ورقہ 90

تڑف تڑف میں مردی رہیاں مرنوں پرلے پارے
نین میرے دو و ونہارے نہ سُکے جڑ مارے
جُڑ سکی رس دہندیاں شاکاں واہ برہوں دے کارے
تن من ہویا جل انگیارے نین وگن دُکھیارے
وچھڑ گیوں جدوں دا میتھیں جھات دیکھا وچ خوابے
آہ جلایاں غم دی تابے اشک رُڑھایاں آبے
ایہو تیریاں درداں والے میں دل دے رہے سیاپے
ہجر تیرے دے ایہا مینوں ماتم حال وجھاپے
نہ میں موئی نہ میں زندی پکڑ وچے لٹکائی
سال پچھے ہُن کرم کمایو دتی آن دیکھائی
تیں پر قسم اُسدی ایہا جس دا ہیں توں بندہ
جس نے گھڑ زنجیر بنایا کُنڈل زُلفاں سندا
تد سوگند اوسیدی جس نے ابُرو طاق نوائے
وچ محراباں تیریاں دوہاں زاہد پکڑ جھکائے
تینوں سونہہ اس سرجنہارے بے عیبا سُلطاناں
جس لفایاں روغن دے دے تیریاں بھواں کماناں
دس جواناں نازیں بھریا رمزاں دے اُستاداں
نوری صورت سیرت والیا رعنا سرو آزادا
حکم اندازہ نیزہ بازا شوخا تُند صیّادا
شاہنشاہ بے پرواہا خوش قامت شمشادا
سچ کلام صباحوں صادق صاف گُہر دی آبوں
روشن نوروں شیریں شہدوں خوشبو ناک گُلابوں
صدقوں بھری کِذب تھیں خالی درد گواون والی
کون کوئی تو کیہڑی کوٹوں کیہ تیں جنس نرالی
وسیں زمینے یا اسمانے چند ہوویں یا تارا
یا تُوں سورج یا توں بجلی یا توں کجھ نیارا
یا تُوں صرف برہوں دا شعلہ یا آہاں دیاں لاٹاں
یا تُوں داغ غماں دا روشن یا فرقت دیاں واٹاں
یا تُوں عارف منتہیٰ دے نور دلے دا سارا
یا تُوں کوکب دری کائی نور و نور پسارا
یا فِی اَنَفسِکُم دی رمزوں تیں ول کرن اِشارہ
یا ہیں حالت منتظرہ دے دلدا درد انگیارا
کیہ پیدائش کیہڑی جنسوں کیہ کجھ ہیں شے کائی
کدھر آویں پھیریاں پاویں مطلب تُدھ کیائی
سُن اُس نے ایہہ گریہ زاری انت ایہا فرمایا
میں ہاں خاکی آدم زادہ شوق تیرے اِتھ آیا
جیئوں توں میریاں درداں اندر رو رو کریں دُہائی
اوویں میں بھی شوق تیرے دے سر پر آفت چائی
جے توں عاشق میرے اُتے میں کد عشقوں خالی
ایہا دام میرے گل کوجھی تیریاں زُلفاں والی
جے تیرا وچ شوق میرے دے دردیں وقت وہایا
آخر میں شوق تیرے دے ہاں وچ درد سوایا
جاں میں نال تیرے خود پہلے دل تھیں سچیاں لایا
میریاں لایاں تیں ول آیاں توں لایاں میں پایاں
جے میں تیں ول نہ رُخ کردا توں کد میں ول جھکدی
جے میں تیرا حال نہ پُچھدا توں دردیں مر مُکدی
یاد رکھیں مت میرےی باجھوں ہورس نوں گل لائیں
عشقوں ہر گز ہل نہ جائیں ثابت قدم ٹکائیں
ایہہ امانت عشق اساڈا پورا پار نبھائیں
سٹ وچ کار نہ ہاریں قولوں جاویں متاں ازائیں
دھرت اگاس کنبن جس بھاروں چایو چائیں چائیں
ہُن اس تھیں مونہہ موڑ ونجائیں ڈردی چھوڑ نہ جائیں
جے لایاں توں توڑ نہ جائیں جیئوں گیئوں اوڑ نبھائیں
تے عشقے نوں لیک نہ لائیں داغ لگے تُہ نائیں
جے وچ عشق وگن سر تیغاں اُتول نظر نپائیں
اوکھیاں گھاٹیاں مُشکل پینڈے ویکھ نہ قدم ہٹائیں
دو دم دے دُکھ جھلن ولوں دل وچ نہ غم کھائیں
بدخواہواں دے طعنیاں ولوں نا دل فکر لیائیں
میں تیرا توں میری ہو کے تن من خاک رُلائیں
تے غیراںول جھات نپائیں غیروں جان چھُڑائیں
جے میں چھوڑ جُھکیں ول غیراں میں نہ ملاں کدائیں
تے جاں تینوں میں نہ ملیا تیرا واس بلائیں
اک دم دور نہیں میں تتھیں توں بھی دور نہ جائیں
ہاں میں تیں ول تیتھیں نیڑے پوریاں کریں وفائیں
ہاں میں ٹھیک نہیں گل جھوٹھی متاں یقین ہلائیں
خواب خیال نہیں ایہہ گلاں مت کر وہم اوڈائیں
تے میں عہدوں کدی نہ ہاراں توں بھی ہاریں ناہیں
جے توں ہاریں خار کھلاریں خود اپنے وچ راہیں
باجھ میرے کوئی لبھیں ناہیں لبھ پواں گا تینوں
میں لے یاد رکھاں گا تینوں یاد رکھیں توں مینوں
رکھ پچھان اساڈی صورت بنھ نقشہ وچ دل دے
یاریاں والے سخت کوسالے یار نہ سوکھے مِلدے
ایہہ گل آکھ گیا اوہ اوویں صورت کتے چُھپائی
رہی زُلیخا خوابے اندر بے خود سُرت نہ کائی
تے ایہہ گلاں نازک معنے ہو ہو کے تلواراں
وگ گیاں وچ دل دے ڈونگھیاں کھولے زخم ہزاراں
صبح ہوندی نوں بے خود اُٹھی اُٹھ اکھیں جھمکایاں
سُفنے والیاں نازک گلاں یاد دلے وچ آیاں
بے طاقت ہو نعرے چھُٹے کُڑتے لیراں لایاں
زیور توڑ سُٹے تے چھُریاں چہرے چاء وگایاں
وال سروں گُھت پنجہ کھوہے خاک لُٹے تے رووے
اکھیں میٹ پسارے بانہاں جے کتے دلر ہووے
سو افسوس نصیباں خوابوں کاہنوں ٹنب جگائی
آپ سُتے لے میریاں نیندراں یاروں گھت جُدائی
بھلا ہوندا میں اُٹھدی ناہا کدی قیامت تائیں
تا اوہ یار نہ چھل کے جاندا مینوں چھوڑ کدائیں
ویلا اکھیں کُھلن والا ہوندا ناہ نصیبے
میں بیمار تے ہتھوں پلُو چھڈ دی نہ طبیبے
جے ایہہ ویلا ہوونہارا داغ اجیہا لگے
تاں جاگن تھیں اگے مردی مردی مرنوں اگے