ورقہ 94

دیدن زُلیخا در خواب جمال یوسفی رابارِ سوم و پُرسِیدن
ہم دَر خواب ازنام و نشانِ وی بہوش باز آمدن

ہُن ساقی بس کریں شرابوں دے اِک جام گُلابوں
ملے آرام خمار عذابوں مستّاں حال خرابوں
کھول اکھیں دم کائی پھِر مُڑ دیکھ لَونَ جگ وسدا
گُزریا درد حساب کتابوں یار ملے ہُن ہسدا
پر وچ رمز ورائے واریوں رکھے پردہ داری
دہر وچ کار دُکھاں دے خوشیاں کارن چارہ کاری
نہیں محال ملے جے دلبر آن ہُنے گھر آپے
پر عاشق جاں خاک نہ ہووے وصلوں قدر نہ جاپے
گھائل برہوں دے مر جیون وہندے خون فوارے
ساق برہنہ ویکھ سجن دی گھاء ملن مُڑ سارے
انت مجازوں بعد حقیقت ڈھونڈیاں ہتھ آوے
شاید گُزر خطاؤں دلبر عیباں نوں گل لاوے
جے لکھ وقت وصال دوڑاڈا پاس اُمید دِکھاوے
جے اُمید نہ پاوے عاشق تڑف تڑف مر جاوے
میں سُنیاں درمان دُکھاں دا آس سُکھاں دی دھرنی
کھڑا کلیم پُکارے اَرِنیِ طُور نہیں سٹ جرنی
اُچھل وگیں غلام رسولا تھانو قدم ہلایاں
محبوباں دے راز سوہاندے وچ کلام پرایاں
عشق کھڑا دربار تیرے تے دے اِس نُوں وڈیائیاں
رنگ برنگیں وسدیاں رسدیاں جس دیاں رمزاں پائیاں
واہ عشقا توں کیا اچنبہ کدی زنجیر پواویں
لُٹ لے جاویں عقل کدائیں موڑ کدی دے جاویں
کدی بلاء لیاویں سر تے جوش خزاں دا کائی
کدی صباء شمال بہاروں واہ تیری وڈیائی
کدی کدی سُکھ وسدیاں تائیں عمر گھتیں ویرانی
اُجڑیاں مُڑ پھیر وساوں کار تیری حیرانی
کدی کدائیں ہسدیاں تائیں عمراں روناں پاویں
کدی کدائیں روندیاں تائیں کر شفقت گل لاویں
واہ شمشیر کدی وچ دل دے ڈُونگھے زخم لگاویں
رتوں وہندے گھاہ کدائیں مرہم لاء مٹاویں
گردا بے گھت کشتی ڈوبیں ڈُبدیاں بنے لاویں
پھیر کدی ہڑھ موڑ لیاویں بنّیوں روڑھ لے جاویں
برس پچھے اِک رات زُلیخا رو رو کردی زاری
جھُل پیا سُو غم دا جھولا صبر قراروں ہاری
دل موہوم غماں دی تپشوں گُھل پانی ہو چلیا
ہو بے ہوش جھڑی غش دھاناں دل جلیا تن بلیا
بے ہوشی وچ نیندر جھلی خبر نہ کتھوں آئی
اُس دے کر میں نیندر ناہا شاید ایہہ کیا ای
ہمسایاں دے دل غفلت شاید جمع ہویا ای
دھریا نیندر نام اسی دا جاں وچ چشم سمائی
سعد سعود برسپت ساعت کھول سعادت والی
سٹ وچ لاٹ مریخ جلائی دفتر تھیں بدفانی
پڑھ آیت والشمس نصیباں خوابے شکل وِکھائی
تیر عطارد تھیں چا واہے سُدھ بُدھ غماں گوائی
طالع سوم سخی ہو آئے نقش ٹُٹا کیوانی
نیندر دے وچ سُکر سمائی اور زُہرہ پیشانی
تاں وچ سُفنے تیجی واری شکل اوہا دسیائی
شوق جیہدے نے ہوش لُٹائے جان دُکھاں وچ پائی
ویکھ زُلیخا پیریں ڈِگی کر کر گریہ زاری
واہ واہ سچیاں قولاں والیا عشق تیرا ہے بھاری
پہلے نام ٹکاناں اپنا مینوں دس شتابی
پڑھ پڑھ نام تیرا دم کرساں دِلوں چُکے بیتابی
ہیں توں کون کتھے گھر تیرا جگ وچ کیہ سداویں
آکھ جواب سوال میرے دا پھیر متاں چھل جاویں
فرمایا جے تُدھ زُلیخا ایہا دل دا ابھاناں
میں ہاں آپ عزیز مصر دا میرا مصر ٹکاناں
ایہہ گل آکھ گیا اوہ اوویں جان چھوڑا عذابوں
پہر پھُٹی گُم گئے ستارے خلق اُٹھی سبھ خوابوں
بیٹھی اُٹھ زُلیخا خوابوں دل خوشیوں پر سارا
غمی گئی دل شادی آئی چمکیا بخت ستارا
مرض گئی ہتھ صحت آئی آب لبھا ترہائی
عقل ملی دیوانی تائیں نابینی بینائی
وچ کناں شنوائی آئی ہوش دماغ صفائی
صبر دِلے آرام بدن نُوں اکھیں نُوں روشنائی
اگے سی سو بھرے دُکھاں تھیں ہُن دُکھ رہیا نہ کائی
گئی خزاں ہُن قسمت اُس دی گھیر بہار لیائی
دِل ہسّے ہُن فرحت اندر شُکر کرے لکھ واری
منزل غماں گئی ہو پوری گُزری درد خواری
کرے پکار کنیزاں تائیں سبھے حاضر آئیاں
کہے زُلیخا راتیں خوابے ملیاں نور صفائیاں
باپ میرے نوں کہو بشارت آن زنجیر اوتارے
کُھل گئے اج میرے دل تے راز عقلدے سارے
جان طیمُوس سُنی خوشخبری خوش ہو گھر نوں آیا
مونہہ سر چُم پیار کیتا سُو جھب زنجیر لہایا
خیر کرے خیراتاں خوشیاں ونڈے مال خزانے
مُڑ وچ ہوش زُلیخا آئی پُہتی خبر جہانے
نِت زُلیخا خوشیاں اندر کردی عیش بہاراں
دن دن خوشی دِلے وچ تازہ تے اُمید ہزاراں
نال عزیز مصر دے میری ماپے کرسن شادی
عُمر گزاراں وچ بہاراں ملی غموں آزادی
دن تے رات ایہناں وچ ڈکراں خوشیاں نال گزارے
ڈاہ کُرسی وچ سیاں بہندی مجلس دے وچ کارے
کر کر گرد نواحوں گلاں بات مصر دی تورے
واہ واہ مصر مصر دا واسا اُس دے ناز نہورے
نیل ندی دے کنڈھے وسدا مصر نصیباں والا
نہر بہشتوں نازل ہوئی جگ وچ نیل اُجالا
ہر پانی تھیں پانی اُس دا وچ صفات نرالا
آب نر و آباد مفُرح وید کہن تُس حالا
باد بہار مصر وچ دائم گلزاریں رنگینی
باد خزاں نوں دخل نہ اِت ول حکم ایہا آئینی
نیل ندی دیاں مصرے نہراں گھریں وگن وچ شہراں
دل تے جان رہے ہو قیدی ویکھ مصر دیاں لہراں
مصری لوک سُخن دے پورے ولاں چھلاں تھیں خالی
مصر وسیواں سبھ تھیں چنگا رات دنے خوشحالی
باغ زراعت سبز ہمیشہ پھلیاں گل دیاں شاخاں
مصر عمارت وانگ بہشتاں اُچیاں رنگین کاخاں
خصلت نیک مصر دیاں لوکاں اُوہناں دی گل پیاری
بھریاں ناز کواریاں کُڑیاں اوہناں دی چال نیاری
نقش اوہناں دے سوہنے سوہنے دل وچ زُلف سوہاندے
شوخ طبع پرہیز دلاں وچ واہ نصیب تنہاں دے
روز جمعہ وچ نیل ندی دے آون تاریاں لاون
مل مل نہاون داغ گواون خوشیوں وقت وِہاون
رل مل کے اوہ ساریاں گاون ہس ہس من پرچاون
موج دے وچ دیس اوہناں دے جاں آوے رُت ساون
بڑا تجارت گاہ جگت وچ مصر قدیمی نامی
وچ جہانے شُہرت اُس دی اندر ہنر تمامی
لیا نکاری ذات جولاہے وُنن قصب دِن راتیں
اوہ بھی فخر رکھاں دے وڈا اندر اُچیاں ذاتیں
تے اشراف مصر دے جیہڑے اوہناں صفت کیائی
شاہ عزیز اوہناں دا والی اُس دے جیڈ نہ کائی
واہ عزیز عزیز دلاں دا جس دی عزت بھاری
واہ عزیز مصر دا والی مصر ولایت تاری
وصف عزیز قیاسوں وچے خوش اس تھیں جگ سارا
کرن صفت وڈیائی اُس دی نال جیہناں ورتارا
نام عزیز مصر دا جس نال زبان الاوے
وچ خوشی خم کھاوے شوقوں ذوق دِلے نوں آوے
ہر ہر ولوں ولے گل آخر ایسے طرف لیاوے
نام عزیز زُبانوں آکھے مزہ جگر بھر پاوے
آپ کہے یا ہوراں کولوں سُندی صفت اِسے دی
دن راتیں بن اُسدے ہرگز کرے نہ بات کسے دی
ہر ورتارے نام اِسی دا بولے گل چتارے
توہیں عزیز میرے دل وڈی جس خوش تھئے پکارے
ایویں روز خوشی وچ گُزرن نت ایہو ورتارا
کھاوے پیوے تے سُکھ سوویں پہنے زیور سارا
میں قربان تیرے آ عشقا عقل پھرے متوالی
اج او گھاڑ ویکھا کجھ ظاہر رمز عزیزاں والی
٭٭٭