ورقہ 33

اج سلام تساں میں چلّیا چھوڑ قبائل سارے
خونِ جگر ڈھل جائے دریغا چھُٹ گئے دید پیارے
سُن سُن بھائیاں گریہ زاری جوش دِلاں وچ آئے
وچ ندامت روؤن سارے اساں غضب سر چائے
جے نہ خوف پدر دا ہوندا سُن اے یوسف بھائی
گھر ول موڑ لیجاندے تینوں تیری سخت جُدائی
بانہوں پکڑ گیا لے تُد نوں مالک یوسف تائیں
ڈیرا پٹ لیا کروانا چھوڑ چلے سبھ جائیں
تنبو پُٹ لئے کرواناں شُتراں بھار لدائے
گھوڑیاں زین کسانی سبھناں چڑھ ول مصر سدھائے
مالک ابنِ ذغر دا آہا نام ملیح اِک بردہ
ناقاہ نے دھر یوسف تائیں تس حوالے کردا
رکھ یوسف نوں تُدھ حوالے نال رہیں ہر ویلے
رکھ نگاہ تے کھاناں پیناں حاضر کریں سویلے
نال ملیح خود اگے اگے یوسف دی اسواری
وچ زنجیراں ناقہ اُتے کردا گریہ زاری
قبر یوسف دی مادر سَندی راہ وچ ظاہر آہی
اُچھلیا دل رویا یوسف ویکھ میرا دُکھ مائی
ویکھدیاں جے درد میرے نوں جھل نہ سکدی غم نوں
دل پتھر پھٹ پُرزے ہووے میرے ویکھ اَلم نوں
دکھ میرے دے لمّے درد دوراڈیاں واٹاں
دل پر غم تن دُکھیں بھریا جِگر بلیندیاں لاٹاں
اے مادر فرزند تیرا میں جو نازاں وچ پلیا
پردیساں دے پندھ دو اُڈے ظُلموں بدھا چلیا
میں وچ گود تیری سُکھ پائے دُکھ پئے اج بھارے
دید پدر تھیں طالع ٹُٹے وچھڑ گئے پیارے
پردیساں وچ بنھ لے چلّے مینوں لوک پرائے
ہو پردیسی میں تُر چلیا درد جگر نوں کھائے
اے مادر میں تُریا جاندا میریاں تُند مہاراں
ناقاہ دھرے قدم ول دُکھیں بھری غماں دیاں بھاراں
ویکھ میرا دُکھ چھیکڑ واری میں مُڑ ملنا ناہیں
خاک قدم تیں گئی نصیبوں زار رویساں آہیں
اوہناں مکاناں تے مُڑ میری پھیر نہ ہونی پھیری
نین نہیں مُڑ وسنے میری خاک قدم پر تیری
تُربت پاک تیری دی دیدن میتھیں پئی پریرے
کیہ جاناں ہُن ہوسن میرے کس دھرتی وچ ڈیرے