ورقہ 81

میں مر چکی بس کر چکی دلا دکھوں گھٹ چکھیں
تو یارا خود ویکھ وکھاں نُوں اجے دریغ نہ رکھیں
ول چھل یاد نہ مینوں کائی دِل سادہ کیہ جاناں
عشق تیرے دا بھار قیامت میں پر کرے دھگاناں
ایویں روندی وین کریندی قضیے کرے کوسالے
گِنے ستارے آہیں مارے خاک لوے سر ڈالے
رین نہ مُکے نین نہ سُکے چین نہ ڈُھکے نیڑے
غم دیاں آہیں گھٹدیاں ناہیں کیتیاں غم دے جھیڑے
بال اُلنبے دِل تھیں کڈھے دردیں رات دہائی
مُرغ صبح پر جھاڑ وجائے کردا کُوک دُہائی
چِیپو بولے مِٹھی بولے تے چڑیاں چِچلائیاں
بے درداں دیاں غفلت خوابوں اکھیں اُگھڑ آئیاں
درد جیہناں دِل سُولاں جڑیاں ایہناں نُوں نیند نہ کائی
دم ٹھنڈا بھر اُٹھ زُلیخا دندیں جیبھ دبائی
اُٹھ سویرے اکھیں دھویاں اشکوں میل اُتاری
پانی بک اولار دو رخ تے کیتی پردہ داری
مت کو ویکھے وہندیاں اکھیں راز متاں کُھل جاوے
لب ہسدی وچ باطن رووے دِل نُوں صبر نہ آوے
صبر گیا جل لاٹ برہوں تھیں دِل جلیا وچ درداں
تے اس چہریوں رنگ بھریوں دردا وڈیندیاں گرداں
ایہہ انجام کھلارو برہوں آن کھلاریاں نرداں
بازی ہار دتی دم پہلے داد بھری دم سرداں
ایہا حال ریہا دن کائی ایہا درد جھوریواں
ایہو دن تے ایہو راتیں ایہو نت سڑیواں
بلکہ سوایا ہوندا جاندا دن دن غم دو چنّداں
تاں جو تھوڑیاں وچ دناں دے درد گھتی وچ بنداں
رات دنے وچ حیرت رہندی جیبھ دبا وچ دنداں
اکھیں تپدیاں مالاں جپدیاں زرد ہوئے لب خنداں
ہُن غم دِل تے جوش لیائے جُھل دُکھاں دیئے وائے
رنگ برہوں دے تداں سوہاں دے جاں پردہ اُڈ جائے
پردیاں دے وچ ایہہ رنگ خونی رہن نمول دبائے
پردے جان رنگ اس رنگوں پھیر نہ چھُپن چھُپائے