ورقہ 72

دامن بھر بھر نافیوں جھاڑے پچھمی رات شمالاں
رچیا اثر دماغیں خلقاں درے کھلے اقبالاں
ناز لُٹی اوہ نازک بالک طیمُوسے دی پیاری
نیند رُٹھی وچ نرم خراشیں مستی ناز کھلاری
زلف کھلی گل کنڈل گُھتے تار سیاہ حریری
چہرہ چند تے دند ستارے نقش متھا تقدیری
میٹ اکھیں وچ نیندر فرحت فارغبال جہانوں
تیر چھُٹا تقدیر کمانوں آن وجا وچ چھاتی
والاں نوک دو ولوں دو مژگاں جُھک جُھک کے مل رہیاں
روک اکھیں دھر پردے دوویں بنھ برہوں لٹ لئیاں
لعل ملے دو باہم لب تھیں قُفل دَہن پر لایا
تار دو زُلف دو کناں تائیں کنڈیاں وچ پہایا
ایویں جہت قضاء وگیندی پیش اول ہتھ کردی
دو کنیں دو اکھیں انگل اِک لباں پر دھردی
کن نہ سُنے نہ اکھیں ویکھن مُونہوں نہ شور الاوے
دُوجے ہتھ جگر وچ سینے کارد تیز وگارے
پئی زُلیخا نیندر اندر دِل دے پردے کُھلے
جھل دِلا کجھ ہوون لگا زخم وجے تن ڈُلھّے
اچا چیت جوان ڈٹھا سُو واہ قربان جوانی
لٹکی زلف زنجیریاں والی نور ورھے پیشانی
داغ کھلا وچ بدر دساوے اس وچ داغ نہ کائی
زُلف رسن وچ بازیگریاں ول ول آفت چھائی
دو محراب جیہناں وچ گھاتاں نیزہ دار سپاہی
مرد مکاں دیاں چمکاں قائل پُر پُر جھڑے سیاہی
عین کہن صاداں تائیں ایہ تعجّب بھارا
ابجد خوان برہوں دے مکتب بھُلا ہوگ بے چارا
نین کیا کیہ کہاں کویہے ناز بھرے پُر تَریوں
سہج سبھا کت وگدے جاندے جھاڑ گھتن پر پریوں
ڈونگھے زخم اوہناں دے کاری نکل دو سلّو جاندے
مصر لٹن تے روم اُجاڑن شام یمن دھمکاندے
دریا جوش نشے دی مستیوں موج چھڈن دِل ڈُبدے
سو سو پردے چیر کراہن جان جگر وچ کُھبدے
تڑف مرے دِل برہوں لُٹّا جھات نہ جھمک اُلارن
بی خبرا کا تھیئے مقابل روڑھ گھتن یا تارن
نیویں چشم نہ قدموں چائی شرم بھری پُر کر کے
قدر ضرور کفایت نظروں پیش ودھے ڈر ڈر کے