ورقہ 51

تاںمالک وڑاندا کہندا یوسف نوں وچ پردے
اُٹھ یوسف چل ویچاں تینوں لوک اُڈیکاں کردے
ایہہ گل سُن دِل یوسف سَندا غم دے بحر اُچھالے
وِکن لگا میں وچ بازارے باپ نہ دیکھے حالے
کیویں شفیق پِدر بے خبرا میتھِیں کتنے چِر دا
میں پردیسی تے نتاناں کدھر وِکدا پِھردا
باپ میرے نوں کہیں صبائے درد سُنیہے میرے
یوسف تیرا وِکدا پِھردا کرواناں دے ڈیرے
یا حضرت آ ویکھ پِسر نوں تڑفیندا بن تیرے
آن وہاج تیرا میں خادم طالع ہوں چنگیرے
لوک پرائے مُل لیائے ورجیاں نہیں کھلوندے
تے محبوب جیہناں دے وچھڑے رہن ہنجوں رُخ دھوندے
کر کر یاد فراق پِدر دا نین پسردے روندے
یوسف دے دو نین سر شکوں موتیاں لڑی پروندے
باجھ زیارت باپ پیارے چلی جان ازائیں
کون لوے لے جاوے کتھے مِلسی باپ کدائیں
اوہ پیارا اکو ساعت جس دی سخت جدائی
آن پرایاں بندی واناں دیسی کداں دِکھائی
کیہ جاناں اج کتھے جاساں وس پواں کس مردے
واہ دردا ہُن کتھے دسن مینوں نین پدر دے
جاں مالک نے کیہا یوسف چل تینوں میں ویچاں
ول ول سٹیا دِل غم بھِنّاں درداں دے وچ پیچاں
یوسف رووے باپ وُچھناں سر نیویں فرمایا
خبر نہیں توں کتھے ویچیں فکر میرے دِل آیا
سُن مالک نے کیہا یوسف ایہہ کیہی وڈیائی
کھوہوں کڈھ ٹکے دے آندوں ہُن کہہ عذر کیا ای
ویچن نوں میں مُل لیاندوں ویچ دیاں جتھ چاہاں
سیں گھر صاحب اج بردہ نہ کر نظر پچھاہاں
سُن یوسف ہو عاجز کہندا ایہی سچ مُقرّہ
تُوں صاحب میں عاجز بردہ عُذر نہیں اج ذرہ
سُن کے مالک قدمیں ڈِگیا میں تیتھِیں شرماواں
تیرے لُطف کرم دِیاں یوسف سر میرے پرچھاواں
نام میرا توں ظاہر کیتا خلقاں دی وڈیائی
تیری برکت دولت دنیا گھر میرے وچ آئی
مالک آب لیا نہلاوے حضرت یوسف تائیں
پھر پوشاک بدن پہنائی کیہ تس صفت ثنائیں