ورقہ 105

حضرت پیر غزالی ایویں لکھیا ذکر ایہائی
اک زُلیخا عشق نہ لُٹی ہوراں حال کیائی
یوسف ویچ دتا جاں مالک لے قیمت خوش ہویا
پھر یوسف دا قدر کُھلا سُو مڑ ڈٹھاتے رویا
پہلے اُس دیاں اکھیں اندر یوسف قدر نہ جاپے
ویچ دتا سُو ظاہر ہویا پچھتایا پھر آپے
یوسف دے ول گھت نظارہ ڈِگیا ہویا گوائی
اوّل قدر تیرا میں یوسف مول نپایا کائی
جے جاناں ایہہ صورت تیری مُل نہ کراں کدائیں
زمین فلک جے قیمت اندر ملدے میرے تائیں
ہُن بے وس نے زور اکائی ہویوں ملک عزیزے
میں بھَلا کیوں ڈٹھا ناہاتیں ول نال تمیزے
شوق تیرے ہُن روواں تڑفاں مینوں صبر نہ آوے
کیوں میں زردا طالب ہویا عقل میر ڈُب جاوے
کس نوں چھڑ کِدھے ول رجھا ظالم نفس کمینہ
کس تھیں وار گیوں اے ظالم سو ٹکڑے کر سینہ
جس دا سین چھُٹ اس تھیں کِدھرے چائی قہر خواری
صبح کُھلی تیں معلم ہوسی کس تھیں رہن گزاری
کس دی چاء امانت سر تے گھر کس دے اپڑائی
جاں بریائی آپ کمائی ہوسی عُذر نہ کائی
یوسف دے وچ شوق محبت مالک روندا آہا
یوسف ویچ وہاجیا پتھر ویچدیاں کیہ لاہا
چھیکڑ واڑی کر کجھ گلاں کیہ ہیں توں شے کائی
تاں یوسف فرماوے ظاہر سُن اے مالک بھائی
عہد جوانی گھر وچ ستے تینوں سُفنہ آیا
جھڑ سورج اسمانوں تیزے وچ آستین سمایا
جو تعبیر معبّر کولوں پُچھ کیوں کنعانے
اوہا عبد ایہ میں یارا سمجھیں نال دھیانے
رو مالک نے عرض گزاری سچ ایہائی حالا
میں بھُلا دھس وچ ہوس دے اُلٹے طالع والا
جے میں خبر ہوندی توں اوہا ویچ نہ سکدا مُولے
عقل دتی کوتاہی مینوں وانگ غلام رسُولے
ویکھ تساڈے معجزیاں ول رہے میرے دل پردے
اج کُھلے میں گھائل ہویا وچ وچھوڑے دردے
کر یوسف توں نیک دُعائیں میں حق جاندی واری
دیوے رب اولاد میرے گھر پاوے برخورداری
ہتھ اُٹھا جناب الٰہی یوسف عرض سُنائی
اثر دُعاؤں گھر ملک دے بیٹے ہوئے بائی
زیبا شکلوں کامل عقلوں ہر ہر نیک ستارا
یوس دی تاثیر دُعاؤں پائس رُتبہ بھارا
نال عزیز گیا لے گھر نوں حضرت یوسف تائیں
اس سودے تھیں وچ آخوشی دے وگدا قدم ہوائیں
اگے حال غماں وچ واسا کرے زُلیخا زاری
خبر نہیں اج کیہ سر گُزرے صحت یا بیماری
ویکھ لواں اج کس دے خانے سُورج چڑھے کرم دا
کیہ معلم اج کیونکہ ہوسی میرا داغ الم دا
ویکھ لواں اج کون بپاری پوریاں کرے مُراداں
تے اج ویکھا کس دے خانے ہووے نور آباداں
خبر کیا اج کس دے گھر نوں ہووے گی روشنائی
کیہ جاناں اج کس دیاں اکھیں پاون نور صفائی
کَر کیا اج کس دے گھر وچ برکت ہو جاوے
خبر کیا اج کیہڑا پیوے قدم مبارک دھو کے
خبر کیا اج کون سوہاگن عرضاں کرے کھلوکے
ویکھاں کون گلے وچ پاوے خوشیاں ہار پرو کے
ویکھاں کون جہانوں گُزرے وچ وچھوڑے رو کے
ویکھاں کس دیاں اکھیں روون چڑھ نیزے دی نوکے
کِیہ جاناں اج کس دے طالع چڑھ جاون آسمانی
کِیہ جاناں اج کس دے لیکھیں ہجروں سرگردانی
کِیہ جاناں اج کون خریدے عشرت طالعمندی
کیہ جاناں اج بخت ستارہ کس دا چڑھے بلندی
کیہ جاناں اج کس نوں دیوے دولت وصل ہولارے
کیہ جاناں زر چاندی کس دے سب مقصود سوارے
کیہ جاناں اج کہنیں محلیں روشنیاں پھر جاون
کیہ جاناں اج کسدے گھر نوں لانبو درد جلاون
اج عزیز لیاوے اس نوں یا تے ہتھ نہ آوے
ایہہ نہ رب کرے جو ہووے جان میری جل جاوے
زخم میرے نوں اج دوائیں ملن ایہی یا ناہیں
ایہہ میرے غم فرقت والے ویکھاں گھٹن کداہیں
ایہہ روندی دل صبر نہ آوے فکریں جان جلاوے
اج میرا محبوب پیارا ویکھاں کس گھر جاوے
اندر وار دردوں آتد نوں یوسف قدم ٹکایا
طاق منور وچ محلاں نور صبح جھلکایا
سورج دی نورانی وانگوں چمک پیا گھر سارا
اوہو صورت سُفنے ولای نور ورھے چمکارا
ویکھ زُلیخا ڈُبدی جاندی نور بحر دے کانگے
مار اُچھال جھڑیندی بے خود وصل شباں دی تانگھے
اُچھل شوق دلوں چڑھ وگدا اُڈ دی ہوش دماغوں
سڑ بل کے اوہ خار غماں دے گُل ہو گئے چراغوں
کر کر وڈا گردہ بہندی ڈاڈھ دِلے وچ بنھّے
جوش خوش دا بہن نہ دیوے عجز نیازاں منّے
ہوء مقابل اکھیں میٹے متاں نظر جل جاوے
دل وچ خوشی اُبھار اُچھالے لذّت گرد اُداوے
ملیا یار مُراداں پایاں پر اعتبار نہ آوے
دل وچ کہے ایہی میں سُتی ایہہ خوابے دسیاوے
وکدا یار لبھے میں کتھوں عقل قبول نہ کردی
ایہہ جو مینوں نظری آوے سُفنہ ہے سر دردی
کتھوں میرے بھاگ اجیہے جاگدیاں شہ لبھّے
ایہہ سامان دِسے وچ سُفنے مکر نصیبوں سبھے
ایڈک چیز وچیندا کیہڑا قیمت کون اُتارے
شاہ غلام کیہدا ہو آوے کد ایہہ عقل چتارے
جے ایہہ خواب ایہا ای ایویں یارب چشم نہ کھلّے
جے ایہہ یار اگوں چھل جاناں مرگ اندھیری جھلّے
پھیرے ہتھ دو اکھیں اُتے ویکھے چار چوپھیرے
دِلوں یقین جو ہُن وچ سفنے رُڑھدے طالع میرے
گلاں کرے زبانوں ظاہر نال کنیزاں سیّاں
کدی ہسّے وچ نیر کدائیں اکھیں ڈُب ڈُب گئیاں
مال خزانے تُد حوالے تھانو مکان جو سارے
اس نوں تھاؤں چنگے وچ رکھیں حرمت نال پیارے
خوب طعام لباس چنگیرے خدمت کریں تمامی
اس فرزنداں وانگوں رکھیں اندر عیش مدامی
کرے قبول زُلیخا سب کجھ یوسف پاس بہایا
کجھ یقین ایہا بیداری وچ دِلے دے آیا
مُڑ مُڑ ویکھے یوسف تائیں سو سو شُکر گزارے
طالع میرے حال مُراداں کتھوں لئے اُدھارے
قول قرار جو میتھیں ہویا یاد ہووس یا ناہیں
ہے معلُوم نہیں یا اس نوں درد میرے دے سلّوں
ویکھا کیویں اساتھیں ورتے ہُن دلبر ورتارا
جو مقصود میرا وچ دنیا ہتھ گیا لگ سارا