ورقہ 63

تے اِک چشم ضعیف ضعیفوں تابش رکھ ٹکاوے
کھولے نظر تڑاک جھڑے سو تاریکی وچ چلّے
ایہا دُھپ پوے جاں نظری اس نوں اعلیٰ جاپے
اس تھیں پرے کیا ای آکھے ایہا سبھ کچھ آپے
جو اوہ سورج تابش والا اُس نوں خبر نہ کائی
رات سیاہی ویکھ سکے سو جالے دن رُشنائی
اُس دے جیڈ نہ عاجز کوئی جان رہے غم سکدی
ایہہ مثال اوسے دی ایہا طبع ہو چام چڑکدی
جاں اوہ تخم عکس وچ دِل دے نور اُمید اُگاوے
اصل لبھے سو خاکوں جلوہ ہور وِکھاوے
تخم ایہا وچ اول نظرے رہے کدُورت ناہیں
اصل لبھے سو خاکوں جلوہ ہور وِکھاوے
جیں دا رہن نہ وس ٹکانے مت چا کملی بھارا
برفوں پنڈ نہ چا دُھپ چلناں گُھل ادھ رہے نہ سارا
چلدی واؤ نہ گھت کلاوے رہن دوویں ہتھ خالی
کس دے شوق بھریں دم ٹھنڈے جان کیہدے غم گالی
ایہہ محسوس حواس ظواہر سبھ اس لایق ناہیں
راہے جاندیاں گوشے چشموں تکن بدل نگاہیں
متاں پیاسی جھاک دو بونداں وگدا بحر اگاہیں
جھڑ قطرہ رَل خاک نہ رہسی بحر کِتے سر ناہیں
جیں وچ اُکا خوبی دسے اُس دی رمزیں بولیں
جیں خوبی کا انت نہ سُگراں کیوں اس تھیں دم ڈولیں
جے تک نظر کریں اِک اوہ بھی کتھوں ظاہر آئی
لبھ ہزار اِک وچ پھر تد طلب نہ کائی
آرسیاں جگ صنعت خانہ صانع دی دانائیوں
آب کرم چا ہر ہر ذرے دتی چمک صفائیوں
ایہہ ذرات نہیں کا لایق خود مختار وجودوں
ذاتوں پاک اوسے تھیں روشن ہر محسوس نبودوں
جو وچ دِلاں وسے من موہے ایہا جھلک پیارے
ایہہ سرایت فعل فعالوں جس وچ ناز اشارے
اثر نشان اثر دے والی جو تیں نظری آوے
توں خود کا نہیں سبھ اُس دا راز کھلے ول جاوے
نابینا یوں جے جُھک آیوں ظاہر دے دربارے
وائے تیرے پر جے نہ پاویں باطن دے چمکارے
فعل حکیم نہیں بن حکمت زر ہووے خس بھاویں
حُسن سبھا وچ قبح نہ کائی دیکھ سبھا اِک پاویں