ورقہ 32

کر برباد چلے تسیں مینوں بخشے رب تُساہاں
ظُلم کیتا تُساں میرے اُتے میں نہ بدلہ چاہاں
عرض میری مل جاؤ مینوں بھائی جاندی واری
قہر وچھوڑا میں سر آیا پئی فراقت بھاری
ظالم ظُلم کماندے آئے آخر رحم چنگیرا
تُساں کیتا منظور اساہاں زور نہیں کجھ میرا
آخر دا دیدار کرایو تے چھیکڑ دا میلا
اکو ذرا سنو گل میری ہُن رُخصت دا ویلا
یوسف رو رو عرضاں کردا بھائیاں قدم اُٹھایا
آخر ویکھ یہودا تائیں رحم دِلے وچ آیا
سُن رویا تے اٹک کھلویا وِیر سبھے کھلیارے
تد نوں یوسف نیڑے آیا آن سلام پُکارے
ویچ چلّے تسیں مینوں بھائی روندا چھوڑ سدھارے
میریاں توڑ اُمیداں چلّے توڑ وچھوڑ پیارے
باپ وچھوڑیا میرے کولوں بھیناں بھائی سارے
آس میری اج گئی نکّمی مُڑ وڑنوں گھر بارے
حسد تساڈیاں وچ دِلاں دے کیڈ کھلار کھلارے
پیغمبر دے بیٹے ہو کے کیتے ایڈک کارے
اج جُدائیاں نے سر میرے بھار چوائے بھارے
ہُن کد باپ ملے مُڑ مینوں جھور مراں دیدارے
پردیساں دے واسیاں دے وس پیا نتھاواں ہو کے
باپ نہ ملیا جاندی واری میں تُر چلّیا رو کے
میں راضی جاں رب نے چاہیا جو میری سر ورتی
لکھیا ہوسی مدفن میرا وچ پرائی دھرتی
باپ میرا پیغمبر رب دا اُسدی خدمت کریو
میں پر کیتا بخش دتائیں ہوراں ظُلموں ڈریو
وائے دَریغ پدر دیاں اکھیں چھیکڑ ویکھ نہ لئیاں
میریاں چشماں دید پدر تھیں تپدیاں وچھڑ گئیاں
خبر کیا ہُن کِت ول جاناں لمیاں واٹاں پئیاں
گُنبد سبز فلک دے ہیٹھاں حال جھلّے ایہہ کیّاں
نال جیہناں پرچاؤ دِلے دا میتھیں وِچھڑے سارے
کیہ جاناں ہُن نال پرایاں کیہ پوسن ورتارے
مں آزاد غموں گھر پیؤ دے خوشیوں وقت گُزارے
تے اج بندی وان اوہناں دا وِرم جیہناں گن تارے
ایہہ افسوس تڑفدا جگرا پیا فراق مدر تھیں
جاں لگ جان رہے گھاہ ایہا میرے رسے جِگر تھیں