ورقہ 38

کیہ جاناں اوہ صُورت سوہنی رکھدی کیہ معافی
اِکناں ڈُبدیاں تار گیو ای غرق کیتے اِک فانی
اُٹھ تُرے کروانی ایتھوں شُتراں گھت مہاراں
شہر قدس وَل قصد کیتو نے مست شُترا سواران
شہر قدس دا والی ستّاتِس سُفنہ دِسیایا
پیا پُکارا اُٹھ امیرا صاحب تیرا آیا
استقبال کرو اُٹھ جھبدے اندر شہر لیاؤ
حُکم منوں جو کہے تسانوں خدمت ادب بجاؤ
گیا امیر صبح اُٹھ جھبدے کارن استقبالے
جا ملیا کرواناں راہے جا پُچھائس کجھ حالے
کون تُساں سردار جوانوں کِس تھاویں تھیں آئے
کیا ارادہ کِت ول جانا رخت کیا کجھ چائے
مالک ابنِ ذغر وچ ساڈے کہن جیہدی سرداری
رہیا امیر تعجب سُن کے ایہہ کیا حکمت بھاری
مالک ابنِ ذغر ہر سالے ملے ہمیش دو واری
ہُن تعظیم میرے تے اُسدی لازم کیویں گُزاری
اگے میں پر لازم ناہا اُسدی خدمت کائی
ایہہ خادم میں صاحب وانگوں اِس وچ کیِہ وڈیائی
پاس امیر فرشتے تد نوں کیتا آن پُکارا
ہے جس دی تعظیم تیرے پر ایہہ ہی یوسف پیارا
اس ویلے وچ خدمت یوسف دو سو ملک سواری
خوش رفتار جیہناں دے گھوڑے زینت زریں کاری
ویکھ تجمل شکل مبارک کہے امیر تبارک
یوسف پاس گیا تے پُچھیا کیہ تیں اسم مبارک
کون ایہی توں حال کویہا دس حقیقت ساری
یوسف کہندا جس دی خاطر چلیوں نال سواری
خوابے ڈِٹھو دا حالا میں اوہ صاحب تیرا
کہے امیر کیہا کس تینوں خوابوں حالا میرا
یوسف کہندا جس نے تینوں میرا حال سُنایا
تیرا حال اوسے تھیں پایا میں پر اُسدا سایہ
کہے امیر مناں میں کہیا جو مینوں فرماویں
یوسف کہندا توڑ بُتاں نوں تاں واحد رب پاویں
جُھوٹھے بُت ایہہ کُوڑیاں شکلاں مُہر وفاؤں خالی
پتھر چھل گھڑے ترکھاناں ایہناں پوجن بدحالی
آپ جیہناں وچ جند نہ دانش سُنن نہ دیکھن کائی
دانش جند اکھیں کن والیاں پوجن ننگ ایہائی
آپ جیہناں ہتھ باجھ مرادوں کسدیاں دین مُراداں
توڑ ایہناں کر ٹکڑے ٹکڑے رب سُنے فریاداں
رب کرے مقصود میسر سبھ دے کار سوارے
تے ایہہ ظالم جاہل خاکی غیرں کرے پُکارے
چھوڑ اِکا در صاحب والا در در دھکے کھاوے
جاں ویکھے ہر در دا والی اِس در سیس نواوے
کہے امیر بُتاں نوں توڑاں شرط نباہ اِک میری
ویکھ کرے بُت سجدہ تینوں مَنّے عظمت تیری
یوسف کہندا اللہ کولوں دور نہیوں کائی
چل ول بُت دکھلاواں تینوں جے تُو طلب ایہائی
لے کے نال تار ہویا سو کرے امیر نظارا
سوہنیاں شکلاں طرز عجیبہ ڈِٹھس لشکر بھارا
ایہہ یوسف دے پچھے آون سارے بنھ قطاراں
ویکھ امیر رہیا متحیر ایہہ کیا عجب بہاراں
عرض کرے یا حضرت یوسف تیرا لشکر بھارا
کھاناں پِیناں گھر میرے وچ نہیں مرتب سارا
شہر میرے وچ جاگا ناہیں کتھے کراں اُتارا
ایہہ اسوار ہزاراں لاکھاں ہر ہر نور ستارا
یوسف کہندا فکر نہ کر تُوں ایہناں نہ طلب طعاموں
ایہہ ملائک خورش عبادت فکر نہ گھت مقاموں
ایہہ حفاظت میری کارن میرے نال ہمراہی
رات دنے ایہہ جدا نہ ہُندے ایہہ ہے فضل الٰہی
حیرت نال امیر قدس دے عقل گئی وچ غوطے
تے حیران سبھے ول یوسف ویکھن لوک کھلوتے
گیا امیر قدس وچ لے کے حضرت یوسف تائیں
تے کروان غلاماں وانگوں اندر خدمت سائیں
جاں یوسف نے قدم ٹکایا آ اندر بت خانے
رکھ سر پیریں آ بُت ڈگے ویکھ نبی دی شانے
ویکھ امیر کرے بُت پُرزے منی مُسلمانی
بُت جھوٹھے پُجاری ظالم ایہہ بازی شیطانی
نکے بڑے شہر دے سارے دین سچے وچ آئے
توڑ زنار لئیاں تسبیحاں صِدق یقین لیائے
طاس طعام امیر منگائے یوسف پیش رکھاوے
چا لُقمہ اِک حضرت یوسف سبھناں ہتھ ٹکاوے
حاضر مجلس کُل کروانی رج گئے کھا ایہا
اِک لُقمہ خود یوسف کھادا طاس اجے پُر ریہا
ایہہ بھی دیکھ کرامت بھاری کرے امیر تسلی
جاں یوسف دیاں شاناں ڈِٹھیاں جان فدا ہو چکی