی گریہ زاری
پنڈاں بنھ بِرہوں دیاں کائی چل دھر سریں ہزاراں
اَنفس تھیں آفاق سماون ہجر وصل دیاں کاراں
درد منداں دے دل دِیاں آہِیں گُم رہن وچ سینے
نام تیرے دیاں واراں پوسن وچ پردیس زمینے
جیہناں اُڈیک تیری دیاں تانگھاں درد جھلے مُشتاقاں
چل ہُن وقت دراز ہویا ای تیریاں وچ فراقاں
چل ول اوہناں جیہناں سِک تیری اپنا آپ جلایا
خود ول ڈِٹّھا کُجھ نہ پایا انت توہیں ہتھ آیا
اپنا آپ تے جو دسایا کر کے وَہم اُڈایا
ہو وہمی وچ لحمک لحمی لُوں لُوں جوش رچایا
تے اوہ شوق تیرے دے بردے خودیوں گئے خدایوں
فلسفیاں دھر وچ سفاہت گُزرے سو فسطائیوں
اجے نہ جیہناں ڈٹھا رُخ تیرا خوابیں دل پرچائے
نین اوہناں دے ہنج فراقوں رُڑھدے نظریں آئے
وچ اُڈیک فراق تیرے دے جگر جیہناں دے تپدے
نام تیرے دے نین اوہناں دے موتیاں مالا جپدے
ان ڈٹھیاں چل تار لقاؤں گھت پُکار چوپھیرے
اِکناں دے گھر روشن کرایو اِکناں گھت اندھیرے
لے ایہہ ڈول وہائے یوسف نویں سُنیہے آئے
وچ فراق تیرے بہہ روون تیرے ماں پیو جائے
ہوئے جُدے پیارے تیتیھیں تُوں ہُن وچھڑ چلیا
اُس گھر نُوں مُڑ وڑنا ناہیں سیں جس گھر وچ پلیا
جیہناں پیاریاں دی تیں باجھوں ساعت حشروں بھاری
گُزرن چالھی سال اوہناں دے اندر گریہ زاری