ورقہ 36

آہے جس طماچہ لایا حضرت یوسف تائیں
اوس کیہا میں ظُلم کمایا آیا قہر تداہیں
میں یوسف تے سختی کیتی اوس دعا گُزاری
اوسے وقت اساڈے اُتے پئی مصیبت بھاری
سبھناں کیہا جاہ کمبختا یوسف پاس شتابی
ہو عاجز کر منت اُسدی ہووے دور خرابی
آ کروانی یوسف اگے رویا زارو زاری
یا حضرت میں ظُلم کمایا پائی سخت خواری
میں حاضر لے نال چپیڑاں توڑ میرا مونہہ یارا
بخش گناہ میں بھُلّا حضرت کیتیوں اوگن ہارا
رحم پیا سُن یوسف تائیں گیا غصہ مَٹ بھارا
میں توں عاجز صاحب ارحم سانوں بخشن ہارا
ہتھ اُٹھا گُزارے عرضاں منگے فضل جنابوں
یارب تیرے عاجز بندے بخش امان عذابوں
لفظ اجے ایہہ وچ زبانے کھل پئی رُشنائی
مینہ اندھیری گئی جہانوں رہیا نشان نہ کائی
مالک ویکھ کرامت بھاری یوسف پاس سدھایا
خدمت کردا بندیاں وانگوں عِجزوں سیس نوایا
تے متعجب ہو ہو کہندا مالک یاراں تائیں
میں انسان اجیہا کوئی سُنیاں نہیں کدائیں
وچ فرمان دُعا دے اُس دے حاضر سختی نرمی
بحرِ مُروت دا ایہہ جاری مظہر سردی گرمی
صورت صفت گواہ دو عادل دیندے صاف گواہی
ایہہ کو ہوگ فرشتہ نوری جس تے فضل الہیٰ
دل اُس دا آزُردہ کرناں ناہیں باجھ تباہی
کرنی اُس دی خدمتگاری سانوں لازم آہی
لاہ لباس نمدا اوویں کُل زنجیر اُتارے
پا پوشاک شہانی تن تے تازی پیش گُزارے
گھوڑے تے چا یوسف تائیں کیتُس پیس روانہ
پچھے پچھے وانگ غلاماں مالک سن کرواناں
شہر آیا بالیس اوہناں نُوں جاندیاں اندر راہے
اس جاگا دے لوک تمامی بُتاں پوجیندے آہے
بت پوجن رب منن ناہیں وچ کُفر گمراہی
جا اُترے کروان اِتھائیں یوسف دے ہمراہی
جاں یوسف نوں ڈٹھا لوکاں حیرانی وچ آئے
زن مرداں سب نکلوں شہروں یوسف طرف سدھائے