ورقہ 34

واہ دردائیں چھوڑ سدھاناں توڑ اجزا صبر دے
ایہہ گل بول شُتر تھیں جھڑیا قدماں وچ قبر دے
ویکھ مائی میں سنگل گل وچ ہتھ پئیاں ہتھکڑیاں
بنھ سٹایا پکڑ شُتر تے گھت پیراں وچ ہڑیاں
نال فریب پدر تھیں مینوں جنگل دیر لیائے
وَیر کمائے دُکھ پُچائے قہر غضب سر چائے
ماریا مینوں ویریاں وانگوں تے دتیاں ایذائیاں
کھچ جنگل وچ کنڈیاں اندر پکڑ چپیڑاں لائیاں
کر ننگا وچ کھوہے سٹیا اُتوں سنگ چلائے
کرواناں پردیسیاں تائیں ہُن دے مُل سدھائے
دیکھ مصیبت جو میں گُزری میں چلیا کنعانوں
اج وِدع ہُن خبر نہ اگے کیہ سر پوے جہانوں
وائے دریغ میرے فرزنداں قبروں پیا پُکارا
وا دردا اس تیرے دردوں میرا جِگر دوپارہ
ایہہ پُکارا سُن یوسف غش کھا جھڑیا تازہ
پھیر قبر تھیں دوجی واری پیا بلند آوازہ
نور اکھیں دل میرے دا تُوں فرزندا میں واری
وَاہ لگے میں چاء چھوڑاواں سُن سُن گِریہ زاری
حکم الٰہی موڑ نہ سکدے توں میں تے جگ سارا
پوے مصیبت بندے تائیں باجھوں صبر نہ چارہ
ویلا صبر صبر کر بیٹا توں پیغمبر زادہ
جو تیرے سر ورتی جاندی ازلی کُل ارادا
کٹ سرے تے بنیّاں یوسف ویلا گُزرن ہارا
جے تیرا دُکھ میں سر آوے خوش ہوواں جھلّاں سارا
کیا کراں ہُن دُکھ تساڈا مینوں ملدا ناہیں
شکوہ رنج نہ کر فرزندا تے چھُٹ جان نہ آہیں
دن کائی ایہہ دنیا بیٹا اُسدا گھٹ وسیرا
آون جاون دُکھ سُکھ اُسدے چانن برق اندھیرا
خالی ڈاچی ویکھ ملیحے تد نوں شور اُٹھایا
اے مالک کنعانی بندہ شتروں کت دہایا
سُن مالک کرواناں اندر کرے بلند پُکارا
گُم گیا ای یوسف بندہ کنعانی سیّارہ
مردو جھب لَبھُو اجے ویلا دَھا وَگیو ہر جائیں
پیر بدّھے ہتھ نس نہ سکدا ہوس اجے اِتھائیں
ڈھونڈ پئی ول قبرے آیا لبھدا اک کروانی
یوسف ڈِٹھس ویکھ کیہا سو اے غال کنعانی