ورقہ 30

اوہ خوش رنگ دو موڈھیاں اُتے صنعت دی طراحی
مستیاں چاڑھ کرے دل گھائل حیرت بھری صراحی
گردن نازک نال درازی وچ سرکشی سُہاوے
سینہ چوڑا شکم مُسّٰوی کمر نہ نظری آوے
ساق قدم خوش زانو شیشے دنگ رہے کروانی
ہوش بقا کجھ حیرت لُٹے جان چلی قربانی
جس نے ڈٹھا بے خود ہویا اندر اِکت نظارے
واہ وا واہ وا واہ وا واہ وا واہ وا واہ پُکارے
حیرت دے وچ بے خود ہوئے سب کِروان بے چارے
ہوش پئی مُڑ بیٹھے آخر پر حیرت وچ سارے
اوہ یوسف دے بھائیاں تائیں ویکھ کہن اے یارو
ایہہ فرشتہ نور سرِشتہ تسیں نہ لافاں مارو
ایہہ سرور کو صورت نوری بردہ کہو نہ مُولے
تساں کیہا اعتبار نہ سانوں سُنے سوناہ قبولے
بھائیاں کہیا جھوٹھ نہیوں بندہ ایہہ ہمارا
پر بیزار اسیں اِس کولوں دُکھ دیوے ایہہ بھارا
تے شمعون کہے آہستہ یوسف نوں وٹ گُھوری
کر اِقرار جو ہاں میں بندہ سچی ہے گل پوری
جے توں ایہہ اقرار نہ کرسیں قتل کراں تلواراں
سُن یوسف نے دل وچ جاتا عقل قیاس وچاراں
میں ہاں بندہ مالک سَندا والی اللہ میرا
یوسف کہندا میں ہاں بندہ کنب گیا سُن ڈیرا
سُن مالک نے خواہش کیتی ویچ لَوو اس تائیں
جے تسیں ہو بیزار تمامی مارو نہیں ازائیں
ایہناں کیہا اسیں دغا نہ کردے دوزخ ہے غداراں
ایہہ بندہ تسیں مُل خریدو اِس وچ عیب ہزاراں
جے تسیں عیباں سَنے قبولو نال رضا لے جاؤ
مالک کہے پیغمبر زادیو عیب کیا فرماؤ
ایہناں کہیا ایہہ چور بتھیرا جھُوٹھیاں کردا گلّاں
ایہہ جُھوٹھا اساں ننگ دروغوں وانگ بلادیاں سلّاں
مالک کہندا سبھ سن عیباں مُل کرو چا دیو
ایہناں کیہا جو خواہش تیری عیبی دا مُل ایہو
مالک ویہ درم دے کھوٹے یوسف مُل چکایا
لئے درم ایہناں یوسف تائیں لے باہوں پکڑایا
مل دَراہم معدودہ کر اللہ نے فرمایا
بھائیاں دا مطلوب نہ قیمت صاحب پردہ پایا