ورقہ 100

تے ہُن صبر قرار تسلی میرے ہتھ نہ پلّے
میریاں اج دوائیں ناہیں میرے روگ کوّلے
اُٹھنے دھر قدم آہستہ رو لواں وچ راہے
ساہوریاں گھر روون اوکھا جگر جلے وچ آہے
آہیں کردیاں جلبل جاناں پئے عُمر دے پھاہے
واہ وا ونج برہوں دا اُلٹا مول گیا سن لاہے
کر کر یاد وگتّا ویلا جُھور دیاں مر جاناں
پیناں خون تے سوناں دُکھیں زہر غماں دا کھانداں
ایہہ جوانی چمکاں والی رووندیاں گھل جانی
اُچھل وگے اکھیں تھیں میرے نیل ندی دا پانی
چودھیوں ودھ روشن چہرہ رووندیاں اکھڑ جاسی
درداں ہتھوں کداں خلاصی رہ ساں وچ اوداسی
اکھیں دوویں روندیاں رہسن سینہ جلدا بلدا
جگر تڑفدا شوق اُچھلدا تن گلدا من گھلدا
کالیاں راتاں پر پر تارے لمیاں کوہاں بزاراں
گھر بیگانے دیس پرائے رو رو کویں گُزاراں
واس پا میں نال پرایاں رہن جو دردوں خالی
کیویں جراں بہہ دل وچ آہیں کد ایہہ درد سوکھالی
جس محبوب پیارے ولوں مینوں نت اُڈیکاں
اُسدے شوق طلب نے لائیاں درد مندی دیاں لیکاں
ایویں وین بتھیرے کردی دائی دا سرکھاندی
تے دائی وچ دل دے بھجدی پر کجھ پیش نہ جاندی
تے اوہ حال عزیزے والا کیہ آکھاں وچ شادی
تے اوہ اُسدیاں شوکت شاناں خوشنودی آزادی
نال سپاہ جیہناں دے گھوڑے زینت وچ جڑائے
زیناں تے یاقوت جیہناں جڑ اُستاداں لائے
مست سپاہی سوہنیاں شکلاں کمراں تے تلواراں
پوشاکاں شاہائیاں سبھے زینت زیب ہزاراں
گھوڑیاں تے چڑھ جلوے مارن ہس ہس بازیاں لاون
جنگل دے وچ اسپ کود اون شرطاں بنھ دوڑاون
رہواں خوش قدم سمنداں تر تر بنھ ترارے
بادِ صبا دی گردی اوتے گردوں بھار گُزارے
سُم وجے وچ سخت زمینے تازیاں خوش رفتاراں
چُھٹے تان نقاریاں وانگوں مستی چڑھی سواراں
گھوڑیاں دی دم موراں ورگی وال بریشم تاراں
جوگیاں جٹاں ایّال لٹکدے پوزیاں زینت داراں
اسواریاں دیاں شاناں بڑیں موچھاں تاڑ چڑھایاں
داڑھیاں چر لپیٹیاں کنیں بعضیاں واہ لٹکایاں
مسّو بہے و چھیل سپاہی بناکیاں چریاں والے
گل کنٹھے ہتھ کنگن زریں زیور ہور ادالے
قد میانے نہ اوہ لمے نہ اوہ بہت چھوٹیرے
اکو اک گھر مایاں جائے ایہناں دے نین لٹیرے
راہے جاندیاں نرم ہوائیں تازی بانکیاں چالاں
اوہ اسوار جیہناں تے آہے وچ خوشی دیاں حالاں
اک پاسے ول تُرہیاں والے نال دفاں تے تاشے
قطع جیہناں دی صنعت سازاں رکھی وانگ پتاشے
طبل طبورا تے سارنگی دھول بدل جیئوں گجے
نرم آواز رباب ستارھاں اک ول تونبا وجے
بونسریاں وچ غزلاں گاون ونجھلیاں وچ دوہڑے
مست آواز گویا عشقوں آپ روڑھے کجھ روڑھے
ناقیاں والے سب تھیں پچھے جھوکاں لین ہولاروں
دوروں پریاں وانگ وساون اُوٹھنیاں سنگاروں
گلیں حمیلاں ریشم گینداں گھنگُرواں دی مالا
ریشم سُرخ نکیلاں پیّاں گوش نِکے قد مالا
جنگل دے وچ اوس دیہاڑے خوشیاں دا ہڑھ وگیا
خُنیا گراں نہ جوش خوشی دار رہے دلاں وچ تگیا
سُن سُن جنگ لباش چوپایاں بھری دلاں وچ شادی
گونداں ہر نان گور خراں نوں ملی مُبارک بادی
تے جو دل خوشی عزیزے اوہ وچ لکھن نہ آوے
ویکھے شان تے کھل کھل ہسے گھوڑا ذوق کوداوے
ایہہ خوشیاں دے حالے سُن سُن کرے زُلیخا زاری
تے اوہآپ عزیز مصر دا شُکر کرے لکھ واری
ایہہ روندی اوہ ہسدا پھردا ایہہ پٹدی اوہ نچدا
اس خوشیوں ہتھ نرم غذائیں ایس طعام نہ پچدا
اس نوں ویلا ہتھ نہ آوے وقت اوہدے ہتھ آیا
اُس داے نین ورہاون جھڑیاں اُس دا کھیت پکایا
ایہہ ماتم وچ وین کریندی اوہ خوشیاں وچ گاویں
ایہ قضّیے پئے مخالف کیونکر ہوون ساویں
ایہہپیراہن لیراں لاوے اوہ کُڑتہ جھلکارے
ایہہ والاں نوں پٹ پٹ سٹے اوہ لا تیل سوارے
اُس دے نین دوویں رت بھِنّے کردے گریہ زاری
اُس دیاں اکھیں مست نشے تھیں دھر سُرمے دی دھاری
اُس دیاں لباں فراق سو کایاں جان لباں تے ائی
اگے تھیںوچ اُس دی لب دے لالی دوون سوائی
درد غماں بھر زردی رنگے اُس دے دو رُخسارے
تے اُسدے رُخسارے دوویں چمک اٹھے جڑ مارے
ایہہ ہر دم رو متھا ٹھورے اوہ مچھیں وٹ چاڑھے
ایہہ زُلفاں دے وٹ اُدھیڑے تے اوہ مُچھاں تاڑے
کھوہے ایہہ سوہاگپٹی نوں اوہ داڑھی ہتھ پھیرے
اُس دا دم دم پیر پچھاڑی اُس دا قدم اگیرے
سر نیویں الماس مژہ تھیں ایہہ یاقوت پرووے
اوہ یاقوتی گردن بندوں چا گردن خوش ہووے
ایہہ پیوند پئے نوں جُھورے جوڑ جُڑے نوں رووے
اور سجنوگ سجے نوں دیکھے دیکھ دُکھوں دل دھووے
اُس دیاں غم وچ لمّیاں آہیں اندر واری جگر دے
اُس دیاں جنگل وچ دہائیاں خادم خوشیاں کردے
ایسے حالے ایہہ سبھ لشکر نیل ندی پر آئے
لنگھ چلے وچ مسیتاں ذوقاں مصر محل وسائے
رو رو دائی پاس زُلیخا کیتے نین رنگیلے
وچ دریائے ماتم والے کراں پیراہن نیلے
نیں میرے اج وین کریندے بیٹھے توڑ وسیلے
یار نہ ملیا میں مر گُزری کر تھکّی کد حیلے
نہ وچ مصر لے جاؤ مینوں قہر نہ کرو کہارو
ڈوب چلو وچ نیل ندی دے جھمب عماری دارو
کھڑو نہ میری مصر عماری سٹ وچ نیل وگاؤ
دل میرا پر داغ جُدایوں اج سب داغ گواؤ
غرق کرو دریائے تھلے سن ناقہ میں تائیں
وچ وچھوڑے کٹ نسکّاں تھکی جھل ایذائیں
روڑھ دیو میں طالع روڑھی ڈوب دیو وچکارے
جاں میں روڑھاں رُڑھن دُکھ میرے تے دلبر دے لارے
ساڑ برہوں نے بالن کیتی جان میری بے چاری
نے وگدے وچ گھت گزارو اگ بجھے اک واری
نیل ندی دی ٹھاٹھ غضب تے کرو میری قربانی
اک واری میں رُڑھدی ویکھاں دل دی سرگردانی
روڑھ درد میرے بے درد نال رڑھے دُکھ والی
خود رُڑھیاں جے دُکھ رُڑھ جاون ایہہ تدبیر سوکھالی
اے افسوس کراں تدبیراں کافی پیش نہ جاون
آپ رُڑھاں جے دُکھ رُڑھن ویلے ندیاں بھی غم کھاون