ورقہ 62

صانع پاک بناون والا میرا حُسن دُلارا
جس دی صنع قلم تھیں قطرہ سُورج دا انگیارا
وچ سمندر قدرت والی چرخ جاب نکارا
اِک اِک بوند کرمدی بحروں ہر ہر روشن تارا
اے بی بی میں جس دا بندہ اوسے دا جگ سارا
میں اِک نقش کروڑیں نقشوں تے اوہ سرجنہارا
میں بے چارا تے جگ سارا کُن دا کُل پسارا
اوہ فی الذات غنی ہر شے تھیں اِس بن ہر بے چارا
ہر ہر وقت چمکدا ہرجا قدرت دا چمکارا
نور اکھیں تھیں مات کریندا حکمت دا لشکارا
تک وچ ٹھاٹھ برہوں دی وہندی مت کھا جھڑیں ہُلارا
سُرت سمھال نہ جائے اوگت راز اجیہا بھارا
ویکھیں حُسن جھڑیں غش کھاویں ملے نہ راز اشارا
مستیاں عشق گھتن دِل جھوکاں اُس دا اثر نیارا
کِس دے عشق گوایوں عقلوں کیتیاں ایڈ چڑھائیاں
کِت گوشے تھیں رمزاں وگیاں تیری سمجھ نہ آئیاں
جیہناں اکھیں تھیں نظر وگایو ایہہ ملیاں نابینے
جیہناں اکھیں وچ معنی چمکے اوہ نوری آئینے
ایہ نہ چشم نظاریاں لایق جس دی دھیری کالی
ایہہ خود فانی فانی ویکھے ویکھ رہے متوالی
ایہہ آئینہ ظاہر والا اس وچ ثقل جھلکدا
مغزوں رسا کڈھے دِل باہر جاں ظاہر ول تکدا
دِل آئینہ باطن والا ملیس آب بقاؤں
اس برزخ دا رُخ دھرا اُت ول جِت ول چمک صفاؤں
داغ سیاہ نہ گھت صفا وچ رکھ نگاہ غباروں
گرد اُتار صفا وچ جھلکے نور قدم اسراروں
مت صورت ول ویکھ پیاری معنیاں تھیں ول پاویں
بھلیوں بھلی صورت پُر معنی کس کس نوں گل لاویں
صورت بہت اکاہر معنی بھیت ملے جاں تکیں
جاں لگے ملے اِشارت ناہیں توں کجھ سمجھ نہ سکیں
صورت ویکھ نظر دھر معنی راز اسے وچ سارا
تے معنی بن صورت تیں پر ہون نہیں آشکارا
چشم ضعیف تے سورج ڈاڈھا تاب نہیں جھل سکدی
مرد بنے سو دُھپوں جاپے اُس دی لاٹ چمکدی
جے خود چشم مقابل سورج چاہے رکھ ٹکاوے
ہر گز اُسدا انت نپاوے چشم نظر جل جاوے