ورقہ 92

تے اوہ کجھ نہ کہے زبانوں اُس نوں خبر نہ کائی
تے اس ہون نہ ہون کسے دا فرق نہ جاپے رائی
ایہا حال ریہا دن کائی سُفنیوں رہی خماری
پہلی واری صبروں ہاری ہوش لُٹی ہُن ساری
تے دائی دل کرے وچاریں راز کیائی بھارا
شاید اگلے کارے اُتے ہور ہویا کجھ کارا
اوہو یار کتے وچ سُفنے وگ پا گیا اُجاڑا
تے اُس زخم پُرانے اُتے ماریا ہور دوگاڑا
رات کتے اس درد لُٹی نوں نیندر گھڑی بھر آئی
اوہو وہمی شکل دماغوں اُڈ وچ جان سمائی
جداں زُلیخا مُدت پچھے ہوش ذرا کجھ پائی
زرّیں ناگ ڈٹھا وچ پیراں کیتی قید سٹائی
ویکھ رُنی اوہ آہیں کر کر روندی بیدل ہوئی
اپنے حال اُتے بے چاری نین لہو بھر روئی
رو رو کے اوہ کرے پکاراں دن تے رات سیاپے
چانن تھیں اندھیر نہ جانے دن تھیں رات نہ جاپے
اج کتھے توں جس دی آتش میری جان جلائی
تے اوہ جس دیاں سچیاں قولاں زنجیراں وچ پائی
وچ اُڈیکاں تیریاں ہر دم کردی ساں زاری
جے توں کدی ملیں میں واری ہٹے میری بیماری
جاں ملیوں توں دُکھاں اُتے چا اک مرگ ودھائی
پانی منگدی تیں در آئی توں پھر جیبھ وڈھائی
دارُو منگیاں درد لیایوں چنگا رحم کمایا
میں پیدل اسواری منگی چا سر اوٹھ چکایا
رات اندھیری دیوا چاہیا قید خانے چا گھتّی
سی ایہہ نت دعائیں منگدے میرے نین کوستے
پیر میرے وچ غم دا کنڈا جداں کڈھاون آئی
تیں سوئی گھت کڈھن لگے وچے بوڑ گوائی
طلب شراب دلاسے آیاں دتو زہر پیالا
ڈنگ دھموڑیوں منتر چاہیا ناگ لڑایو کالا
وال ترٹّا چشم میری تھیں نیزیوں کڈھ سدھایوں
درد علاج سریدا چاہیا توں سرسام لیایوں
مینہ منگیا اندھیری گُھلی واؤ ٹھنڈی تھیں لویاں
ہاسے دی وچ آسے وسدی نین لہو بھر رویاں
نیند منگی تے مرگ لیاندی آبوں عرق دھتورے
خورش منگی تے زہر کھلائی سایوں طلب تنُورے
میں اکھیں وچ سُرمہ منگیا تو بھر خار اُڑائے
پیر ننگے میں موزہ منگیا تو پھڑ پیر وڈھائے
زرّیں طوق گلے چاہیا تو چا سنگل پائے
میں پازیب وصل دی منگی توں زنجیر پوائے
رونے دی بماری اوتے میں درمان پوچھائے
وہندیاں نیناں وچ ندیاں تُوں طوفان چڑھائے
جاں میں روز خوشی دا منگیا شب فرقت غم لائے
رات وصال منگی میں رو رو دُکھاں دیدن آئے
میں ترہائی شربت منگیا خونی جام پلائے
منگیا صبر ملی بے صبری سُکھ منگے دُکھ پائے
جاں میں ٹھنڈھ اکھیں دی منگی تاں توں نین جلائے
میں آرام تسلی منگی توں سبھ بند ہلائے
جاں میں چاہیا درد فراقوں جان میری چھُٹ جائے
توں فُرقت دیاں درداں والے پکے عہد پکائے
میں چاہیا دیدار تیرے تھیں اُڈن میرے دُکھ وائے
توں دم بھر ہو کھڑا مقابل نین دوویں تڑفائے
میں جاتا غم برہوں مُکدا پچھے زہر کمائے
توں کجھ راز بڑے فرمائے زُہد ڈبا دریائے
میں چاہیا وچ درد تیرے دے نا پھس مراں کو تھائیں
توں کہہ گیئوں نہ ہلیں عشقوں ثابت قدم ٹکائیں
میں چاہیا غم عشق تیرے دا روڑھ گھتاں دریائیں
توں کہہ گیئوں امانت کر کے پورا پا نبھائیں
میں چاہیا ایہہ عہد برہوں دا توڑ اُڈاواں وائیں
توں کہہ گیئوں نہ ہاریں قولوں جاویں متاں ازائیں
میں چاہیا اس دل نوں آکھاں خوف دلوں ہٹ آئیں
توں کہہ گیئوں برہوں دُکھ بھارا ڈردی چھوڑ نہ جائیں
میں چاہیا میں تینوں آکھاں زخم فراق گوائیں
توں کہہ گیئوں نسیں جے زخموں داغ لگے تُہ تائیں
میں چاہیا سُکھ وساں سیّاں وچ کھیلاں نرم ہوائیں
توں کہہ گیئوں وگن سر تیغاں اُتول نظر نہ پائیں
میں چاہیا بے قید رہاں تے دساں بلند سرائیں
توں کہہ گیئوں جو میری ہو کے تن من خاک رلائیں
میں چاہیا اس روگ اُتے کووید لبھّاں کِت جائیں
توں کہہ گیئوں نہ لبھّیں غیراں غیروں جان چھوڑائیں
میں چاہیا مل کہاں کسے نوں مینوں صبر ملائیں
توں کہہ گیئوں ملیں جے ہوراں میں نا ملاں کدائیں
میں چاہیا نا ملاں کسے نوں توڑ وساں پروائیں
توں کہہ گیئوں نہ جے میں ملیا تیرا واس بلائیں
زخم ذواء اجیہی لایو ہو ناصوروں رسیا
پیر پھسے میں غم دے جالے پر پھٹکے گل پھسیا
اک ول پیا کھلاون لگی پیچ گیاں سو گنڈھیں
وگدا پانی روکن لگی اُچھل گیا چڑھ کنڈھیں
بے مقصد میں مقصد منگدی جان ولوں ہتھ دھوئے
شاید نین میرے دُکھ بھِنّے اجے نہیں رج روئے
بھلا ہوندا میں ہوندی ناہا مانو نمول جنیندی
تے جے جنی جنیندیاں کھانی زہر طعام پویندی
جے نہ زہر دتا کیوں آکر نہ گل گُھٹ لنگھائی
جے گل گُھٹ نماریا مینوں کیوں نہ ندی رُڑھائی
ظالم دائی نے میں تائیں کاہنوں شِیر چُنگھایا
میرا دفتر ہستی اوتوں کیوں نہ نام گوایا
اج وداع کر گئیاں مینوں بہت پیاریاں سئیّاں
باندیاں تے سبھ خدمتگاراں چا حُجرے سُٹ گئیّاں
اج میری فرزندی ولوں مانو کرے بیزارے
بد پیوندی میری کولوں پیو سر سہے خواری