ورقہ 55

اکھیں نال رلاندیاں اکھیں جگر پئی وچ جھوکاں
حیرت پئیّاں جاناں گئیّاں واہ واہ سواد روکاں
عبرت گیر دو نین رسیلے گھاہ گھتن تلواریں
ویکھدیاں لُٹ لین دِلاں نوں دھر دھر ضرب نقاریں
وال پروتے موتیاں والے پلمیندے رُخساریں
کر گھائل سُٹ جان دِلاں نوں بنھ زُلف دی تاریں
صاف عجب پیشانی زیبا غرق چمک لشکاریں
نیزیاں وانگ متھے دیاں چمکاں دِلیں دھسن وچ کاریں
پُر انوار دوویں رُخسارے ٹِکدیاں نہ نگاہاں
تپن اکھیں گُھل جان نگاہاں پھر کد وگن اگانہاں
قدر نگاہ نہ ایہہ بے ادبی پیش ودھے ول راہاں
سنے نگاہ نگاہاں والے بے خود جھڑن پچھانہاں
صاعق برق منور بینی دند فروغ صباحاں
خود بیناں خود بینی بھلی سر جھک گئے ہٹھاہاں
لب لعلی وچ لٹ شفق دے خون جگر دا دھریا
لالو لال گئیاں ہو اکھیں ویکھ جیہناں دم جریا
وچ زنخداں غبغب والے اب کرم چا بھریا
وچ گرداب تحیّر تَریا جستھِیں ویکھن سریا
چہر مبارک دی موزونی مرکز وچ مدَور
تارے در تے طوق ہلالوں سورج تاج منور
شیرینی پروچ تبسُّم نمکینی گفتاریں
دندیں چمک صباحوں انور نور وَرہے رُخساریں
موتیاں نال جھلکدیاں زُلفاں نال ولاں ول بھریاں
مصری جھڑے تڑاک زمیں تے ویکھ صبنا عتگریاں
لوکاں تائیں ویکھدیاں ہی گئے قرار دِلاں دے
تلیاں پھاٹن جامے پھاڑن توڑن وال سراں دے
مجلس وچوں پئے پُکارے مالک باز رگاناں
قسم تینوں گھت بُرقہ اس تے ویکھ گیاں جل جاناں
مردیاں دا اِتھ انت نہ کائی ورلے جاناں والے
زندیاں دھرے سبھاں سر سجدے ہو ہو کیہ متوالے
دہ ہزار موئے وچ گنتی مجلس دے وِچکارے
پنج ہزار حیرت اندر تڑف موئے بے چارے
پنج ہزار ملے وچ پیراں لوکاں جان گوائی
دوڑدیاں جاں ہوش نہ رہیا سُرت نہ باقی کائی
لوک رہے اِک ہکے بکے ہو گئے دیوانے
اِکناں نشہ عشق دا چڑھیا عقلوں رہے بے گانے