ورقہ 53

شان ڈِٹھی جاں اپنی یوسف اندیشے وچ آیا
کنعانے جیوں پکڑ بھراواں چا کھوہے وچ پایا
کر کے مونہہ فلک ول یوسف ہس ہس حمد پُکارے
کیوں ہسیں کر ظاہر حضرت مالک عرض گُزارے
فرمایا میں کُھوہے اندر وچ مصیبت بھاری
مان ترُٹا ننگا تنتھِیں کردا گریہ زاری
گھلیا رب جبریل مُقرب دِتُس آن سُنیہا
مصر گھلّاں تیں کراں معزز رُتبہ دیاں اویہا
جو ارکان مصر دے وڈے چلسن پکڑ رکابوں
ہُن دا حال تیرے پر ہوسی مثل خیالوں خابوں
ہُن اوہ وعدہ صاحب سچے پورا کر وکھلایا
میرے قدروں اس صاحب دا میں پر فضل سوایا
سُن مالک وچ لوکاں کہندا جو ایہہ کہے زبانوں
اس وچ جھُوٹھ نہیوں ذرّہ سچ سبھے ایمانوں
نال تجمّل یوسف تائیں باہر طرف لیائے
مونہہ پر بُرقہ پایا ہویا خلق متاں مر جائے
جاء بُلند کھڑا ہو مالک اُچا کرے پُکارا
یوسف آیا ویکھو لوکو دید کرے جگ سارا
ماہ منور پردے وچوں باہر ظاہر آیا
ویکھ لوو بے قیمت نظروں جیس ہتھ نہ سرمایہ
سندیاں سار ہلی سبھ خلقت شور پیا وچ جگ دے
تڑف پئے بن ڈِٹھیاں جگرے کرد وگی وچ رگ دے
تد نوں جولانگاہ حُسن دا شاہسوار یگانہ
سر مقتل عُشاق رقیباں کیتا چاڑھ روانہ
طور عظام صدور جہاناں قلب کلیم جیہناں دے
اَرِنیِ اَنَظُر دے وچ نشیاں محو دو نین تنہاں دے
دروازے ول سر چا ویکھن جاں اوہ پیا پُکارا
تد نوں پردیاںتھِیں دمکاندا ڈٹھا اوہ چمکارا
ستر خدمت والے خادم یوسف دے ہر پاسے
پیش سوار تجمل کارن جو وچ مصریاں خاصے
وچ فراخ مقام جدائیں آن وڑی اسواری
گرد چوپھیریوں ہو بے صبری خلق اُٹھی ہل ساری
چوبداراں نوں حکم کیتا سُو روک رکھو سبھ تائیں
دوڑن ناہیں کرن نہ ہلّے مرن نہ لوگ ازائیں
چوبداراں ہر طرف لوکاں روک لیا کر زورا
مردو رہو ٹکانے اَٹکے صبر کرو اِک بھورا