ورقہ 96

جیس ول دِلوں چروکیاں تانگھاں اج چلی اسواری
لے رضوان چلے دل جنت طالع دھری عماری
چھوڑ دیو ہتھ سکھیو میرا تے بہہ کرو نہ زاری
گئے غماں دے وقت وہائے ہُن خوشیاں دی واری
شادی دے وچ سوگ نہ گتھو ایہہ کجھ ماتم ناہیں
جاں دیو میں ہسدی جاواں ذوق خوشی دے راہیں
کھارے شگن سوہاگاں والے مینوں چاڑھ نہلاؤ
جامے پنج میرے پہناؤ تے خوشبو لگاؤ
کر اسوار اول دی منزل خود مینوں چھڈ آؤ
پاس میرے کر گریہ زاری نہ دردیں دل پاؤ
میں ول مصر چلی چک ڈیرے مقصد حاصل آئے
بخت سوّلے قاصد گھلّے خوش پیغام لیائے
ماپیاں تور زُلیخاں گھلّی کر ول مصر مہاراں
داج جہیز تے کیا آکھاں زینت زیب ہزاراں
کئی ہزار غلام کنیزاں گوہر مال خزانے
تحفے رخت چوپائے زیور کیتے نال روانے
نال تجمل شوکت شانے طرفے مصر پوچائی
گئی عزیزے خبر زُلیخا مصروں نیڑے آئی
استقبال گیا چڑھ لے کے مصری لشکر سارا
دو منزل آ اگے ملیا کیتا پاس اوتارا
ہو اسوار زُلیخا والے خود آیا وچ ڈیرے
خیریت دیاں خبراں پُچھیاں ودھ ودھ گیا اگیرے
تنبو پاس زُلیخا سندے آ گھوڑا گھلیارے
خیر پچھے عافیت اُس دی جس دے نوکر سارے
تنبو دے اوہ کھڑا مقابل حاضر پیش کنیزاں
اوہ پچھدا ایہہ دسدیاں اُس نوں جگ جگ خیر عزیزاں
آہی تنبو وچ زُلیخا زینت تے وچ زیباں
اُس دا صاف ولوں دل سادہ طالع وچ فریباں
چھے ماہاں دا پینڈا ایتھوں مُلک زُلیخا والا
اس تھاویں وچ خوشیاں اُس نُوں بھلا سختی حالا
واہ طالع میں اج مُراداں جو چاہیاں سو پائیاں
تھوڑے روز کٹے وچ دُکھاں سُکھ دیاں گھڑیاں آئیاں
میرے وانگوں دُنیا اندر کس نے مقصد پایا
اج سعادت بھرے ستاریوں سر میرے پر سایہ
جس دے شوق اسانوں لایا آ ملیا وچ راہے
ناہا خبر جو درداں والے پون لگے گل پھاہے
جدوں عزیز تنبو دے اگے کردا کھڑا کلاماں
تے اس حال وسیندیاں خبراں خدمتگار غلاماں
دل وچ زُلیخا تائیں شوق خماری چائی
دائی اپنے پاس بہائی رو رو عرض سُنائی
اے مائی وچ درد جُدائی میں آفت لکھ چائی
اوڑک طاقت رہی نہ کائی میں ہُن عاجز آئی
روزے دار سہے سر صبروں بُھکھ تریہہ دن سارا
وقت قیب عصر دے آخر صبر دسے اس بھارا
ویلا وصل قریب ہویا ای شوقوں بلیاں لاٹاں
مِلیا یاد جیہدے وچ طبلے کٹ چکیاں اجواٹاں
جے اِک نظر نہ ویکھاں اکھیں ہُن دل صبر نہ آوے
تے آج پاس پیارا پھردا مینوں نہ دسیاوے
کر تدبیر وصل تھیں اگے ویکھ لواں اِک واری
شوقوں جان چلی وچ دم دے روک تھکّی دل ہاری
دائی کہے نہو بے صبری ویکھ ہُنے دِکھلاواں
میں اپرادھن گھاگے ہاری تینوں یار ملاواں
کرو لئی سو تنبوُ وچ دی چھوٹا چھیک لگایا
دھیری اکھیں ہان مُدّور ودھ نہ پاڑ گوایا
جتھ عزیز مُقابل طاہر پردیوں نظری آوے
لے کے پاس زُلیخا تائیں اُنگل نال وکھاوے
دھیری چشم زُلیخا سندی جاں اُس دے ول وگی
صورت اُس دی نیزہ ہو کے زہر مُکھی بھر لگی
ویکھ عزیز مصر دے تائیں کوک کہے اوہ ناہیں
آہ بھری غم ہوش گوائی پائی سرت کداہیں
ویکھ کہے جو خوابے ڈِٹھا ایہہ اوہ نہیں بے چارا
اوہ خورشید فلک تھیں انور ذرہ ایہہ نکارا
اوہ خود نور ایہی اندھیرا شہد اوہا ایہہ مکھّی
ایہہ کنڈا اوہ گل تھیں نازک جس وچ خوبی رکھی
اوہ شربت ایہہ کوڑا پانی اوہ حلوا ایہہ موہرا
اوہ شعلہ ایہہ دھوآں بے سر اوہ چنبہ ایہہ بھورا
اوہ مصری ایہہ کوڑا تُماں ایہہ ہے غم اوہ شادی
اوہ دوست ایہہ دشمن میرا ظالم چور فسادی
اوہ صحت تے ایہہ بیماری اوہ مرہم ایہہ کاتی
اوہ گوہر ایہہ سنگ غضب دا آن وجا وچ چھاتی
اوہ بے عیب تے ایہہ پر عیبیں اوہ دلبر ایہہ ویری
اوہ عافیت خیر تسلّی ایہہ غم دُکھ بدخیری
اوہ محبوب میرا نورانی ایہہ ظالم ظُلمانی
اوہ تسکین آرام دِلے دا ایہہ حیرت حیرانی
اوہ مطلوب میرا جمعّت تے ایہہ سرگردانی
اوہ سامان خوشی دا میرا تے ایہہ بے سامانی
ظالم طالع نال فریباں مینوں پٹ گوایا
نہ میں اگے پچھے جوگی دکھیں درد ودھایا
اگے کجھ اُمید تسلی ہُن اوہ رہی نہ کائی
جے اگے میں درد جگر دی جان لبیں ہُن آئی
مچھی نُوں ہتھ پاون لگی ناگ میرے ہتھ آیا
توڑن لگی پھُل گلابوں کنڈے زخم لگایا
طالع نال دِلے دی دُوروں صلح کراون آئی
تیر تفنگاں تیغاں والی ہُن پے گئی لڑائی
مرہم دھری دِلے دے زخمے ساڑ دتا سُو سارا
کراں علاج تلاش نتھاویں درد لگا سر بھارا
طالع دے ہتھ تیر پھڑایا دھری اُمید شکاروں
تِس میری وچ چھاتی لایا مار گزاریا پاروں
اے طالع توں نال اساڈے کیا لڑائی لائی
میں جاتا سُکھدائی ہوسیں رو تیرے در آئی