ورقہ 91

کیئوں میں نین بھِنے رس اُسدے ویکھ نہ ہوئی بیرے
طالع انت جگاء سُتی نوں آن سُتے تھاں میرے
کر تھانووں نہ تھاوویں مینوں نیند مِٹھی وچ رُجھے
زہر پیالے درداں والے رچے میرے دل گوجھے
برہوں زہر گئی رچ تن من تے ہُن کجھ نہ بُجھے
نبض شناس چنگیرا ملیا روگ میرے جس بُجھے
پہلی واری دھر بیماری کر لاچار گیا سُو
دوجی واری کارن کاری آیا مار گیا سُو
مار گیا پر پار نہ کیتی چھوڑ گیا لٹکائی
عشق بپار اُدھار نضاعت جان گئی وچ سائی
خبر نہیں میں ہاں ہُن تے یا موئی ہوئی
وا دردا ہُن موت حیاتوں مینوں فرق نہ کوئی
راتئیں یار پراناں ملیا نویاں گلاں والا
روڑھ وگایا توڑ اُڈایا ایہہ دل سلاں والا
سلی نوں اوہ سل گیا کر گُل گیا کجھ کائی
چنگا بولیا پورا تولیا فرق نہ رکھیا رائی
ایہہ گل آکھ جھڑی غش کھا کے باندیاں آن اُٹھائی
اکھیں کھول ڈِٹھا اُٹھ نسی برہوں عقل گوائی
دوڑ گھرو اوہ باہر چلی دروازے ول آئی
یار گیا نس لبھ لیاواں ایہہ دل آس لگائی
عقلوں دور پئی سے کوہاں تے دانایاں جُلیاں
نہ جاتا جو سُفنے ملیا کدوں ملے وچ گلیاں
گھیر کنیزاں پیش کھلویاں کہندیاں کر کر زاری
راتو رات لگی کیہ تینوں گوجھی کجھ بیماری
نکل گھروں کدھر نس جا سیں کیہ ہو گیا زُلیخا
چیر لباس سُٹے کیوں زیور کیہ سر پیا زُلیخا
دُکھ کویہا لگا تینوں کیہ تیرے سرورتی
طالم روگ لگا کیہ تینوں کیوں روڈِگیں دھرتی
راتیں چھوڑ گیاں تُہ چنگی ایہہ کیہ وگی قضاؤں
کس آفت نے ماریوں راتیں گُزریوں ننگ حیاؤں
عقل کتھے اج اوہ دانایاں نال جیہناں ورتارا
کیوں اج نسیں چھوڑ گھراں نوں کیوں ہے حال اوارا
پرکجھ ناہ زُلیخا تائیں ہوش دماغ ٹکانے
خدمتگاراں کرن پوکاراں اوہ کجھ سُنے نہ جانے
رووے کدی کدائیں ہسے ڈُبدی کدی خیالیں
جامے چیرے سر نوں کھوہے خاک گھتے چاوا لیں
کھڑی زمیں تے ڈگ ڈگ پوندی تے وچ خاک رلیندی
باندیاں حال پُچھیندیاں اُس دا تے ایہہ ہتھ ملیندی
اوہ پُچھن ایہہ بولے ناہیں اوہ روون ایہہ ہسے
اوہ گھیرن ایہہ اُٹھ اُٹھ دوڑے ول بازاراں نسے
اوہ آکھن کیہ ہویا تینوں پر ایہہ کجھ نہ دسے
اوڑک حال کویں ایہ دسے عشق ایہدے وس کھسے
تے اندر وچ برہوں ظالم ناگ جگر نوں ڈسے
دُکھ سُکھ دی پرواہ نہ اوہناں عشق جیہناں دِل وسے
رو رو باندیاں عرض کریندیاں نہ کر آہ زُلیخا
پر اس کہنے سُننے ولوں بے پرواہ زُلیخا
جامے پاڑ کریندی پُرزے مونہوں نہ کجھ الاوے
پھڑن پلو اوہ پاڑ چھوڑاوے باہر نسی جاوے
پکڑ کنیزاں موڑ بہاون اوہ بیٹھ نہ سکے
تے غیراں تھیں اکھیں ڈُھکے دلبر نوں دل تکے
دل اُس دے وچ لاٹاں بالن قول سجن دے پکے
مست الست پریم نشے تھیں زہر پیوے اگ پھکّے
ہُن ایہہ صبر قراروں لنگھی منزل چار اگیرے
عقل قیاس حواس برہوں تے تُل تَل کیتے بیرے
اکھیں میٹ رہی وچ حیرت غم دے گھُمن گھیرے
شوق طلب دی لاٹ دِلے وچ بلدی شمع اندھیرے
داغ برہوں دا روشن ہویا کھلی چمک چوپھیرے
جاں ہوں دور گئے اندھیرے کھلے راز بتھیرے
ہُن وچ دل دے نظراں کر کر آپ نیانوں نبیڑے
جس دلبر نوں باہر لبھدی اوہ شہرگ تھیں نیڑے
وانگ آسیب زدہ اور بے خود چاڑھی عشق خماری
خبر پھری ایہہ وچ قبائل درداں بھری کٹاری
مانو سُنے دھی حال مندھیرے باہو نوں اُٹھ نسدی
سُن وچ غماں گئی جھک غوطے چشم سرشکوں وسدی
بھی طیمُوس سُنی گل سری رویا زارو زاری
داناواں نوں درد سنایا کرو ایہدی کجھ کاری
دیوانی ہو گئی زُلیخا خبر نہیں کیہ ہویا
نالے باپ دُکھیں دل بھریا نین لہو بھر رویا
روگی روگ ڈٹھی بن ویداں کیتیاں بہت دوائیں
اثر خلاف ہویا پر ظاہر ودھیاں درد بلائیں
شیخ رئیس جیہناں دیاں عقلاں سر نیویں کر گئیاں
وچ قانون علاج نہ پایا اس مرضوں ڈر گئیّاں
قرشی جیسے موجز مایہ کیہ کر سکدے کاری
علم ذخیرہ پاس جیہناں اوہ روون زارو و زاری
اے افسوس گوواون کارن روگ پراناں دل دا
یوسفی طِف کفایت کردی وَید ایہی جے ملدا
جاں اوہ کامل وید نہ ملیا رچی ہڈیں بیماری
جس تھیں شرم رہے پیو سوچے کراں کیا کجھ کاری
آخر عقلنداں فرمایا قید رکھو زنجیروں
ایہہ کوسالے برہوں والے کڈ ہٹدے تدبیروں
تے اوہ حالا کسے نہ معلم راتے دے پیماناں
ایہہ دیوانی کر کے سٹی جس نے مار نشانہ
طیمُوسے زنجیر سنہری جڑیاں موتیاں والا
دُکتر دے اوہ پیریں پایا چند اودابی ہالا
تے چا حُجرے وچ سٹائی ہور نہ عقلاں چلیاں
مت ایہہ کرے خوار اسانوں پھرے متاں وچ گلیاں
رات دنے وچ غم دے حجرے عقل قیاسوں خالی
باجھ حواس رہی متوالی بہتیاں درداں والی
دائی ویکھ بھرے دم ٹھنڈے یاد جیہنوں بیماری
آوے جاوے پھیریاں پاوے حال پُچھے سو واری