ورقہ 66

اج سعادت مندی میری آن ڈگی دَر تیرے
غوطے کھاندی گوہر پایا لبھا لعل اندھیرے
آب حیات لبھا ظُلماتوں نور طلب دی ناروں
پار ڈِٹھے گُلزار ارِم دے پھردیاں سہج ارادوں
شِیر پیا وچ کچی تندی بے خبراں دم ہارے
ایسی خبر پُچایو کنیں بند کھلائے سارے
تُوں ملیوں رب میل دِتو ای بہت احسان کیتو ای
ایدوں راہوں جیس دِل بھُلا مفت خوار گیو ای
رب جزا دیوے تُدھ شاہا اندر دوہاں جہاناں
عمر گُزاراں ادا نہ ہووے شکر تیرے احساناں
ایہہ گل آکھ گئی ہو رُخصت مال اسباب لٹائے
کر آزاد غلام کنیزاں سارے دلوں بھلائے
کنڈھے نیل ندی پار کٹُھیا لیا لباس نمد دا
چھوڑ صنم وچ ذکراں فکراں پھڑیا ورد صمد دا
ساری عمر عبادت اندر تے وچ شوق وِہائی
ملیا یار نہ گیا خالی واٹ کئی کم آئی
ہو غواص گئی وچ غوطے گوہر مقصد پایا
پتھر توڑ کریندیاں پُرزے لعل وچوں دسیایا
پیر پیادہ اول چلی پھیر ملی اسواری
سچی یاری پار اُتاری فیض قدم دے تاری
نور ندی وچ نہائی دھوئی حُسنے دی ونجاری
جان فدا اس زن دے قدموں جو ہو مرد سدھاری
سرکش سی پھر بندی ہو کے لئی آزادی ساری
سدھی راہ گئی شوہ پایا پائی نعمت بھاری
یار عزیز اجیہا ملیا جند قدم وچ واری
نقد دا میں سودا کیتا عشرت ویچ اُدھاری
واہ مردو مر جاؤ ڈُب ڈُب زناں گئیاں ودھ اگے
ناموری دیاں پگاں تائیں کیوں اج داغ نہ لگے
قدم پچھے اس زن دے مرد اجے تُوں قدم اُٹھاویں
یار مِلے تے مقصد پاویں کدی نہ اوگت جاویں
اجے وکیندا حضرت یوسف مجلس دے وچ کارے
بال تُرٹّے پنکھی آ آ لے پر پہُتے ڈارے
مشتریاں دا شور چوپھیرے یوسف دے ونجارے
ونج جیہناں وچ اصل حقیقت سودا گئے لے بھارے
کرے بلند پکار مُنادی مردو ودھو ودھاؤ
وِک چلیا اج ماہ کنعانی متاں پچھوں پچھتاؤ