ورقہ 37

سیس جھُکا سبھ عرضاں کردے اے نوری سُلطاناں
حد بشریت تھیں ودھ گیاں حُسن تیرے دیاں شاناں
کیہ شے ہیں تُوں کس دھرتی دا ہیں معبود پیارا
یا تُوں آپ کسیدا بندہ اَساں تعجب بھارا
جے تُوں ہور کسے دا بندہ پھِر کہہ کِس بنایا
سرجنہار تیرا اوہ کیہڑا ایہہ جِس کرم کمایا
سُن یوسف فرماوے لوکاں شان خدا دی عالی
خالق میرا دانا بِینا جگ سارے دا والی
ہے اوہ اِک جو پاک شریکوں اُس دا عالم سارا
سبھ جگ ہے پیدائش اُس دی اوہ اک سرجنہارا
اوہ اِک سبھ دا مالک خالق جو چاہے سو کردا
تُوں میں سن جو دِسے اُس دا اوہ اک خالق ہر دا
چھوٹی بڑی سبھا شے اُسدی حکم اوسے دا جاری
اُس نوں چھوڑ جو ہوراں پُوجے پاوے انت خواری
میں کیہ شے تے میتیھں چنگے سارے اُسدے بندے
جس نے اوہ اِک جانیاں ناہیں اُس دے طالع مندے
غافل لوک بُتاں نُوں پُوجن باطل وہ اوہناں دے
ڈُب مرن وچ بحر ذلالت ایہہ معبود جیہناں دے
ایہہ بُت ناقص آپ نکارے حرف بیانوں خالی
اوہ معبود اوسے دی دنیا جس دیاں صفتاں عالی
سُن لوکاں ایمان لیاندا واحد رب پچھاتا
توڑ بُتاں حق صدق یقینوں اِکو خالق جاتا
سارا شہر سبھے زن مرداں نُوں ملے ایمانوں
یوسف دی تلقین مبارک ایہہ تاثیر زُبانوں
وچ بالبیس پرستش رب دی گھر گھر ہوئی جاری
نور ایمان دِلاں دے خانے کردا جلوہ کاری
ڈیرا پُٹ لیا کرواناں ہوئے پھیر روانہ
جا بلسان لگائے تنبو محمل دھرے جواناں
جاں بلسانی لوکاں ڈِٹھی صُورت یوسف سَندی
حیرت دے دربار بیچاری عقل رہی ہو بندی
سد مصّور صورت یوسف لوکاں نے لکھوائی
پاس رکھی معبود بنائس پُوجن مرد نسائی
یوسف نوں معبود بنایا کرن پرستش سارے
خبر نہ پُچھی حال نہ سنیاں وَہم ڈُبّے جڑ مارے
سال ہزار ایہناں دے اندر رہی پرستش جاری
ایہہ مشرک مردُود جنابوں ہوئے کافر ناری