ورقہ 77

دین کرو تسیں نین تتی دے جلو بلو دُکھ پاؤ
ندیاں نیر پیاں کھل جِگروں روندیو رُڑھ جاؤ
تانگھ لمی تے آس نکمی ساڑ کریسی فانی
وہندیاں اکھیں نے نت کرنی غم دی دفتر خوانی
کردی رہی زُلیخا ایویں دِل دیاں دِل وچ گلاں
آہوں لاٹ چھُٹی تس جاپے دوزخ وچ محلّاں
دن سارا وچ غم دِل گیری آہیں نال وہایا
سورج ڈُبا تارے نکلے گِٹیاں جھلمل لایا
پہلی رات جو قبرے والی سر اُس دے تے آئی
منکر اتے نکیر غماں دے حاضر سوز جُدائی
باندیاں رُخصت ہو ہو گیاں ہور سہیلیاں سبھے
رہی زلیخا درداں لُٹی صبر گواچا لبھّے
لبھ تھکی اوہ ہتھ نہ ای اُڈیا دور ودھیرے
جال کھلارے کر لکھ چارے اوہ وگ گیا پریرے
ہتھ پساریاں دسے ناہیں رین اجیہی کالی
نیند نہ آوے تپدیاں اکھیں دھیریا ندی وچ لالی
رَڑکے زخم نہ سوون دیوے کد ایہہ درد سوکھالی
نین وگن دو ساؤن جھڑیاں تر ہو گئی نہالی
لاٹ برہوں ایہہ جالی بالی ہنج نہالی گالی
مقصُودوں ہتھ دودھین خالی لیکھ کڈھن بدفالی
صبر گیا وچ قبر پیا ہُن خبر کیا کیہ ہوناں
ایہہ اکھیں پُر ککھیں ہوئیاں سال لکھیں بہہ روناں
قطرہ قطرہ اشک دکھاندا تار و تار پروناں
چُھٹی لہر قہر دی نہروں جھولی لہو دِل دھوناں
رات سویں دُکھ نویں پئے نُوں روندی زارو زاری
طرف فلک تک رو رو کہندی میں طالع نے ماری
ڈٹھے چرخ کھلے سبھ تارے جیویں چنبے دیاں کلیاں
اوہناں دنداں دی ریس کریندے جیہناں جندں مل ولیاں
جھل نہ سکی بھار برہوں دا سُن آہیں چھٹ چلیاں
دن سارا اگ اندر جھلّی ہُن بھَکھ لاٹاں بلیاں
دنے نہ دھوں دسایا اُسدا رات پئی وگ چڑھیا
گرد غبار سو گرمی صبر وچے پے سڑیا
لانبو سوق بلے جل دِل تھیں دھواں باہر آوے
سڑدیاں آہیں سینے وچوں باہر کڈھ وگاوے
بلدی اگ گھتی چا برہوں وچ گوشے تنہائی
نیند حرام اوہناں وچ اکھیں جیہناں بھاء جدائی