ورقہ 101

ایہہ بیچاریاں عاجز ندیاں طاقت دھردیاں ناہیں
بھار برہوں سرجر دیاں ناہیں تے ایہ سردیاں ناہیں
ست زمیناں سن اسماناں ایہہ دم بھردیاں ناہیں
بھار برہوں سرجر دیاں ناہیں تے ایہہ سردیاں ناہیں
ست زمیناں سن اسماناں ایہہ دم بھردیاں ناہیں
بحر عمقی بروں وچ ڈُبیاں پھر مُڑ تردیاں ناہیں
ایہہ رون دیدی گُزر عمّاری ندیوں پار سدھاری
تے اوہ زینت نال سنگاری مصریاں دی اسواری
جاں اسواری وڑی مصر وچ خیر ونڈن خیراتاں
جشن رہے مصرے خوشیوں دن کیتے کئی راتاں
خوب محل عجب رنگیلے خاص زُلیخا والے
صاف صحن خوش اندر باہر زرّیں جھال اودالے
خوشبو یوں ہر جامی معطر جیوں صحرا تاتاری
زرّیں تخت زُلیخا کارن فرش صفا زرکاری
کئی ہزار کنیزاں خادم باندیاں پیش رکھایاں
شکل جیہناں دی موتی بَھکھدے حُس بہاراں لایا
سب سامان خوشی دا حاضر رہے زُلیخا اگے
کئی ہزار غلام کنیزاں رہن حُکم وچ وگے
وچ قبائل اہل عیالیں ایسے دی سرداری
آپ عزیز دنے تے راتیں کردا خدمتگاری
بڑیاں شاناں قدر اُچیرا مصریاں وچ اسی دا
اُس دا کیہا موڑ ہٹاوے ایہہ ناقدر کسی دا
خاطر داری رُکھے اُس دی آپ عزیز بے چارا
تے اوہ کیہا ہاتف والا ہویا پورا سارا
جدوں عزیز جو رغبت کر کے آوے کدے کدائیں
رہے دورادا قوت جاوے کردا شرم تدائیں
پیش زُلیخا عاجز ہو کے گل کرے سر نیویں
آپ زُلیخا چوری چوری دل پاڑے غم سِیویں
پر ایہہ شُکر گزاری ہر دم رکھی رب سلامت
یار ملن دیاں آساں میں دل آوے نظر علامت
وچ ولاں نال زناں دے دن نوں مجلس لاوے
تخت بہے تے ظاہر ہسّے دل وچ وہم ڈباوے
باندیاں خدمتگاراں ہر دم رہندیاں اگے کھڑیاں
تے ایہہ اُڈیکے روندی پہر گِنے پل گھڑیاں
مصری زناں جو بڑیاں قدروں اس تھیں بیہن ہٹھیرے
ایہہ جیوں شاہ اوہ وانگ رعیّت ایہہ نیانو نبیڑے
ظاہر ظاہر گلاں کردی دلوچ کردی زاری
رات پوے تے کلی بہہ کے کرے وجھاپ بے چاری
یار مینوں توں سُفنے اندر کہیاں لیکاں لایاں
قول قرار کریں خود پکے کس دے ہتھ پھڑایاں
نہ ہُن ظاہر نظری آویں نہ سُفنے دسیاویں
نہ ایہہ دل دی اگ بُجھاویں نہ دیدار کراویں
تیری تانگھ مصر وچ آئی اوویں رہی جُدائی
عشق تیرے نے گھائل کر کے وچ پردیس سٹائی
وچ پردیس نہ محرم کائی اک بے چاری دائی
اوہ بھی عاجز ایس علاجوں اُسدی واہ نہ کائی
مہر کماویں دید کراویں خوابے روپ وکھاویں
توں کتھے کہ ملِسیں ظاہر سچ پتہ دس جاویں
تیری خاطر لمے پینڈے چھوڑ وطن میں آئی
اوہا اجے قضّیہ اوویں ہجر فراق جُدائی
مِل مینوں دُکھ ویکھ کدائیں کیا کیا سر ورتی
کویں رلاں وچ غم دے فرشتیں وچ پرائی دھرتی
لے خبراں جگ دیتے مینوں درداں نے سر چائے
میں دُکھاں وچ گھائل ہوئی ایہہ تو ہیں دُکھ لائے
میں جلدی وچ لاٹ برہوں دی چھرک لقاؤں پانی
عشق تیرے دا بھار بھلیرا میں ہو رہی نتانی
میریاں خون بھرایاں اکھیں تینوں نظر نہ آیا
عمراں ویت گئیّاں وچ درداں صبر مہاراں چایاں
مل مینوں توں ظاہر ظاہر نارہ وچ حجابے
جے منظور نہیں ایہہ تینوں جھات ویکھا وچ خوابے
تے سو گند ہزاراں واری تینوں ماہ جبینا
وچ وچھوڑے ناز نہورے ساڑ نہ میرا سینہ
حُسن تیرے دیاں شوخیاں وسیاں تن من دے وچ میرے
میں تھیں نہ سمھالیاں گیاں تے میں ہوئی بیرے
جھِمنیاں یا قوت پروون الماساں دیاں نوکاں
اوہ غرقاب رہے وچ غم دے ملن وچھوڑوں جھوکاں
وجن سل جگر نوں تازے قول پکّے ول سَلّن
رات جگیندی وین کریندی نین نہ نیندر جھلّن
ورھیاں رہی اُڈیکاں اندر روندی تے کُرلاندی
محرومی وچ دل نُوں جالے پر کجھ پیش نہ جاندی
نہ اوہ یار وسایا ظاہر نہ آیا وچ خوابے
تدبیراں کجھ چلن ناہیں جلدی جان عذابے
کہے زُلیخا وائی تائیں سُن لے مانو پیاری
معلم تینوں حالا میرا غم دی گِریہ زاری
کڈھ کمان عقل دے وچ دی کائی تیر اویہا
وجے وچ مراد نشانے گھلّے یار سونیہا
لبھ کتے جے لبھے تینوں توں بھی کاری ہاری
درد میرے دیاں کرو دوائیں سخت میری بیماری
مر جاویں تو کر کجھ حیلہ نہ رہ چُپ چپاتی
کیڈک درد جراں وچ سینے برہوں وگائی کاتی
میں جاناں توں عاقل ڈبی بڑے فریباں والی
تین ہوندی میں دُکھیں جلدی تے مقصُودوں خالی
ڈُبی عقل اجیہی تیری جے اج کم نہ آوے
کویں جگا میں طالع سُتّے وصلوں جام پلاوے
یار ملے دُکھ کٹیا جاوے خوشی ودھے غم مُکے
نہر سرشک دوا اکھیں وچوں مہر کریں اج سُکے
رووندیاں میں گھائل ہوئی کویں قرار نہ آوے
تے اوہ شعلہ درد فراقوں چمکے جان جلاوے
تیریاں بھی تدبیراں ویکھاں کیڈ رکھن تاثیراں
کر بے قدر گیا پردیسیں عفو کرے تقصیراں
میں بے دل دی کر کجھ کاری جے توں بہت پیاری
سن دائی سرنیواں کر کے روئی زار و زاری
جے میں اے فرزند پیاری کر سکدی کجھ کاری
سر تیرے کد آون دیندی ایڈ مصیبت بھاری
لیندی جھل سرے پر اپنے میں تیری بیماری
میرے وس کیا دس دِھیّا میں تیرے پرواری
ایتھے واہ نہ چلے میری عقل رہے دیوانی
جس دا نام مکان نہ ظاہر لبھّاں کیا نشانی
میں قربان کیا وس میرے لگّے واہ ملاواں
چاہیں جان ایہی لے حاضر عُذر نمول لیاواں
کہے زُلیخا جان تیری نوں کیا کراں کِتھ ویچاں
یا اپنے تھاں بنھ سٹاواں زُلفاں دے وچ پیچاں
اے بُڈھی میں مردی جاندی کر لے حیلہ کائی
پڑھ منتر کجھ سُفنے اندر دیوے یا دیکھائی
جے اوہ ظاہر ملدا ناہیں سفنے کویں وساوے
دائی کہندی میں وس ناہا ایہہ بھی پیش نہ جاوے
کر کے آہ زُلیخا کہندی جس دے روگ اولے
عقلمنداں دی عقلاں سندی کائی پیش نچلّے