ورقہ 29

کرواناں ول یوسف ڈِٹھا شکل ڈِٹھی نورانی
زُلف زنجیر سیہ گھٹ پیچاں بدروں صاف پیشانی
نور نبوت متھے چمکے چمک چڑھے اسمانے
ابرو قوس سیہ خمداراں تیغا ہندستانی
چشم سیہ وچ رمزاں قاتل کھولن زخم نہانی
چمک سیارے انور وانگوں جھات گھتے جگ فانی
دو بادام سیہ پُڑ تیوں مژگاں صاف سناناں
ویکھ نگاہ لُٹ جاندیاں جاناں کھولے زخم جہاناں
نرگس برگ کہاں کیا نازک ہرن تکے شرماوے
کون دلاور ہو مقابل ذرا کہ نظر ٹکاوے
بینی نیزہ نور اُچھلدا ویکھ نظر جل جاندی
دو ابرو پیوستہ دے وچ رشکوں جھڑدی چاندی
لعل لباں دند سوہنے سوہنے جیہناں مثل نہ کائی
جاں کت کُھلے لبے تبسُّم پِھرے جگت رُشنائی
دو رُخسارے نازک بھارے بڑی نزاکت والے
سورج چیر دھرے دو طرفیں کیا کہاں گُل لالے
ہیٹھ ایہناں جس کہن زنخداں ایڈک زیبا آہی
قربانی جو جان نگاہاں صنعت واہ الہیٰ
جان فدا دل واریا جاوے ہوش سنے آگاہی
حُسن پسند قضا و قدر دے نور قلم بھرواہی
مرد مکاں گرداب زنخ وچ ململ دھوہن سیاہی
رنگ آمیز ازل دی جس تھیں رسدی بے پرواہی
تن چہرہ آئینہ نوری یا بلوریں پردہ
خرمن نور ظہور کرم دا کون کہے ایہہ بردہ
دل ہردا کد طاقت دھردا رُخ ویکھے دلبر دا
غش کھا جھڑدا جوش نظر دا نین بِرہوں رت بھردا
ویکھن ہار فدا ہو مردا رخت لٹاوے گھر دا
غم پروردہ دل کڈھ دھردا ڈردا عُذر نہ کردا
واہ دَردا دِل بیدرداں دا واقف نہیں قدر دا
اُٹھ تک ویکھ حسن دِیاں لہراں بے دردا نامرادا
ندیو ندی حُسن دیاں کانگاں وگدیاں چار چوپھیرے
تے اک وال نہ حُسنوں خالی لُوں لُوں بیرے بیرے
واہ وچ عشق وسیندیو یارو یار تساڈے ڈیرے
پر ایہہ دید کرم دا قطرہ وس نہ تیرے میرے
واہ واہ صورت یوسف والی واہ واہ حسن صفائی
کتف دو ساعد سن کفدستاں وچ انگشت نمائی