ورقہ 75

دِل دا راز نہ ظاہر کردی نمُّو جھان دِساوے
مار برہوں نے کملی کیتی خون دِلے دا کھاوے
دِل دا بھیت نہ ظاہر کھولے وچے وچ جھوریویں
غم اندر دِل کٹ کٹ کھاوے حال رہیا سو ایویں
بلدیاں اندر وار دِلے دے لاٹاں سوز گدازوں
پر اوہ واہ سہار نہاری بوند نہ ڈُھلے رازوں
جیئوں غُنچہ دِل پارہ پارہ وچوں قطرہ خونی
ظاہر ظاہر وچ مضبوطی نظر نہ حال زبونی
اندر سِپ سمندر تھلے موتی راز نہانی
وچ پتھر جیوں اگ اُلنبہ جال گھتے زندگانی
خار وجے وچ دِل دیاں اکھیں رَڑکن غم دیاں نوکاں
تن زندہ دِل مُردیاں داخل خبر نہ کائی لوکاں
پر وچ طلب مراد حقیقت تن مُردہ دِل زندہ
واہ واہ عشق جتھے جھُل وگدا جمع ضِداں کر دِندا
قدمیں دھردیاں ِسیس کنیزاں کردیاں خدمتگاری
پر اُسنوں کجھ خبر نہ کائی اوہ وچ گریہ زاری
باندیاں اس ول سجدہ کر کر ہوندیاں کافر ناری
اوہ مسجود جیویں بُت چیتی بے خبری بے چاری
کافر کیش جیہناں دے اکھیں رُخ ناری رنگینی
سے معبود اوہناں دے ایہا خوش پیکر بُت چینی
ایہہ وچ حیرت خود تھیں غافل اپنا آپ بھُلایا
اوہا نقش اکو وچ دِل دے جو سُفنے وچ آیا
پر ایہہ راز چھُپاون کارن کردی ظاہر داری
نال سہیلیاں رس مس بہندی دِل وچ رہے نیاری
گلاں کرے نہ معنے سمجھے سمجھ دوراڈی وگے
ول ول بھرے کلاوے غم دے برہوں چوبھک لگے
قدم دھرے پر خبر نہ کائی روڑ کنڈے دِیباؤں
ہون سوائیاں غم دیاں لاٹاں شوق طلب دی واؤں
دِل رووے پر اکھیں ہسّن جیہناں نُوں نظر نہ آیا
جس ڈِٹھا سو مر مر جاوے صبر آرام جلایا
تن حُلّے پر ایہہ بے خبری جال پئے گل دسدے
اوہا یاد دِلے وچ ہر دم تیرے کھبے دِل جس دے
زیور وچ ڈُبائی ہوئی اس دِسیاون ہڑیاں
درد دُکھاں نے میخاں گھڑیاں گھڑ سینے وچ جڑیاں
سیّاں نال کلاماں کردی دِل وچ ہور معانی
اوہو شب دیاں چھُریاں وگیاں کھولن زخم نہانی