ورقہ 68

پٹ گھروں جس دوزخ سٹی اگ بلدی وچ ڈالی
پردیساں دیاں جھاکیاں واٹاں اجے مُرادوں خالی
نین جیہدے دو نشئیاں والے تُند شراب لیائے
دو گُھٹ تلخ دتے اِک شیریں روڑھ گئے دریائے
جس دیاں خواب خیالاں اندر لُٹ اکھیں لے گیاں
جس دی ماری میں پردیسیں درد غماں وچ پیّاں
جس دے اِک دیدار کرن نوں اکھیں تپدیاں رہیاں
میں پُٹ دی جس دے دُکھیں سر تے سٹاں سہتیاں
جو وچ خواب تڑفدی تائیں مینوں چھڑ سدھایا
بال برہوں سو لانبو لایا تے مُڑ پھیر نہ آیا
تے ایہہ وید اویہا ملیا دِل نوں روگ لگایا
گال دُکھ وگ گیا پلک وچ پھیر نہ پھیرا پایا
نال میرے کر سوہنیاں گلاں تن من سلّ وگایا
مینوں سل نہ گل پُچھی مُڑ پُٹ سُکھوں دُکھ لایا
بحر سرشک اکھیں تھیں میرے پل وچ ٹھاٹھ چڑھایا
تے وسدی نوں کڈھ گھراں تھیں ندیوندی رُڑھایا
تے روندی نوں وچ فراقاں دیس بدیس رلایا
میں رُلدی دی سار نہ لیسُ کیتا عہد بھلایا
ایہہ اوہ مِٹھیاں گلاں والا سچیاں قولاں والا
اندر خواب گیا چھُٹ ہتھں کر کے ٹالا بالا
میں سر لکھ آفات ورھائی نین جیہدے گھٹ کالی
جاں میری وچ درداں گالی برہوں جالی بالی
میں مر گُزری اُس دے دردیں ایہہ اج کتھوں آیا
ایہہ اوہا جیں ہڑھ درداں میں سر چاڑھ جھُلایا
غارت گر گستاخ دلاور مینوں لُٹ سدھایا
کیوں کر بیٹھا نیویاں اکھیں ہُن کس تھیں شرمایا
دِل میرا اوہ مال بغل دا راتو رات چورایا
میں بیدل ہو پچھے دوری تے ایہہ ہتھ نہ آیا
سوہنیاں سوہنیاں والاں والاں اوہو ایہہ سپاہی
جس دی تیغ صقل دے خانے رکھدی شاہنشاہی
ایہہ لویڑا اوہو میرا لُٹ لے گیا جو راتیں
ہتھ نہ آیا واہاں لایاں نین رہے دو گھاتیں
نین جیہدے کھُب گئے جگر وچ زہر بھرے رس بھنّے
تیر دو مُکھیا جس دا وگیا دِل جگرا دھر ونھّے
ایہہ اوہا چڑھ جس دیاں فوجاں میں عاجز سردھایا
گھروں اجاڑ گھتی ویرانے تے دتیاں ایذایاں