ورقہ 27

چاڑھ فراق اوہناں دیاں اکھیں جیہناں ڈِٹھوں رج ناہیں
اگلیاں نوں درگاہوں ملیاں تاثیراں وچ آہیں
جذب جیہناں دے کاری آئے تنہاں مبارک بادی
فرحت شادی دی آبادی اج شاموں بربادی
جاں بردے کروان اچانک کھوہے ڈول اُتاریا
جبرائیل کہے اے یوسف بہہ وچ دلو پیاریا
یوسف پُچھے جبرائیلا کِتھ مینوں لے چلے
باپ میرا میں اُس دا پیارا کیویں وچھوڑا جھلے
میرے باجھ نبی کنعانی کیویں کرے زندگانی
رس رس وہن چلے کس کُوٹے میرے زخم نہانی
کِت ول میریاں واگاں چائیاں کدھر قصد اُٹھایا
کِت ول مینوں تورن لگوں حکم کتھے دا آیا
صاحب دے فرمان میرے تے کیویں چلے فرمائیں
کھوہوں کڈھ کتھے لے چلّے میں بے چارے تائیں
صاحب میرے میرے تائیں کیہ پیغام پُچائے
کون کوئی جو کڈھ کھوہے تھیں لین بندے نوں آئے
کدھر ول چلے مینوں توڑ وچھوڑ پدر تھیں
بھیناں بھائیاں تھیں گھت دُوری کَتھ چلّے لے گھر تھیں
وحی کہے توں شیشہ ڈِٹھا یاد ایہی یا ناہیں
یوسف کہندا یاد ایہی میں بھُلّا نہیں اساہیں
وحی کہے توں صورت اپنی جاں اس وچ سُنجانی
کیہ وچ تیرے دل دے گُزری ایہہ بھی دس کہانی
ویکھ جمال میرے دل گُزری سُن یوسف فرماوے
جے میں ہوواں غلام کسے دا مینوں اوہ وِکاوے
مُل میرا کوئی دے نہ سکے ایڈک حُسن ہمارا
کون خریدے میرے تائیں میرا حُسن دُلارا
وحی کہے لے حضرت یوسف وقت وِکن دا آیا
مُل تیرا اج دیون لگا ہتھ جیہدے سرمایہ
وِکن لگوں اج قیمت تیری مشتریاں دے پلّے
گاہک آئے اج وِک چلیئوں پردیسیں لے چلّے
ویچ چلے اج ویچن ہارے لے چلیا ونجارا
بھُل گیوں توں یوسف اپنا مُل کیتو ہی بھارا
یوسف کجھ ندامت کھاوے رووے تے پچھتاوے
بخش ربائیں لکھ لکھ توبہ داغ خطاؤ جاوے
وِکاں کِتے لے جاوے کوئی تیریاں طلب رضائیں
قید کریں توں راضی ہوویں لکھ خوشیاں میں تائیں