ورقہ 88

دیدن زُلیخا بار دوم جمالِ یوسفی رادَر خواب و از خو د رفتن دَردیوانگی
افتادن و پدر زنجیر دَر پایش کردہ دَر حُجرہ انداختن

بھر ساقی ایہہ دوجی واری تیز نشے دا کاسا
خودی تکبّر مان گماناں رہے جہنم واسا
سودائیاں دی حیرت مندی اگے تھیں ودھ جاوے
کرے علاج تے پوے قضّیہ دِل ویچے غم کھاوے
شکویٰ رنج پیارے والا قول سُنے اُٹھ جاوے
جے بولے تے بول نہ سکے چپ رہے رُڑھ جاوے
دُکھ خریدے درد وہاجے بحر فراقیں نہاوے
وصل منگے تے ملے وچھوڑا یار منگے تے دوتی
اس منزل وچ ثابت ہووے اندر عشق ثبوتی
ایہا منزل مشکل بھاری اوکھیاں اُسدیاں واٹاں
ساہ بھریندیاں نظرے آون جگر جلے دیاں لاٹاں
برہوں سوز گدازاں لُٹی ہجر ستائی ہوئی
اوہ زُلیخا مان تُرٹے نین لہو بھر روئی
رات اِکا اِس اوہا جیہی کالیاں زُلفاں والی
خون بھرائے دامن والی وچ شفق دے لالی
ظالم دی اس قبروں آندی منگ اُدھار سیاہی
تے اک دوش اوپر لٹکائی کاہکشاں دی پھاہی
تے اس یار وِچھنیاں کولوں داغ لئے منگ دل دے
نسرے واقع پھاہ کھچ لیاندا سن دوویں پر ہلدے
دھر برجاس جگر برجیسوں قوس دھری قربانے
دھو کافور گھتے دُکھ زہرہ توڑ شرف میزانے
گور گھتے بہرام تلے دل جھاڑ رنگوں انگیارے
قاضی چرخ تخیّر اندر بھری نہ داد دوبارے
کارن عقل وبال فلک نے دھریا تیر کمانے
تے ناہید سفید دنداں دے رنگ رنگے کیوانے
نیر اعظم دے وچ ماتم پہنی رات سیاہی
گُل ہو گیا چراغ فلک دا قدرت واہ الہیٰ
مینا کار حصار سماوے بھرے بروج بلائیں
روڑھے تول ترازو جواز دلو بلاء ہوائیں
زہر جراریوں سن سرطانے حوت رہڑی دریائیں
ہر شینہ بھیڈ کمان قدر دی ضربوں جلی ازائیں
نیلی چادر تان فلک نے جڑ جڑ شیشے لائے
کوہ قافاں تھیں رنگے ہوئے گل پیراہن پائے
جھڑیا رنگ شہاب شہب تھیں وَسیاں وچ دِلاں دے
وچ بنات النعش سہاوے نکتیوں درد سہاندے
دھرے نگیں انگشت دو پیکر خونی نقشاں والے
دفتر درد منقش کر کے اہل جہاں سر ڈالے
جانوراں دیاں جیبھاں اُتے جڑ جڑ مُہراں لائیاں
نینداں دے وچ مستیاں چائیاں نہ اوہ دین دُہائیاں
کُکڑ دا گل شہپر ہیٹھاں دَھسیا شیریں خوابوں
لے ول گئی تہجد خواناں نیندر روک ثوابوں
پیا موذن بے خود ہو کے غفلت بھرے حجابیں
خیر النوم پکاریا سُفنے چشماں دے محرابیں
لوک سُتے تے ہور پکھیرو جنگل باش بلائیں
مچھیاں دی کجھ خبر نے مینوں کیا کرن دربائیں
اک زُلیخا کلی جاگے زانو تے سر دھریا
سر خالی دانایوں ہوشوں دل درداں تھیں بھریا
نیر وگاوے صبر رُڑھاوے اپنا آپ کھپاوے
تے وچ درداں کھپدی جاوے رو رو کے فرماوے
واہ دَردا اوہ کیہ شے ہو سی میں جس مار گُزاری
واہ قسمت میں کیہے طالع ایہہ کویہی یاری
کدھر گئیّاں اوہ وڈیائیاں میرے ناز نہورے
برہوں میں پُر کیتے زورے در دوڑاں لے گورے
ایہا آہیں میری قبروں وگن قیامت تائیں
خاک میری تھیں پون پکاراں میں جل گئی ازئیں
دمکائی میں درد لُٹی دا اس دنیا وچ واسا
تے اس حال خرابی والے مت کا مرے نراسا
جے وو یار نہ ظاہر دِسیں تے تُوں نظر نہ اویں
سُفنے دے وچ میرے کولوں کیوں ہُن لکیا جاویں
جس دن دا وچ خوابے دِسیوں مینوں نیند نہ آئی
جس دن دا تُوں چھوڑ سدھایوں مینوں سُرت نہ کائی
میں راتاں وچ کلی بہہ بہہ پیش دھرے غم تیرے
میں جاگاں تے طالع سُتے واہ واہ طالع میرے
طالع کولوں میں اج راتیں منگاں نیند اُدھاری
جے اوہ جاتے تاں میں سوواں میٹ اکھیں اک واری
کیہی کیتی میں نال پیارے بستر خار کھلارے
ایہا مینوں سون نہ دیندے دُکھ دیون سو بھارے
پہنچ کدائیں ویکھ پیارے دو چشماں دے کارے
کیڈک زخم وجے دل بھارے ہوں برہوں دے پیکارے