ورقہ 84

پڑھ آیات بقید موکّل کون تیرے سر دھایا
تے کس نے ایہہ جڑیاں والا جال مہان گل پایا
غلقت الابوابوں پچھے کس نے کارن یاری
ہمت بہ سن ہم بِھَا پڑھ پُھوکیا ست سو واری
ہیت لکدا خلوت اندر کس نے ورد کمایا
کر کارا کجھ ایڈک بھارا کن تینوں دُکھ لایا
کون بندہ جس کیتیو بندی اے فرزند پیاری
تے اوہ رنگ رُخ تیرے دی کس نے لئی اُدھاری
کس نے لٹیوں کس پھٹ سٹیوں جان تیری کس مُٹھی
نین کیہدے وگ پئے تیرے پر جیہناں پلک وچ کُٹھی
کس دِیاں زُلفاں کُنڈیاں ہو ہو دل تیرے وچ پَھسیاں
کِس دے غموں دو چشماں نازک رہن سر شکوں رسیّاں
صاعق برق دنداں تھیں کس نے تیں پر شعلے جھاڑے
ایہہ سینے وچ دس زُلیخا کس نے زخم اوگھاڑے
کس دیاں لباں دو شیریں تیتھیں قول گیّاں کر پکّے
ایڈک صدمہ کس تھیں پایو جیں دل ویکھ نہ سکے
کس نے ہوش لٹائی تیری لُٹ لیّوں کس دھیّا
اوہ دو نین تیرے کیوں وگدے کہہ کیہ پیا قضّیہ
دس زُلیخا نہ رکھ پردہ کراں تیری غم خواری
تے جے حال نہ کہیں زبانوں کون کرے تُد کاری
میرے نالوں ودھ پیاری کون کوئی ہے تیری
تیجا ہور نہیں وچ کوئی میں تیری توں میری
جے توں مینوں درد نہ دسیں انت دسیں کس تائیں
بھیت اوگھاڑے باجھ زُلیخا ہون نہ دور بلائیں
بھیت دِلے دا پھول پیاری کر کاری دکھلاواں
جے اوہ پنچھی چوگا پایا تیرے دام پھہاواں
تے جے ہوگ پری دا جایا یاد غریمت مینوں
پڑھ پُھوکاں اوہ حاضر ہوسی جا پکڑاواں تینوں
تے جے ہوگ فرشتہ کائی بہائی وِچھا مصلّا
لاہ اسمانوں نال دُعائیں تیری کراں تسّلا
جے پیدائش خاکوں آبوں تاں ہی کم سوکھالا
گھڑی پلک وچ سد منگاواں پیویں وصل پیالا
جے اوہ شوخ طبع دا کرڑا منتر یاد بتیھرے
موہ دیاں دل حاضر ہوسی ہتھ بنھ اگے تیرے
سارے درد گنے بہہ دائی ویدن نال سُنائی
تے اُس دے دُکھ کٹنے کارن سو تدبیر بنائی
کاش کنے درمان نہ دسیا کارن اس بیماری
سورۃ یوسف دا دَم کرناں پڑھ اِس نوں اک واری
بول دِھیّا توں کھول قضّیہ دور ہوون دُکھ تیرے
جگر تیرے دیاں زخماں والی مرہم ہے ہتھ میرے
گپّ چھڑپ جو دائی والی سُنی زُلیخا ساری
پئی اُمید جو ہوون لگی درد میرے دی کاری
سچ کہاں ازماواں ایہہ بھی بھیت اوگھاڑاں دِل دا
کوینکہ کاری کر دکھلاوے یا دساوے مِلدا
حال سناون لگی جس دم چھُٹ گئیاں سُو آہِیں
رو رو کے پیراہن بھِنّا کہندی اُبھّے ساہیں
نہ پُچھ ماں میں کیہ کجھ دساں کس دا نام سناواں
کن لُٹی میں کس نے پھٹی جُرم کیہدے سر لاواں
کون کہاں اوہ کیہڑے تھاؤں کس دھرتی دا والی
کِت ول رہندا کِتھے بہندا کِت پتے کس ڈالی
کس نے جانا کتھوں آیا لُٹن نوں گھر میرا
کتھے پلیا کس نے گھلیا میں سر چاڑھ لُٹیرا
کون کہاں اوہ کون نہیوں باہر کون امکانوں
کون کوئی میں کوہ کہیندی کیہ کر کہاں زبانوں
خاکیاں تھیں لکھ پاکی اُس نوں پریاں کنوں پرایا
تے اس جیہا وچ فرشتیاں نہ سُننے وچ آیا
کیہ دساں میں دس نہ سکدی دسن جوگ نہ رہیاں
دسن دے اوہ لیکھے والیاں ڈوب گیا خود وہیّاں
کاش نہ کیوں میں ویکھن ویلے دوڑ اوہدا لڑ پھڑیا
جدوں اچانک آ گھر وڑیا دل میرا لُٹ کھڑیا
کیہ آکھاں اوہ کتھوں آیا پھیر کدھر مُڑ دھایا
تے اوہ کون ٹکاناں ہوسی جس وچ رہے سمایا
اُس دے لائق زمیں فلک تے تھاؤں کِتے کد مِلدے
جُھوٹھ کہاں جے کہاں نتھاواں تھاؤں اوہدا وچ دِل دے
پر اوہ جاں تے دل وچ آیا تھاو اس دل دا ناہیں
دل بھی گیا ہتھوں تِس دِن دا ہُن مُڑ مِلدا ناہیں
میں بے کیف ڈِٹھا اوہ دلبر کویں کہاں کیفیت
مت کو وہم کرے اوہ ناہیں جاہل ہے بدنیّت
جے اوہ کائن نہیں مکّون صورت نازاں والی
آخر کویں سمائی برزخ عالم وچ مِثالی
میں ہاں محض عدم اوہ ہستی اوہ باقی میں فانی
میں معقول خفی وچ ثانی اوہ محسوس عیانی