ورقہ 98

طالع کوک کوکارا کردا واہ دردا واہ دردا
دور مُراد ڈُھکا دُکھ اوہا اگلا محرم گھردا
اول والا درد کوسالا مُڑ مُڑ ہوکا کردا
حال ملال لگا گل رو رو دکھدا اُگدا سُکھ مردا
رکھ سمھال دلا دُکھ سارا کر کر ورد سحر دا
ہر ہر دم رہ واس اَلم گھر ہو موہُوم صُور دا
مُڑ مُڑ کر دُکھ حملہ کردا کوہ اَلَم سر دھردا
راحلہ گُم مُعدوم مراحل راہ اوکھا دل ڈردا
کھوہ آرام اساڈا کھڑدا حاصل راہ سرگردہ
کر کر دوڑ ہوس کر کھادا صدمہ اس صر صردا
سعد سعُود معلّم طالع مطلع مہر کرم دا
کلک عُطارِد کارو دھردا لکھدا حکم اَلَم دا
روکڑ مُل اوہدا وصل دا وعدہ عہد دوراڈا
سُود سدا سَو دَرد دما دم واہ واسَودا ساڈا
کھلّا طالع دا لسکارا واہ وا واہ وا واہ وا
حرص ہواء ہوس دا کارا واہ وا واہ وا واہ وا
مُڑ دُکھ کھڑا کھلار کھلارا اوہ وا اوہ وا واہ وا
موڑ دِلا آرام اُدھارا واہ وا واہ وا واہ وا
گھر گھر دُھم سوہاگ سوہارا واہ وا واہ وا واہ وا
دل مردا مُحروم ہمارا واہ وا واہ وا واہ وا
طالع کردرگاہ کوکارا واہ وا واہ وا واہ وا
آ مل موڑ لگام سوارا واہ وا واہ وا واہ وا
موڑ مہام کرم کر اک دم ہس رس مل دلدارا
رکھ مُسلم عہد اساڈا روڑھ گوا دُکھ سارا
لکھ کروڑ طمع دا طعمہ دل طمّاع ہمارا
اک سوال محاصل وصل دا کردا حال اوارا
رحم کماؤ مُکھ دِکھاؤ دم آرام دلاؤ
والو وال لہُو رس وسدا مرہم لاء سوکاؤ
دل دا گھاہ اساڈا وگدا لاء دواء گواؤ
ودھدا روگ دما دم ڈاڈھ دارو وصل کھلاؤ
طالعا مُڑ اس گھر ول آؤ ہر وسواس اُڈاؤ
گُم سُم راہ مُراد اساڈا سِدھا طور دکھاؤ
اوکھا دُکھ دوراڈا وعدہ آؤ مہر کماؤ
اوہ دلدار دلاور رسا رسمس صلح کراؤ
موڑ ملا اِک وار الِہٰا اوہ دلدار دلارا
دارُالُملک مصر دا مالک حاکم عام آرا
علم عمل دا عامل عالم داد عدل دا وارا
محکم کار مکّرم ارام عہد اوہدا اِک لارا
دل کیہڑا سہ سکدا آہا آس سوا دُکھ ڈاڈھا
آس گوا کد ہووگ اوڑک سوکھا حال اساڈا
دو دم وہم دوا ہو لگا مل سُکا گھا دل دا
رو دادا اس دُکھ دا دارو وہم سوا کد ملدا
ہر دم رو دل دھردا آبا آس وصال کوسالا
اوڑک سر کھلا کد ملدا اصل وصال سوکھالا
آس اگاس حواس اوداس اک ساس اَلَم دا ہمدم
کدھر آس کیہڑا گھر اُسدا اُڈو حواسو دمدم
اُڈ کاگا وگ ول اس گُل رُو آکھ سلام ہمارا
عہد ہوویں معلوم اوّل دا محکم وعدہ سارا
دس احوال کمال الم دا اس ہمسِلک عَدَم دا
کہہ کر مہر کرم مُڑ آ مل وکھ کر دُکھ اس دم دا
سُفنے دے وچ آون والے پتے چنگے پکڑائے
تن من نوں لا لانبو برہوں سٹی دیس پرائے
یار اساتھیں سُفنے اندر ول چھل بہت کمائے
ہوراں دے دل قصد کرائے اپنے راز چُھپائے
سُفنے دے وچ کر پکیائیاں پکے قول پکائے
غیر ولوں مُکھ موڑ بندی دا خودی تھیں جوڑ جُڑائے
لا لانبو وچ پردیاں لُکیا لاٹاں چاڑھ ہوائے
خود غیراں وچ سُٹ تتی نوں لمے جھگڑے پائے
دھاڑ غضب چار مصروں ڈھوئی سانوں لُٹ لیائی
لے دائیے ہُن میرئیے مائے دِن دِن دُکھ سوائے
گھر پئیے توں نال اساہاں ورت ڈِٹھو ورتارا
آ ہُن مصر اساڈیاں کُوکاں پاون شور پوکاراں
ویکھ لواں ہُن کیویں گزاریں نال اساں دن کائی
کن تیرے ہُن میریاں چیخاں یا کجھ سوز جُدائی
میں روناں توں سندی رہناں ایہہ دُکھ ولوں نہ جاناں
میریاں درد فراقاں سوز کُوک تیرا سر کھاناں
میں ان تھک نہ رونوں ہٹناں تے ایہہ درد نہ گھٹناں
جس نے نال میرے رو کٹنا کیہ کھٹناں کیہ وٹناں
آہ میری نِت وگدی رہنی وانگ ندی دیاں لہراں
دن میرے سر گُزرے جانے وچ فراقت قہراں
میں روناں سر دُکھ پئے نوں وس نکُھٹ گئے نوں
توں روناں سُکھ چھُٹ گئے نوں حیلہ ٹُٹ گئے نوں
میں رونا گھر پُٹ گئے نوں اس دل لُٹ گئے نوں
سُفنے وچ گل گُھٹ گئے نوں دردیں سُٹ گئے نوں
میں مرناں پر روندی روندی تھیں روناں بہہ قبرے
قبروں نہر وگاندے رہنے نین میرے بے صبرے
کُھلن گے گل خاک میری تھیں غمدیاں کنڈیاں والے
شرماون گے داغ برہوں تھیں باغاں دے گُل لالے
برگ اوہناں دے سبھ رُت رنگے نقش اوہناں دے کالے
تے اوہ زُلف سجن دی وانگوں آہ برہوں دے جالے
گُل گُل دے در بُلبُل روندی ویکھے گا جگ سارا
ہر ہر بُلبُل دی ہر آہوں راز کُھلے گا بھارا
تے اوہ راز دلاں وچ بہہ بہہ کرسی درد پوکارا
سینے تھیں مجروح دلاں دے وگسی خون فوارا
تڑف تڑف میں جاں لگ جندڑی رو رو حاصل بھرناں
میں مرناں دُکھ اندر جرناں بھار برہوں سر دھرناں
بے مقصود چلی میں مائی توڑ مُراد جہانوں
مر جاندی وچ گور رویساں پٹی عشق مکانوں
خِشت بناندیاں خاک میری تھیں بہہ روناں کر آہیں
جس گھر نوں اوہ خشت لگیسی اوہ گھر وسناں ناہیں