ورقہ 35

صاحب تیرے خبر دتی توں آبق بندہ آہا
صورت تیری چھل تھیں خالی تے اساں باور ناہا
جے ہُن مول نہ جاندوں چوری توں ہُندوں اعتباری
سچ ایہی توں آبق بندہ عیب بڑا ایہہ خواری
یوسف کہندا میں نہ نسّا مادر قبر دسائی
کرن زیارت اٹک گیا میں ہور فریب نہ کائی
ایہہ گل سُن کروانی تائیں دِلوں غضب اُچھلایا
یوسف دے رُخسارے اس نے نرم طماچہ لایا
یوسف اک طماچیوں جھڑیا غش کھا اُپر دھرتی
باپ نہ ویکھے پیش نہ جاوے ایہہ مُشکل سر وَرتی
ہوش پئی اُٹھ بیٹھا یوسف سر سجدے رکھ رویا
یا مالک تُوں اَرحَم اَکبر تُوں جانے جو ہویا
میں پردیسی مان تَرّّٹا نال غماں دل جلیا
میں فرزند نبی تیرے دا وچ کنارے پلیا
جے میں بہت گناہ کمائے توں ہیں بخشن ہارا
رحم کریں توں میرے اُتے تیں بِن ناہیں چارہ
بخش میری تقصیر الٰہی رحم تیرا ہے بھارا
تینوں مَعلم حالت میری اے میرے غفارا
اجے دعا تمام نہ ہوئی ملی نوید قبولوں
آ ازغیبوں پیا اندھیرا قہر عذاب نُز ولوں
وچ جہان اندھیری جھلی شور پیا جگ سارے
جڑھ تھیں کڈھ سُٹے رکھ بھارے جھڑے طیورُ بیچارے
کرواناں دے خچر اُشتر جُدا جُدا ہو بھُلّے
پیا تزلزل وچ کرواناں قہر سراں پر جھُلّے
بدل اک سیاہ سر چھایا گرج ہلائی دھرتی
وسّے سنگ کبوتر بیضہ سخت مصیبت ورتی
سر مونہہ بھن کھلارے سارے رو ہُن نصیباں مارے
کس ظام نے ظُلم کمایا زار کرن بے چارے
آہا اوس زمانے اندر دائم ورتارا
ظُلم کرے اک سبھناں وچوں قہر جھلّے جگ سارا
شامت کارن اِک ستمگر سبھناں ملن سزائیں
کرواناں تے سختی جھلّی چَلّی جان ازایں
وچ امان خدا نے رکھیا حضرت یوسف تائیں
گرد بگرد فرشتے ہوئے دور کرن ایذائیں
رو کروان کہن اے یارو کس نے ظُلم کمایا
کس ظالم دی شامت کارن قہر اساں پر آیا