ورقہ 28

یوسف ڈول اندر جا بیٹھا جیویں وحی فرمایا
مامل ولو کِھچے لا زورا بھارا مَعَلم آیا
کیا پیا اج پانی باجھوں اندر ڈول ہمارے
چا اُتانہہ نظر کیتی سو نور ڈٹھا چمکارے
بے خود ویکھ پیا ہو مامل سخن کہیا سو ایہا
یا بشریٰ ایہہ لڑکا لبھا روشن سورج جیہا
خوش خبری اساں طالع جاگے بخت بہاراں لائیاں
ایہہ سورج دا پُرزہ بالک کھل پئیاں روشنائیاں
جا بشریٰ وچ ڈیرے کہندا صاحب مالک تائیں
خوشخبری تیں صاحب ساڈیا لبھا طفل اساہیں
نور بہشتوں نازل ہویا کھوہوں ظاہر آیا
کہاں عجب ایہہ ماہ کویہا اندر دلو سمایا
مالک ابنِ ذغر خوش ہویا جا تِس مقصد پایا
کر آزادی دتی خود دختر بُشریٰ نوں وڈیایا
مامل یوسف نُوں لے آیا لیا لوکاں کرواناں
صاحب ایہہ بضاعت دتی روشن نور خزانہ
کرواناں چا پردے اندر یوسف نبی چُھپایا
تِن دِن تے تِن راتاں پِچھے کھوہوں باہر آیا
تے اوہ وِیر جو یوسف تائیں کھوہے سٹ سدھائے
دُوجی وار مُڑے اوہ تد نُوں لین حقیقت آئے
کھوہے گرد ڈِٹھے کروانی اُترے بھار اُتارے
کھوہے جھات گھتن ول یوسف لے لے نام پُکارے
کھوہ خالی آواز نہ آئی دھا پیو نیں سارے
گھیر لئے کروانی سبھ کیتے تنگ بے چارے
آبق بندہ کھوہے سٹیا دتیاں اساں سزائیں
کون تسیں کیہ قدر تساڈا آندا کڈھ تُسائیں
خونخواراں دیاں شکلاں ڈٹھیاں کنب گئے کروانی
منکر ہوئے اساں نہ کڈھیا مُول بندہ کنعانی
ایہناں کیہا مت جھوٹھ الاؤ پُرزے مار کریہاں
پنجیاں دے وچ اسیں بہادر پکڑ مریندے شیہاں
اِک نعرہ جاں کڑک مریہاں تڑف مریسو سارے
لُٹ اسباب کھڑاک کنعانے جا سو چھوڑ پسارے
اوڑک خوف پیا کرواناں کرن خوشامد لگے
پردے وچوں ماہ کنعانی کڈھ لیاندا اگے
وِیر کہن ایہہ بردا ساڈا بے فرمانی کردا
یوسف ویکھ بھراواں اکھیاں چشم نیویں جی ڈردا