ورقہ 71

کاہکشاں گل گھت حمایل چرخ رقاصی کردا
دمکے لعل عیوُق کنارے نائب نور قمر دا
اکھیں کھول زمیں ول تکن چونکیدار فلک دے
جاگدیاں دِل نیندر لُٹی اندر جھلک پلک دے
سبز انگُوریاں وچ پہاڑاں تَر ہویاں شبنم تھیں
شیریں لب رُخ دھوئے غُنچیاں آب کرم زم زم تھیں
شیرہ رسے انگُوروں سم سم خوشخبری مے خواراں
لالیاں پھڑے پیالے ہتھیں داغ دِلاں وچ کاراں
صدہا خود رو گُل کوہساری ریس کواکب کردے
بوٹا ویل نہال جمالوں ناز کرن وچ پردے
پھُل پھُل بھور پھلے پھُل شاخوں زخم برہوں دِل دھرے
تے ایہناں واس ملے گُلزاریں یار ملے وچ گھردے
ڈوڈیاں سبز قبای گلاں دیاں جاں مستی وچ آئیاں
عندلیباں وچ آہلنیاں دے خوابے ذبح کرائیاں
بھریا درم سمن دا دمن نار ورہے گُلناروں
قُمریاں لوٹ سرو دی شاخے دید کرن گُلزاروں
شجرہ طور ظہُور کرم تھیں لاٹ چھڈی نورانی
تے ہر برگ کلیم وِچھناں ذوق منگے عرفانی
سُنبل شاخ کھلار اوڈائی زُلفاں دی ویرانی
نرگس چشم چمن دا پہرُو کرے نگاہ نہانی
سوسن دی شب زندہ داری حمد ہزار زبانی
ویکھ چنار کھڑا ہتھ بدھے وچ تسبیح رحمانی
سرو سہی وچ ناز آزاں گُزریا سرو آزادوں
دھانی رشک دلیں نو خیزاں خوش قامت شمشاروں
وچ دیار اشجار صنوبر ودھیا چھیل اوڈاری
اس شب اُس نے وچ خماری کیتی شُکر گُزاری
روضیاں گد وگیندیاں نہراں چُپ چپاتیاں سبھے
تار بنفشہ نیلوفر تھیں بیماراں گھر لبھے
زُوفے نے سر چائیا نہروں سو زکام اُجاڑے
تے کتنے خفتاناں ساڑے صندل نے گھر تاڑے
مچھیاں نال پیاریاں یاراں دن وچ وصل گزارے
خلق سُتی ایہناں وگدے پانی راتیں غسل اُتارے
ایہا رات سعادت والی جھُلدیاں نرم ہوائیں
لُٹ چنبہ گلزاروں پُہتی بادِ صبا ہر جائیں
جھولیاں بھر صحرائی ختَن تھیں سو تحفے نذرانے
نازک ناف غزلاں تھیں لے گئی صبا ہر خانے