ورقہ 73

اِک سفیدی نازک جیہی ابرو آن دو میلے
بینی نور فروزاں تائیں نوک دھرے چا سیلے
جاں ایہہ نور چمکدا دسے دوہاں بھواں وچ کارے
پورے جھلک ہر جرم فلک تے ڈُب ڈُب جان ستارے
سوہیاں لباں سوہایاں دوویں لعل دِسن رنگ خونی
نرم لطیف مطّرز زیبا غرق اندر موزونی
آب حیاتوں ست ست واری ململ دھوئیاں ہوئیاں
زرّیں گوئے زَقَن دے اُتے اٹک کھلوئیاں ہوئیاں
غبغب وچ دقَن دے ڈونگھا جھلک پوے وچ نوروں
ساری صورت مورت نوری عیبوں پاک قصوروں
جدوں زُلیخا صُورت ڈِٹھی ویکھ کہاں کیہ ورتی
جان رہی پر وہم تحسُّر ویہہ تن وگیا دھرتی
نین لہُو بھر آئے سُفنے کھلی جوش خماری
ناز وری دی وچ کلیجے وگ وگ گئی کٹاری
برہوں پھُوک دِتا لانبُو کجھ سر پیر نہ آیا
سینہ چُور کلیجہ ٹُکڑے شور دماغ رچایا
ویکھ تڑف جھڑ عقلوں بھُلّی عشق اُلنبے لائے
ضرب نگاہ وجی سرکاری ٹُٹ توان سدھائے
تیز نگاہاں قاتل چشموں بہہ جگرے وچ گئیاں
خون چھُٹّا ہڑھ زُلیخا کِنے نہ خبراں لئیّاں
سُفنے ڈِٹھس شعلہ نوری وقت غماں دے آئے
پھِر اوہ حالے اول والے کد سُفنے دسیائے
چھُٹا تیر کمان برہوں دا دھسیا جگر نہانی
پٹ نسکّی برہوں والے سرد کرے دم سردوں
ایہہ ناسور برہوں دا ظالم ہون لگا سو جاری
جس زخمے دی مرہم ناہا وجسُ پہلی واری
تیغ برہوں دھس جگرے گیا کھاہ کُھلا پرکاری
لوک کہن اوہ زندی رہیا ایہا تُہمت بھاری
پھٹ سٹّی چا نہ بہائی کاک رلی کر زاری
وائی دَریغ کیا ایہہ صورت جس دی دید کٹاری
جھوکاں مست اکھیں وچ رچیاں قاتل قاہِر دوویں
وگ پیّاں تے مار گیاں سو لُٹ گیاں لے اوویں
بھلا ہوندا میں سوندی نہ وس نہیں پرکائی
اِکّا دھاڑ تُرٹھی رمزوں چا وچ دم تڑفائی
چلا گیا من موہ پیارا رہیا جھوریواں بھارا
بوٹا وِیج گیا وچ دِل دے جس دا تخم نظارا